11.9.09

ဒီေန႔ေတာ့အမွတ္တရေလးျဖစ္ေအာင္ ဘေလာဂ့္ေရးမယ္လို႔ ျပင္လိုက္မိတယ္။ ဒီေန႔က ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ တသက္လံုးေမ့မရတဲ့ေန႔ေပါ့။ ဘာေန႔လဲေတာ့ မေမးပါနဲ႔ လံုး၀ေျပာမျပဘူးလို႔စိတ္ကူးထားတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး ဒီေလာက္ အေရးၾကီးတဲ့ေန႔ကို ေမ့ပါ့မလား။ တစ္ခါတေလ ၾကိဳးစားေပမယ့္(ၾကိဳးစားသင့္သေလာက္ မၾကိဳးစားဘူးလို႔ ေျပာၾကေပမယ့္) မျဖစ္လာရင္ ပထမဆံုး ရင္နာရတာက ကိုယ္တိုင္ပါ။ မွန္ထားသေလာက္ ျဖစ္မလာရင္ စိတ္ဆင္းရဲရတာလဲကိုယ္ပါဘဲ။ ဒီေန႔က ကမၻာမွာသိပ္ျပီး ထူးျခားတယ္ေန႔ တစ္ေန႔လည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူး ေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္အေရးမပါခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ ပက္သက္မွ ကိုယ္အတြက္အေရးပါတဲ့ လူေလာကမွာ ဒီေန႔ကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္အေရးပါသြားပါတယ္။ က်ဆံုးတယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းသိလုိက္ပါတယ္။ ဒီေန႔ေပါ့ ၁ ႏွစ္ျပည့္တာ။ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး။ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မအျမဲသတိေပးတယ္...ဒီေန႔တင္မဟုတ္ဘူး ကၽြန္မနာက်င္ခဲ့တာေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ရဘူးလို႔။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ဂတိေပးတယ္ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ပါဘူးလို႔။ ဒီေန႔ေၾကာင့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခံစားမွဳေတြ၊ ေတြ႔ရွိခဲ့ရတဲ့အမွန္တရားေတြအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ပါဘူးလို႔။ ဒီေန႔လိုေန႔မ်ိဳး ေနာက္ထပ္ ထပ္ျပီးမရွိေအာင္လည္း ၾကိဳးစားမယ္လုိ႔ေပါ့။ မေမ့ပါဘူး...ေသတဲ့အထိမေမ့ဘူး။