2008 အတြက္ ဆုေတာင္းေလး ေရးခဲ့သလို ၂၀၁၁ အတြက္လည္း ဆုေတာင္းေရးခ်င္မိတယ္..

ဘ၀ဆိုတာ အႏွိပ္အျမင့္ရွိေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္အေျခအေနတြင္းမွာ နိမ့္မွာလဲ ျမင့္မွာလဲဆိုတာပဲ

၂၀၁၁ ထဲကိုေတာ့ ကၽြန္မ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ထမ္းပိုးထားခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡေတြ သယ္မသြားခ်င္ဘူး... ကၽြန္မက တန္ဖိုးထားျပီး သယ္ပိုးခဲ့လဲ ကၽြန္မအတြက္ တစက္ေလးမွအက်ိဳးမရွိခဲ့ဘူး.... အရာအားလံုး လူသစ္ စိတ္သစ္ နဲ႔ ျပန္စခ်င္တယ္.. .. ဒါေပမယ့္ ခဏခဏ ျပန္စရတာမ်ိိဳးေတြ မုန္းလာတယ္..

အသက္ ၂၀ တုန္းကလို အမွတ္တရေတြကို ရင္ထဲမွာ ထည့္ျပီး သိမ္းမထားခ်င္ေတာ့ဘူး ကၽြန္မေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ အသက္ သံုးဆယ္မွာ ကၽြန္မလိုခ်င္တဲ့ တည္ျငိမ္မွဳ႕တစ္ခုကိုရခ်င္တယ္ .... ဒီထက္ပိုျပီး စိတ္ဆင္းရဲတယ္ဆိုတာ မ်ိးေတြမရွိႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ မွတ္ယူမထားပါဘူး... ဒါေပမယ့္ ဘ၀ဆိုတာနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ စိတ္ဆင္းရဲမွဳ႕ေတြေတာ့ လူပီပီ ၾကံဳခဲံဖူးျပီေပါ့... သံုးဆယ္ဆိုတဲ့အသက္နဲ႔ တန္တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြေတာ့ ရွိႏွင့္ေနပါျပီ.. ၂၀၁၁ မကူးခင္ ထိေတာ့ ငိုပါရေစ... အားရေအာင္ ငိုပါရေစ... အဲ့ဒီငိုေၾကြးမွဳအတြက္ေတာ့ ၂၀၁၁ကစလို႔ ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ဆိုတာ မရွိ ပါရေစနဲ႔လို႔ပဲ ဆုေတာင္းပါတယ္..

သီခ်င္းတစ္ပုဒ္

စကားတစ္ခြန္း၊

အၾကည့္ခ်က္က

ငါ့ အသက္ေျခြလုျပီ..

ငါလဲေမာျပီ..

ေနာက္ႏွစ္မ်ားအတြက္

ငါ့ကို လြတ္ေျမာက္ခြင့္ေပးပါ သခင္..

ႏွင္းဆီနီနီ...