My Sample Anger

ဘယ္နားက စေျပာရမွန္း မသိတဲ့ ကၽြန္မရဲ ေဒါသလို႔ စေျပာရမယ္မွန္းကို တကယ္မသိခဲ့ဘူး။ ေဒါသဆိုတာ မေကာင္း ဘူးလို႔ လူေတြေျပာၾကေပမယ့္။ ကၽြန္မကဘဲ ေဒါသထြက္လြယ္တာဘဲလား။ ကၽြန္မဆီကိုဘဲ ေဒါသထြက္ ရမယ့္အရာေတြ လာခဲ့တာလားဆိုတာ လံုး၀မသိေတာ့ဘူး။

ျပသနာအစကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ ကၽြန္မေမာင္ေလးက ကြန္ပ်ဴတာလိုခ်င္တယ္ဆိုလို႔ စလံုးမွာလည္း ေစ်းေတြ ခ်ေနတာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္ဖို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ တစ္ခန္းတည္းမွာေနတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္က ျမန္မာျပည္ျပန္မယ္ ဆိုေတာ့ သူနဲ႔ ထည့္ေပးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ သူက သယ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါဆို အဆင္ေျပျပီဆိုျပီး သူျပန္မယ့္ ရက္ကိုခ်ိန္ျပီး ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ သယ္ေပးမယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မအမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ အလကားမတ္တင္းသယ္ေပးမယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ တစ္ခုခု ျပန္လုပ္ေပးမယ္လို႔ လည္း စိတ္ထဲ မွတ္ထားပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးဆို ပိုက္ဆံေပးရတယ္ လို႔လည္း ကၽြန္မသိထားပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္ျပီးသြားပါတယ္။ ေနာက္ အဲ့ဒီအစ္မ ျပန္မယ့္ေန႔မတိုင္ခင္တစ္ရက္က်ေတာ့ ကၽြန္မလည္း ထည့္ေပးမယ့္ ပစၥည္းေတြကို စစ္၊ အဆင္ေျပေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ စီစဥ္။ ဟိုတစ္ေယာက္မွာတဲ့ ဟာေတြ ကြန္ပ်ဴတာထဲ ထည့္ေပါ့။ တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္ရွုပ္ေနပါတယ္။ အဲ့ဒီညေနမွာ ပစၥည္းယူမယ့္ အစ္မက ေျပာပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာ ထည့္ေပးခ်င္ရင္ ပိုက္ဆံေပးရမယ္လို႔ အဲ့ဒါနဲ႔ ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ ဒါဆို အားနားစရာ၊ ေက်းဇူးတင္စရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့လို႔ စိတ္ထဲမယ္ ေျပာမိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ပစၥည္းရဲ႕ ၁၀ ရာခိုင္ႏွဳန္း ေပးရမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မ ပစၥည္းက ၁၆၀၀ တန္ပါတယ္။ ၁၀ ရာႏွဳန္းဆို ၁၆၀ ေပးရမယ္ေပါ့။ ဒါဆို ကြန္ပ်ဴတာ တန္ဖိုး ၁၈၀၀ ေလာက္ျဖစ္သြားျပီေပါ့။

ေစ်းစကားေျပာလာျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္မေနနဲ႔ ဒီတိုင္း ထိုင္ေနလို႔ မရေတာ့ စံုစမ္းရတာေပါ့။ ေပါက္ေစ်းဘယ္ေလာက္ ရွိလဲေပါ့။ ၁၆၀ ဆိုတဲ့ ေငြက ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႔ကေတာ့ မ်ားတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ဒီေလာက္ေငြယူျပီး လုပ္ရင္ အာမခံခ်က္ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ ဆိုတာလဲ ကၽြန္မေခါင္းထဲ ေရာက္လာပါတယ္။ အစက ခင္မင္မွဳကေန အလုပ္လိုပံုစံမ်ိဳးျဖစ္လာျပီဆိုေတာ့ အလုပ္လို စဥ္းစား မိလာပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္မဘက္က စဥ္းစားမိတာကို ေရးတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမး၊ ပင္နီစူးလားက ဆိုင္ေတြကို ဖုန္းဆက္ေမးပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္ေတြကေတာ့ ပံုမွန္ဆို ကိုယ္က သယ္ခ်င္ရင္ ဆိုင္ကေန ရတာကေတာ့ ၄၀ ေလာက္ရတယ္။ အခ်င္းခ်င္းဆို ခင္မင္မွဳေပၚမူတည္ျပီး ေစ်း အတိုးအေလွ်ာ့ရွိပါတယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ စလံုးမွာ နာမည္ၾကီး ေစ်းအၾကီးဆံုး ဆိုင္ျဖစ္တဲ့ ေဒၚသန္းသန္းႏု ဆိုင္ကို ဖုန္း ဆက္ေမးၾကည့္ပါတယ္။ လက္ေတာ့ တစ္လံုးကို ပို႔ေဆာင္ခ ၁၂၀ ေပးရပါ့မယ္။ သူတို႔ ဘက္က ပစၥည္းတန္ဖိုးအေပၚမွာ ၾကည့္ျပီး ၁၀၀၀ အာမခံပါတယ္တဲ့။ အေျပာက္အရွေပၚမွာ မူတည္ျပီး အာမခံေၾကးပါတဲ့။ ေနာက္ တျခားဆိုင္ေတြ ေမးေတာ့ ကိုယ္က ေပးခ်င္ရင္ဆိုင္ေတြက ပို႔ေဆာင္ခအေနနဲ႔ ၇၀ ေတာင္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ စလံုးကေန ျမန္မာျပည္ ပို႔ေဆာင္ခ ေစ်းကြတ္ေတာ့ သိသြားတာေပါ့ေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ဆိုင္ေတြကေန တကယ္သယ္မယ့္လူကို ျပန္ေပးတဲ့ ေစ်းကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဆီက ေတာင္းတဲ့ေစ်းျဖစ္မွာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ အနဲဆံုး ၂၀ ခြဲမယ္ အမ်ားဆံုး ၃၀ ခြာမွာပါဘဲ။ ဒီေတာ့ အိမ္မွာ ျပန္ျပီး ေစ်းဆစ္ရပါတယ္။ မဆစ္လို႔လည္း မရဘူးေလ။ အဲ့ဒီအစ္မက အခုမွစလံုးကို ပထမဆံုး ေရာက္ဖူးတဲ့သူ။ စလံုးေစ်းကြတ္လည္း ေသခ်ာမသိတဲ့လူလို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အျပင္မွာေတာ့ ေစ်းေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ေပါက္တယ္ အစ္မ ေတာင္းတဲ့ေစ်းေတာ့ ေစ်းကြတ္မွာ မရွိဘူးလို႔ ေျပာမိပါတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမယ္လဲ ဒီေလာက္ေစ်းေတြ အမ်ားၾကီး ေတာင္းရင္ အာမခံခ်က္ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္လာပါတယ္။ ဟိုဆိုင္ေတြကေတာ့ အာမခံခ်က္ ရွိတာကိုလည္း သိလိုက္ရတာေၾကာင့္လည္း ပါမွာပါ။

ကၽြန္မမွာ မေကာင္းတဲ့အက်င့္ကေတာ့ ေျပာျပီးသားစကားကို ျပန္ျပီး ဖ်တ္ဖို႔ အရမ္း တြန္႔ဆုတ္တက္တဲ့ အက်င့္ပါဘဲ။ အဲ့ဒီအက်င့္ေၾကာင့္လည္း ျပသနာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ရင္ဆိုင္ျပီးေပမယ့္ အခုထိ ႏိုးလို႔ ေျပာရမွာ ေတာ္ေတာ္ဘဲ တြန္႔ဆုတ္တဲ့ ေရာဂါရွိေလေတာ့။ သူမမ်ားရမယ့္ ပိုက္ဆံ ကိုယ္နဲ႔ သိတဲ့လူရပါေစ၊ ကိုယ္လည္း ေျပာျပီးသားစကား ျပင္စရာမလုိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ေစ်းညွိၾကည့္လုိက္တယ္။ သူက နဲနဲေတာ့ အင္တင္တင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ့္ကို သိပ္ျပီး ခ်မ္းသာတယ္လို႔ အရမ္းအထင္ၾကီးတာလဲ ပါမွာေပါ့။ (ဒါက ကိုယ့္ဘာသာထင္တာ)။ ဒီလိုနဲ႔ ေစ်းက ၆၀ နဲ႔ တည့္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္က ေလာဘတက္ျပီး ဂ်ီအက္စ္တီ ရီဖန္းျပန္လိုခ်င္ေတာ့ ေလဆိပ္လိုက္ သြားလိုက္တယ္။ အထဲ ေရာက္မွထုတ္လို႔ ရမယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းကေျပာေတာ့လည္း ေျပာသား။ ရမလားစမ္းတာ မရဘူးျဖစ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ စက္ၾကီး ျမန္မာျပည္ ေရာက္သြားတယ္ေပါ့။

ခ်စ္စြာေသာ ေမာင္ေလးက စက္ရျပီးသကာလမွာ ဘာမွအေၾကာင္းမျပန္ဘာမွမေျပာေပမယ့္ ကိုယ့္က အဆင္ေျပလား လွမ္းေမးေတာ့ အဆင္ေျပတယ္ဆိုေတာ့ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁ လနီးပါေလာက္ၾကာမွာ installation CD ေတြ ဘယ္မွာလည္း လွမ္းေမးတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့မွ သူ CD ေတြ မရဘူးဆိုတာ သိတယ္။ ကိုယ္က ေလဆိပ္မသြားခင္ ထည့္ေပးလိုက္ျပီးေနာလို႔ ေျပာျပီး ေရွ႕တင္ထည့္လိုက္တာ။ ယူသြားတဲ့လူက သူ ဘာမွဖြင့္ျပီး မၾကည့္ဘူး ဒီအတိုင္ေပးလိုက္တာတဲ့။ ပစၥည္းလာယူတဲ့လူကလည္း ဘာမွမစစ္ၾကည့္ဘဲ ဒီအတုိင္းယူသြားတယ္။ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ကၽြန္မ အဲ့ဒီေတာ့မွ ေခါင္းကိုက္ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ အလုပ္လုပ္တဲ့ ကၽြန္မက ပစၥည္း ေပးတုန္းက စာရင္းလုပ္ျပီး မေပးမိ၊ ျပီးေတာ့ ပက္ကင္ထုတ္ျပီး မေပးမိတာေၾကာင့္။ ကြန္ဖန္းလုပ္ဖို႔ လုပ္ဖို႔ လိုသြားတာေၾကာင့္ ျပႆနာအားလံုးရဲ႕ အဓိက တရားခံက ကၽြန္မလံုးလံုးျဖစ္သြားပါတယ္။

ဒီကိစၥမွာ စာရင္းမလုပ္မိတဲ့ကၽြန္မရယ္၊ လက္ခံတုန္းက မစစ္ဘဲယူသြားတဲ့ ခ်စ္စရာေမာင္ေလးရယ္၊ ပစၥည္းကို စစ္ျပီးမွယူပါလို႔ ကြန္ဖန္းမလုပ္မိတဲ့ သူရယ္ သံုးေယာက္ေၾကာင့္ installation CD ေတြ အစရွာမရေအာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မက ထည့္ေပးလိုက္တာ ေသခ်ာတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုတယ္။ သယ္ေပးတဲ့လူက သူ႔ဆီမွာ မက်န္ခဲ့ဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ လက္ခံရရွိသူက သူ လက္ခံတဲ့အထဲမွာ အဲ့ဒီ ပစၥည္းမပါပါဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ကဲပါ ကၽြန္မရဲ႕ ရိုးရိုးေဒါသကို ဘယ္နား သြားထြက္ရမလဲ ေျပာၾကပါဦး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဇာတ္လမ္းစစခ်င္းမွာ ပါတဲ့ ကၽြန္မက ျပႆနာေကာင္ၾကီး ျဖစ္သြားေတာ့ ငါသည္သာ ေဒါသထြက္စရာၾကီး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ၾကာၾကာေနရင္ ဒီေဒါသနဲ႔တင္ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာျပတ္ျပီးေသပါလိမ့္မယ္။