MJ

Michael Jackson ရုတ္တရက္ေသသြားတာ အႏုပညာေလာကကို တိုက္ရိုက္ ရိုက္ခက္တာတင္ မဟုတ္ဘဲ။ လူေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ေတြကိုပါ ရိုက္ခက္တယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ သူလုပ္ခဲ့တာေတြ တစ္ပံုတစ္ၾကီးရွိေပမယ့္ ကိုယ္ေတာင္ သူ႔ေလာက္ အရာထင္ေအာင္မလုပ္ႏိုင္တဲ့လူေတြက ပစ္တင္ေ၀ဖန္ၾကတယ္။ အပိုစာဒါးေတြ လို႔ ျမင္တဲ့လူက ျမင္ၾကတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူေသဆံုးသြားတာက အမွန္တကယ္ လူအမ်ားကို ရိုက္ခက္ လိုက္တယ္ဆိုတာကေတာ့ ဘယ္သူမွျငင္းလို႔ မရပါဘူး။

ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က သူရဲ႕ အမာခံပရိတ္ပတ္မဟုတ္ေပမယ့္ သူ႔အကေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကိဳက္ခဲ့သူပါ။ ျပီးေတာ့ သူ႔တရားရင္ဆိုင္ခဲ့တဲ့အမွဳေတြအတြက္လည္း သူ႔ကို ေတာ္ေတာ္ေလး အထင္ေသးခဲ့တယ္။ ဒီေကာင္ ဘာေကာင္းလဲေပါ့ေလ။ ကတာေတာ္တာကို သေဘာက်ေပမယ့္ နဲနဲေလးမွ မေလးစားမိဘူး။ သူ လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ ေတြအတြက္ အပိုေတြလုပ္ေနတယ္လို႔ ဘာမွမသိဘဲ ထင္ထား၊ ျမင္ထားခဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း အသက္ရလာေတာ့ စဥ္းစားမိတာက ေလာကမွ အရာတစ္ခုထင္ဖို႔ လူေတြ စိုက္ထုတ္ရတဲ့ အင္အားက မနည္းဘူးဆိုတာ သိလာခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အရာထင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ လူေတြကို ေလးစားမိတယ္။ ပိုက္ဆံအဓိကမဟုတ္ေပမယ့္ လူၾကားထဲ လူေတြ အသိအမွတ္ျပဳခံရတယ္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ့္ကို မလြယ္တဲ့ ကိစ္ၥဆိုတာ လက္ေတြ႔ သိျမင္လက္ခံလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ MJ ကို ေတာ္ေတာေလး ေလးစားမိပါတယ္။

သူေသမွ သူ႔အေၾကာင္းေတြျပန္ေဖာ္ေတာ့ ငယ္ငယ္က ပိုက္ဆံအတြက္ ငယ္ဘ၀ကိုစြန္႔လႊတ္ခဲ့ရတဲ့ ကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို စာနာသနားမိပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ငယ္ဘ၀ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အားပါးတရေပ်ာ္ခဲ့ရေပမယ့္ အခုအခ်ိန္ထိ ျပန္လိုခ်င္တုန္းပါဘဲ။ တန္ဖိုးထားတုန္းဘဲ။ သူလို အသက္ငါးႏွစ္ ကတည္းက ပိုက္ဆံရွာဖို႔အတြက္ လံုးပန္းေနရမယ့္ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆံုးရွံုးမွဳကို စာနာမိတယ္။

MJ ရဲ႕ ေသဆံုးမွဳနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ကၽြန္မအတြက္ စဥ္းစားစရာေတြအမ်ားၾကီး ရခဲ့ပါတယ္။ ငါ ဘာလုပ္ျပီးျပီလဲ၊ ဘာလုပ္ဖို႔လိုေသးလဲ။ ျပီးေတာ့ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရင္ ဘာလို စိတ္ထားနဲ႔လုပ္ရမလဲ။ MJဟာ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔အတြက္ အတုယူစရာေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။ ကိုယ့္ဘဝကို အျဖစ္သင့္ဆံုးအေျခအေနကို ေရာက္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။ အဲ့ဒါကို အေတာ္ေလး အားက်မိပါတယ္။ ေလးစားမိပါတယ္။ အတုယူရမယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆံုးမိပါတယ္။

ရင္သပ္ရွဳေမာစရာ ျမင္ကြင္းေတြရဲ႕ေနာက္မွာ အနိတ္ထာရံုေတြရွိေနတက္တာ ဓမၼတာပဲမို႔ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာ နဲ႔ ပက္သက္တဲ့ ကိစၥေလးေတြရွိေပမယ့္ သူလုပ္ခဲ့တာေတြနဲ႔ ႏိွဳင္းယွဥ္လုိက္ရင္ ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ဘူး လို႔ ခံစားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက တကယ္လို႔မ်ား ကၽြန္မရဲ႕ ေဖေဖ MJ လိုသာျဖစ္ခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ စိတ္ေလး ၀င္လာပါတယ္။ ကၽြန္မအသက္အရြယ္နဲ႔ ကၽြန္မေဖေဖကို အသက္ဆက္ျပီး ရွင္ေစခ်င္ပါေသးမယ္။ ဒီ အတၱေလး ေပၚလာမိပါတယ္။ MJ သားသမီးေတြ ၾကည့္ျပီး သနားမိတယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ မိဘေသလို႔ ခံစားရတယ္ ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ မိဘေသဖူးမွသိတာပါ။ ကိုယ့္မိဘ မေသဖူးေသးဘဲနဲ႔ေတာ့ သူတို႔နဲ႔ထပ္တူ မခံစားရေလာက္ပါဘူး။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အသက္ရွင္ေနတုန္းေလး ပိုျပီး တိုးခ်စ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္မိပါတယ္။

Read more...

Me and My Clothes

အခုတေလာ ၀လာတာေရာ၊ အၾကိဳက္ေျပာင္းသြားတာ(trand)ေျပာင္းသြားတာေရာေၾကာင့္လားမသိပါဘူး ရွိသမွ်အက်ီေတြ တစ္ထည္မွ စိတ္တိုင္းက်တယ္ရယ္မရွိဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တစ္ခါျပီးတစ္ခါ ရွင္းလိုက္တာ အျပင္၀တ္စရာဆိုလို ၁၁ ထည္သာက်န္ေတာ့တဲ့အဆင့္ ေရာက္သြားပါတယ္။ အစကတည္းက ထမီနဲ႔ အက်ီနဲ႔ဆို အက်ီက ပိုမ်ားတာ မ်ားပါတယ္။ ထမီကိုလည္း စျပီး၀ယ္ကတည္းက ဘာနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၀တ္လို႔ရတဲ့ အဆင္မ်ိဳး၊ အေရာင္မ်ိုးရွာ၀ယ္ထားတာလည္း မ်ား ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ အျပင္သြားခါနီး ေရြးရတာ စိတ္မရွည္လို႔ပါ။ အခုလည္း ေဘာင္းဘီေတြ စကတ္ေတြကို အမည္းေရာင္နဲ႔ ဂ်င္းေတြဘဲ၀ယ္ထားတာ မ်ားပါတယ္။ ဘာနဲ႔ ၀တ္၀တ္အဆင္ေျပေအာင္လို႔ပါ။ ဟိုတေလာက ရွင္းထုတ္တာမ်ားေတာ့ အက်ီ၀တ္စရာ လံုး၀မက်န္ေတာ့သေလာက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ၁၁ ထည္ဘဲ ရွိေတာ့တဲ့ အထဲမွာ အျမဲ၀တ္တာဆိုလို႔ ၃ ထည္ ေလာက္ဘဲရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲကမွ အရမ္းၾကိဳက္လို႔ မ်က္စိမွိတ္ျပီး ၀ယ္ထားတဲ့ အက်ီကို ပိုျပီး ၀တ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြ အျပင္ထြက္တိုင္းအဲ့ဒါဘဲ ၀တ္ေတာ့ ေတြ႔ေနက် အစ္မေတြကေတာင္ နင္ ဒါခ်ည္း ၀တ္ေနတာလား ေမးယူရတဲ့အထိပါဘဲ။

ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အဲ့ဒီအက်ီေလးပါဘဲ။ စလံုးေငြ ၂၈ က်ပ္ေပးရပါတယ္ အေရာင္ကေတာ့ ခရမ္းေရာင္ အဆန္းေလးပါ။ ပထမ တစ္ေခါက္ ေတာ္မီနဲ႔ သြားၾကည့္ကတည္းက အဲ့ဒီဆိုင္က အက်ီေတြကို အရမ္း ၾကိဳက္ခဲ့တာ။ အ၀တ္၀ယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံလံုး၀မရွိခဲ့လို႔ တိတ္တိတ္ကေလး ျပန္လာခဲ့တာ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ျပီး သြားၾကည့္ေတာ့လည္း ၾကိဳက္ေနတုန္းဘဲ။ အဲ့ဒါနဲ႔ တျခားဟာေတြေလွ်ာ့သံုးမယ္ဆိုျပီးမ်က္စိမွိတ္ျပီး ၀ယ္ခဲ့တဲ့ အက်ီေလး။ အေရာင္ ၄ မ်ိဳး၊ ဒီဇိုင္း ၅ မ်ိဳးရွိပါတယ္။ အေရာင္ေတြအကုန္ၾကိဳက္ပါတယ္။ အကုန္လိုခ်င္တာ။ အက်ီထဲမွာက ဒီဇိုင္းေတြဘာေတြက သိပ္ျပီး အၾကိဳက္ၾကီးမဟုတ္ေပမယ့္ အက်ီအသားကို ပိုၾကိဳက္တာပါ။ အဲ့ဒီဆိုင္မွာ တစ္ျခားဒီဇိုင္းေတြနဲ႔ အျခားအေရာင္ေတြရွိေပမယ့္ အသားက ပံုမွန္အသား မ်ိဳးခ်ည္းပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ဒီဇိုင္းနဲ႔ အသားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်ခဲ့မိတယ္။ အသားက အိျပီးဆြဲလို႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ေရေလွ်ာ္ခံတဲ့အသားမ်ိဳးပါ။ ခါတိုင္း ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ အက်ီေလးေတြဆို လက္နဲ႔ ေလွ်ာက္တာ မ်ားေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ စက္နဲ႔ဘဲေလွ်ာက္ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်ီေလး၀ယ္တာ ၄ လေလာက္ရွိတဲ့ အတြင္းမွာ အခါ ၁၀၀ မက၀တ္ခဲ့ျပီးျပီထင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အခုထိ အေရာင္မက်တာကို ပိုျပီး ႏွစ္သက္ မိပါတယ္။ အဲ မီးပူတိုက္စရာမလိုဘဲ ျပန္ေနတာေလးလည္း သေဘာက်တဲ့အထဲမွာ ပါပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ Bugis ေရာက္တိုင္း အဲ့ဒီအက်ီဆိုင္ေတာ့ ခဏခဏသြားျပီး ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ မ၀ယ္ႏိုင္ေသးေပမယ့္ ကိုယ္ၾကိဳက္တာေလးရွိေသးလားသြားၾကည့္တဲ့သေဘာပါ။ စိတ္မႏိုင္ဘဲ ၀ယ္ျဖစ္လဲ ၀ယ္ျဖစ္သြားေအာင္လည္း ပါပါတယ္။ ဟီးး အခုထိေတာ့ မ၀ယ္ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ဒီတစ္ေခါက္ျပန္ရင္ေတာ့ ၀ယ္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ၀ယ္ျဖစ္ေအာင္လည္း ဘေလာဂ့္ေရးေနမိတယ္။ ဟီးး ၂၈ က်ပ္ဆိုတာ မ်ားေပမယ့္လိုခ်င္ ေနမိတယ္။ အက်င့္ဆိုတာ ျပင္လို႔မရတာေသခ်ာတယ္။ ဒီဇိုင္းေျပာင္းသြားတာပဲရွိမယ္ အထဲအႏွစ္ကေတာ့ မေျပာင္းလဲဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ဟာဆို ၾကာၾကာသံုးလို႔ရတာမ်ိုဳး ကိုၾကိဳက္တက္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အခု ခဏေလး သံုးျပီး ပစ္လိုက္ရတာမ်ိဳးကို လံုး၀မၾကိဳက္ခဲ့ဘူး။ ေစ်းၾကီး ေပမယ့္ ၾကာၾကာသံုးလို႔ရမယ့္ ပစၥည္းမ်ိဳးကို ပိုလိုခ်င္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မ၀ယ္ႏုိင္လည္း ေစ်းခ်တဲ့အထိ ေစာင့္ျပီး ၀ယ္တာမ်ိဳးရွိခဲ့တယ္။ ကိုယ္မသံုးရေသးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္အသစ္ပါဘဲ။ ဒီဇိုင္းေတြဘာေတြက သိပ္ျပီး စိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုဘဲ အရမ္းၾကိဳက္တဲ့အက်ီးတစ္ထည္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ တီရွပ္အျဖဴေရာင္းေလး၊ ေၾကာင္ရုပ္ေလးနဲ႔ အရမ္းခင္တဲ့ အန္တီတစ္ေယာက္က ေပးတာပါ။ ၀တ္ျပီးသားဆိုေပမယ့္ အသစ္ေလးပါဘဲ။ ဆယ္တန္းတုန္းကရခဲ့တာ အဲ့ဒီအက်ီေလးက သိပ္ၾကိဳက္ျပီး ခဏခဏ၀တ္ခဲ့တာ။ကၽြန္မမွာ ေက်ာင္းအက်ီကလြဲလို႔ အျဖဴေရာင္အက်ီေတြ ၀ယ္တာ အေတာ္ရွားပါတယ္ အျဖဴဆို အေပမခံလို႔၊ပန္းေရာင္ဆို ႏုလို႔ၾကိဳက္ေပမယ့္ ေရွာင္ျပီး၀ယ္တာမ်ား ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အက်ီေလးက ခ်ည္သားဆိုေတာ့ အေပါက္ေလး ေတြျဖစ္လာေရာ။ ၾကာလာေတာ့အက်ီေလး ေဆြးလာျပီး အျပင္၀တ္လို႔ သိပ္ျပီးေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ အိမ္ေနရင္း၀တ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အေပါက္ေတြ အရမ္းမ်ားေနလို႔ အိမ္ေနရင္းေတာင္ သိပ္ျပီး၀တ္လို႔ မေကာင္းေတာ့လို႔ သိပ္ထားေသးတယ္။ အရမ္းပူတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ည၀တ္အက်ီလုပ္ျပီး ၀တ္ခဲ့တယ္။ ေမေမကေတာ့ အရမ္းေပါက္ေတြမ်ားေနျပီး ၀တ္ခ်င္ရင္လည္း ခ်ဳပ္ျပီး၀တ္၊ မဟုတ္ရင္လည္း မ၀တ္နဲ႔ေတာ့တဲ့။ ေရာဂါက ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့ အ၀တ္ေတြဆို ပ်င္းလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ခ်ဳပ္ျပီး၀တ္ရမွာ သိပ္ျပီးမၾကိဳက္လွဘူး။ ဒီအတိုင္ေလး ထားျပီး ၀တ္ခ်င္တာ။ ဘာေရာဂါမွန္းကို မသိဘူး။ ဆင္ရဲသားဇာတာပါတာလို႔လည္း ေျပာၾကတာဘဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါမ်ိဳးေလး ၾကိဳက္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဆက္ျပီး၀တ္ေနမိခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအက်ီေလး၀တ္လိုက္ရရင္ ႏုပ်ိဳသြားသလိုခံစားရတယ္၊ ေႏြးေထြး သလိုမ်ိဳး ခံစားရလို႔လည္း ပါတာျဖစ္မွာပါ။

ဒီလိုနဲ႔မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာေရာက္မွ မ်က္စိမွိတ္ျပီး ပစ္တဲ့အထဲထည့္လိုက္ခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ သိမ္းစရာေနရာမရွိလို႔ စိတ္ျပတ္ေအာင္ လုပ္တဲ့အေနနဲ႔ လုပ္လိုက္တာလဲ ပါပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်ီေလးက ကၽြန္မအတြက္ တစ္ထည္ တည္းေသာ ေၾကာင္ရုပ္နဲ႔ အက်ီေလးပါ။ အခုလည္း ဒီ ခရမ္းေရာင္အက်ီေလးကို အေတာ့္ကိုသေဘာက်ေတာ့ ေနာက္ထပ္အထည္ေတြ ၀ယ္ဖုိ႔ကို လက္တြန္႔ေနတာလည္း အထည္မ်ားရင္ မၾကိဳက္ဘဲေနေတာ့မွာ စိုးတာ လည္း ပါပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀ယ္သင့္မ၀ယ္သင့္ကိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာလြန္ဆြဲေနမိပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မ ၆တန္းေလာက္ကတည္းက အေပၚက ေၾကာင္ရုပ္နဲ႔အက်ီေပးတဲ့ အန္တီကပဲေပးထားတဲ့ အ၀ါေရာင္ဂါ၀န္ေလး တစ္ထည္ရွိပါတယ္။ အခုထိ ကၽြန္မဆီမွာရွိေနတုန္းဘဲ။ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီအက်ီက သူႏိုင္ငံျခားက ၀ယ္လာတာေပါ့။ အေရာင္က ႏုျပီးအဆင္က ကၽြန္မရြယ္နဲ႔ မသင့္ေတာလို႔ဆိုျပီး ေမေမက ေပးမ၀တ္ဘဲ သိမ္းထားတာ အခုထိ ၂ ခါဘဲ၀တ္ဖူးေသးတယ္။ ရီရတယ္ေနာ္။ႏွစ္ေပါင္းမ်ာစြာ သိမ္းထားျပီး အျပင္ကို ၂ ခါဘဲ၀တ္ရေသးတဲ့အက်ီ။ အရမ္းၾကိဳက္ပါတယ္ ၀တ္လည္း ၀တ္ခဲတယ္။ တစ္ခါက ျမစ္ၾကီးနားကေန မန္းေလးကိုသြားတဲ့လမ္းမွာ၀တ္တာ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္က။ လူေတြ၀ိုင္းၾကည့္ၾကလို႔ဆိုျပီး သိပ္မၾကာဘူး ေမေမက လဲခိုင္းလို႔ လဲလိုက္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္က စလံုးမွာ။ ေက်ာင္းရပ္နားခြင့္သြားယူတုန္းက အမွတ္တရ အေနနဲ႔ ၀တ္သြားတာ။ ေက်ာင္းကလူေတြကေတာ့ထင္မွာဘဲ ဒီအခ်ိန္ၾကီး လွလွပပ ၀တ္လာ တယ္လို႔။ ၂ ခါတိတိ အျပင္ကို၀တ္ဖူးတယ္။ အိမ္ထဲမွာေတာ့ ခဏခဏ ၀တ္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။

ေနာက္ထပ္တစ္ထည္ကေတာ့ ကၽြန္မေမြးခါစက၀တ္ခဲ့တဲ့ အက်ီေလးပါ။ ေမေမက အမွတ္တရအေနနဲ႔ တျခားအက်ီေတြ သူမ်ားေတြကိုေပးလိုက္ေပးမယ့္ အဲ့ဒီအက်ီေလးကိုခ်န္ထားေပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ၆ တန္း ေလာက္က အဲ့ဒီအက်ီေလး ကၽြန္မဆီကို ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူကိုရန္ကုန္က ကၽြန္မရဲ႕စာအုပ္ေသတၱာထဲမွာ သိမ္းထားခဲ့ပါတယ္။ အသက္ၾကီးလာရင္ေတာ့ ဒါငါေမြးစက အက်ီဆိုျပီး ျပန္ၾကည့္လို႔ ရေအာင္ သိမ္းထားခဲ့တာ။ ေနာက္ထပ္တစ္ထည္ကေတာ့ အ၀ါေရာင္ စပန္႔၀မ္းဆက္ပါဘဲ။ စပန္႔စေတြ ေပၚခါတုန္းက ေမေမကိုယ္တိုင္ခ်ဳပ္ေပးထားတဲ့အက်ီေလး အျဖဴေရာင္အက်ီလိုဘဲ အေပါက္ေတြ ျဖစ္ေနလို႔ သူ႔ကို ျမန္မာျပည္မွာသိမ္းထားခဲ့ရတယ္။ တစ္ခါတေလ ဒီလို အမွတ္တရေလးေတြ ရွိေနတာ ေကာင္းလည္း ေကာင္းပါတယ္ သိပ္ျပီးတန္ဖိုးမရွိတဲ့ အရာေတြဆိုေပမယ့္ ဒီလုိမ်ိဳးေလး သိမ္းထားရတာ ေပ်ာ္ေနမိပါတယ္။

Read more...

Endless Greedy

ဒီလ ၁၉ ရက္ေန႔က မေလးကိုျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္က ျပန္ဖို႔ကအစက အစီအစဥ္မရွိေပမယ့္ မိဘေတြ ေနမေကာင္းဘူးဆိုတာေရာ(ဒါကေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္းေပါ့)၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေစ်းေတြ အရမ္းခ်ေနတာေရာ ေပါင္းျပီး ျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က ထြက္လာကတည္းက Budget Air Line ပဲ စီးတာမ်ားေတာ့ ေလေၾကာင္းလိုင္းေကာင္းေကာင္းေလးနဲ႔ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ သြားဖူူးခ်င္တာ။ Asia ထဲမွာ Singapore Air Line တို႔၊ Silk Air တို႔ျပီးရင္ Malaysia Air Lineလည္း နာမည္ၾကီးတာမို႔။ ဒီတစ္ခါ ေစ်းခ်တာမေလးရွားလိုင္းကဆိုေတာ့ စီးဖူးတယ္ရွိေအာင္ စီးခ်င္တာလဲ ပါပါတယ္။ သူမို႔လည္း စီးႏိုင္တာပါမယ္ထင္ပါတယ္။

ရုပ္ရွင္ေတြထဲမယ္ ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ ခရီးသြားတဲ့လူေတြမ်ား လွလွပပနဲ႔ ေက်ာ့လို႔ေမာ့လို႔ ကၽြန္မတို႔မ်ားေလယာဥ္တစ္ခါစီးတာ ကုန္ထမ္းေနရသလိုပါဘဲ။ အဲေအးရွားက လူတစ္ေယာက္ကို ၁၅ ကီလိုဘဲေပးေတာ့ က်န္တဲ့ ကိုယ္သယ္ခ်င္တာေတြကိုယ္တိုင္သယ္ရေတာ့ လက္ထဲမွာ ၃ ထုပ္ေလာက္က အသာေလးပါတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့ ရုပ္ရွင္ဆိုတာ စိတ္ကူးယဥ္သက္သက္တစ္ခုဘဲဆိုတာ လက္ခံမိတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မဆီမွာ ေအးေအးသက္သာနဲ႔ ေလယာဥ္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ စီးဖူးခ်င္သားလို႔ စိတ္ကူးရွိမိပါတယ္။ အခုတစ္ေခါက္ေတာ့ မေလးရွားအဲလိုင္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္ေတြ ေစ်းခ်တာ တစ္ေၾကာင္းကို ၄၉ က်ပ္၊ေစ်းခ်တာကေတာ့ Economy တန္းကဆိုေပမယ့္ ခါတိုင္းကို စလံုးေငြ ၁၀၀ ေက်ာ္ေပးရတဲ့၊ မေလးေငြ သံုးရာေလာက္ေပးရတဲ့ အတန္းေတြဆိုေတာ့ စီးဖူးတယ္ရွိေအာင္ဆိုျပီး အိမ္ျပန္မယ္ စိတ္ကူးပါတယ္။ အသြားအျပန္ ၉၁ က်ပ္ဘဲက်ပါတယ္။ အသြားအျပန္၀ယ္ေတာ့ ေစ်းပိုသက္သာသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး

အိမ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မဆုေတာင္းအခ်ိန္မွီျပည့္တယ္ ေျပာရပါ့မယ္။

အဲ့ဒီမွာ ျပႆနာက စေတာ့တာပါဘဲ။ မေလးနဲ႔ စကၤာပူကူးတဲ့ေလယာဥ္မို႔လား၊ ေစ်းခ်တဲ့အခ်ိန္ဆဲြတဲ့ ေလယာဥ္မို႔လားမသိပါဘူး။ ေလယာဥ္က Boring 737 ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲ့ဒါေတာင္ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္မွ သိတာပါ။ ခါတိုင္း Air Asia အျမဲစီးတာဆိုေတာ့ ဘာေတြကြာလည္း ေသခ်ာမသိပါဘူး။ နာမည္ၾကီး ေလေၾကာင္းလိုင္းဆိုေတာ့ ေကာင္းမယ္ဘဲထင္တာပါဘဲ။ ေလယဥ္လိုင္းက အေကာင္းဆိုေတာ့ ဂိတ္ေတြ ကလည္း ေစာတဲ့ ဂိတ္ေတြ၊ လွလွပပ ေနရာနားေတြက ဂိတ္ဆိုေတာ့အားလံုးလွေနတာေပါ့။ Checkin ကို Online ကေနလုပ္တာဆိုေတာ့ ထိုင္ခံုကေတာ့ ေရွ႕နားရပါတယ္။ အစကတည္းက ေလယာဥ္စီးရင္ အလယ္ နားေလာက္ စီးရတာကို ပိုၾကိဳက္လို႔ အလယ္နားက ထိုင္ခံုကို ေသခ်ာေရြးခဲ့တာပါ။

ဒီလိုနဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚတက္ျပီးလို႔ ေလယာဥ္စထြက္ျပီး မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ၾကာတယ္ Taxi လုပ္ေနတာ။ ကြင္းကေန အရွိန္နဲ႔ စျပီး ေျပး၊ ေလေပၚစေရာက္တာနဲ႔ ေလယာဥ္ကတုန္ေနပါတယ္။ အသံေတြ ၾကားေနရတယ္။ အခုတေလာလဲ ေလယာဥ္ေတြ ပ်က္က်တာေတြ အျမဲၾကားေနရေတာ့ စိတ္ထဲမယ္လည္း တစ္မ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္မိပါတယ္။ ျဖစ္လည္း အေတြ႕အၾကံဳလို႔ မွတ္လိုက္ပါတယ္။ အေပၚမွာ ေလးက ေတာ္ေတာ္ ေလးျပင္းေနေတာ့ အေပၚနားေရာက္ခါနီးေလ ေလယာဥ္က ပိုျပီးတုန္ေလျဖစ္ေနပါတယ္။ အေပၚေတာ္ေတာ္ ျမင့္ျမင့္ေရာက္မွ တုန္တာေတြ ရပ္သြားမွဘဲ လူလည္း ဟင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။ ဟီးး မေျပာေကာင္းေျပာေကာင္း သြားျပီကို မွတ္တာ။

အမွန္က Air Bus ေတြက သိပ္ျပီးမတုန္ဘဲ လူေတြ စီးရတာ သက္ေတာင့္ သက္သာရွိတယ္လို႔ ေဖေဖတစ္ခါေျပာဖူးတာ အဲ့ဒီေတာ့မွ ျပန္ျပီး သတိရပါတယ္။ ခါတိုင္းက Air Asia စီးေတာ့ သူ႔ဆီက ေလယာဥ္ေတြက Air Bus ေတြခ်ည္း ဆင္ထားတာဆိုေတာ့ အခုကိုယ္စီးတဲ့ေလယာဥ္ကလည္း MH မွာအေသးဆံုးေလယာဥ္ျဖစ္ေနေတာ့ အသားကုန္ျမည္ေနတာလည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ထိုင္ခံုေျပးဦး၊ မုန္႔မေကၽြးတာမွတန္ဦးမယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ Air Asia က Lather ထိုင္ခံုေတြကို ပိုၾကိဳက္ပါတယ္။။ ဘယ္လိုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ထဲမွာ စီီးေနက်ျဖစ္လို႔လား၊ တကယ္ဘဲ သက္ေတာင့္သက္သာရွိလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ Air Asia ရဲ႕ အနံနဲ႔ ထိုင္ခံေတြကို ပိုျပီး ႏွစ္သက္မိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ Air Asia ကလည္း One Way ေတာင္ ၈၈ က်ပ္က်တာဆိုေတာ့ ကိုယ့္ Budget ေပၚမူတည္ျပီး လက္ရွိေလးဘဲ ေကာင္းပါတယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီတစ္ခါက်ေတာ့ ေလာဘက ပိုျပီးတက္သြားတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ငါ့မွာ ပိုက္ဆံရွိခဲ့ရင္ Business class ကိုစီးမယ္ဆိုျပီးျဖစ္သြားျပန္ေရာ။ ဟီးး ဒီလုိ၊ ဒီလို မဆံုးႏိုင္တဲ့ ေလာဘေပါ့ ခင္ဗ်ာ။

Read more...

Near or Far ?

ကၽြန္မရဲ႕ ေရာဂါက ဓါတ္ပံုဆိုရင္ မျပင္ဘဲ တင္ရတာကိုၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေလးက ဖုန္းကင္မရာေလးနဲ႔ ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေလးပါ။ အမွတ္တရအေနနဲ႔ တင္လုိက္တာပါ။ ထူးထူးျခားျခားေတာ့ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတာေလး တစ္ခုက ေကာင္ကင္ၾကီးက ျမက္ပင္ေတြအတြက္ တကယ့္ကိုေ၀းေပမယ့္ ဒီလို ေလးက်ေတာ့ နီးနီးေလးလိုပါဘဲ။ အျမင္ေလးတစ္ခုေၾကာင့္ အကြာအေ၀းေတြကေန နီးသြားသလို ျဖစ္သြား ေပမယ့္ ကတယ္ေတာ့လည္း ေ၀းေနတုန္းပါဘဲလို႔ ဆိုတဲ့ မတူတဲ့ အေတြးႏွစ္ခု ေခါင္းထဲ ေရာက္လာပါတယ္။

Read more...

ၾကာဇံခ်က္( Behon with Chicken soup)

ဒါေလးမ်ား အေရးတယူလုပ္ျပီးတင္တယ္လို႔ မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ ဒါက ကၽြန္မရဲ႕ ပထမဆံုးခ်က္ဖူးတဲ့ ၾကာဆံခ်က္။ အိမ္မွာက ေမေမဘဲခ်က္တာ။ ကိုယ္က ေဘးကေန ကူယံုတင္ကူတာဆိုေတာ့ နည္းေတာ့ သိပါတယ္။ အစဆံုး ကိုယ္မလုပ္ဖူးေတာ့ ဒါက ပထမဆံုး ၾကာဆံခ်က္ေပါ့။ မဆိုးဘူး စားလို႔ ေကာင္းတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာခ်က္ျပီး ေက်နပ္ေနတယ္။ စကားေကာင္းလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ထားေပမယ့္ စားေကာင္းခဲ့တယ္။

ထူးျခားတာကေတာ့ ၾကက္သားဆီသတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၾကာဇံကို ထည့္ျပီး ဆီသတ္ခဲ့ျပီးေတာ့ ခ်က္တာ ၾကာဇံသိပ္ျပီး မပြဘူး။ အဲ့ဒါေလး တစ္ခုပါဘဲ။ ပထမဆံုး ၾကာဇံခ်က္ကေတာ့ ေအာင္ျမင္သြားပါတယ္။ ၾကာဇံခ်က္က ပစၥည္းစံုေပမယ့္ အဆာဗလာကေတာ့ မစံုဘူး။ ဒါေပမယ့္ စားေကာင္းတာဘဲ။ ကိုယ့္ဘာသာ ခ်က္ျပီး စားလို႔ေကာင္းျပီး ေက်နပ္တဲ့အထဲမွာလည္း ပါတာေၾကာင့္ ဘေလာဂ့္မွာတင္ျဖစ္ပါတယ္။

Read more...

My Sample Anger

ဘယ္နားက စေျပာရမွန္း မသိတဲ့ ကၽြန္မရဲ ေဒါသလို႔ စေျပာရမယ္မွန္းကို တကယ္မသိခဲ့ဘူး။ ေဒါသဆိုတာ မေကာင္း ဘူးလို႔ လူေတြေျပာၾကေပမယ့္။ ကၽြန္မကဘဲ ေဒါသထြက္လြယ္တာဘဲလား။ ကၽြန္မဆီကိုဘဲ ေဒါသထြက္ ရမယ့္အရာေတြ လာခဲ့တာလားဆိုတာ လံုး၀မသိေတာ့ဘူး။

ျပသနာအစကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ ကၽြန္မေမာင္ေလးက ကြန္ပ်ဴတာလိုခ်င္တယ္ဆိုလို႔ စလံုးမွာလည္း ေစ်းေတြ ခ်ေနတာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္ဖို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ တစ္ခန္းတည္းမွာေနတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္က ျမန္မာျပည္ျပန္မယ္ ဆိုေတာ့ သူနဲ႔ ထည့္ေပးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ သူက သယ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါဆို အဆင္ေျပျပီဆိုျပီး သူျပန္မယ့္ ရက္ကိုခ်ိန္ျပီး ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ သယ္ေပးမယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မအမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ အခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ အလကားမတ္တင္းသယ္ေပးမယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ တစ္ခုခု ျပန္လုပ္ေပးမယ္လို႔ လည္း စိတ္ထဲ မွတ္ထားပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးဆို ပိုက္ဆံေပးရတယ္ လို႔လည္း ကၽြန္မသိထားပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ၀ယ္ျပီးသြားပါတယ္။ ေနာက္ အဲ့ဒီအစ္မ ျပန္မယ့္ေန႔မတိုင္ခင္တစ္ရက္က်ေတာ့ ကၽြန္မလည္း ထည့္ေပးမယ့္ ပစၥည္းေတြကို စစ္၊ အဆင္ေျပေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ စီစဥ္။ ဟိုတစ္ေယာက္မွာတဲ့ ဟာေတြ ကြန္ပ်ဴတာထဲ ထည့္ေပါ့။ တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္ရွုပ္ေနပါတယ္။ အဲ့ဒီညေနမွာ ပစၥည္းယူမယ့္ အစ္မက ေျပာပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာ ထည့္ေပးခ်င္ရင္ ပိုက္ဆံေပးရမယ္လို႔ အဲ့ဒါနဲ႔ ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ ဒါဆို အားနားစရာ၊ ေက်းဇူးတင္စရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့လို႔ စိတ္ထဲမယ္ ေျပာမိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ပစၥည္းရဲ႕ ၁၀ ရာခိုင္ႏွဳန္း ေပးရမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မ ပစၥည္းက ၁၆၀၀ တန္ပါတယ္။ ၁၀ ရာႏွဳန္းဆို ၁၆၀ ေပးရမယ္ေပါ့။ ဒါဆို ကြန္ပ်ဴတာ တန္ဖိုး ၁၈၀၀ ေလာက္ျဖစ္သြားျပီေပါ့။

ေစ်းစကားေျပာလာျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္မေနနဲ႔ ဒီတိုင္း ထိုင္ေနလို႔ မရေတာ့ စံုစမ္းရတာေပါ့။ ေပါက္ေစ်းဘယ္ေလာက္ ရွိလဲေပါ့။ ၁၆၀ ဆိုတဲ့ ေငြက ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႔ကေတာ့ မ်ားတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ဒီေလာက္ေငြယူျပီး လုပ္ရင္ အာမခံခ်က္ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ ဆိုတာလဲ ကၽြန္မေခါင္းထဲ ေရာက္လာပါတယ္။ အစက ခင္မင္မွဳကေန အလုပ္လိုပံုစံမ်ိဳးျဖစ္လာျပီဆိုေတာ့ အလုပ္လို စဥ္းစား မိလာပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္မဘက္က စဥ္းစားမိတာကို ေရးတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမး၊ ပင္နီစူးလားက ဆိုင္ေတြကို ဖုန္းဆက္ေမးပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္ေတြကေတာ့ ပံုမွန္ဆို ကိုယ္က သယ္ခ်င္ရင္ ဆိုင္ကေန ရတာကေတာ့ ၄၀ ေလာက္ရတယ္။ အခ်င္းခ်င္းဆို ခင္မင္မွဳေပၚမူတည္ျပီး ေစ်း အတိုးအေလွ်ာ့ရွိပါတယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ စလံုးမွာ နာမည္ၾကီး ေစ်းအၾကီးဆံုး ဆိုင္ျဖစ္တဲ့ ေဒၚသန္းသန္းႏု ဆိုင္ကို ဖုန္း ဆက္ေမးၾကည့္ပါတယ္။ လက္ေတာ့ တစ္လံုးကို ပို႔ေဆာင္ခ ၁၂၀ ေပးရပါ့မယ္။ သူတို႔ ဘက္က ပစၥည္းတန္ဖိုးအေပၚမွာ ၾကည့္ျပီး ၁၀၀၀ အာမခံပါတယ္တဲ့။ အေျပာက္အရွေပၚမွာ မူတည္ျပီး အာမခံေၾကးပါတဲ့။ ေနာက္ တျခားဆိုင္ေတြ ေမးေတာ့ ကိုယ္က ေပးခ်င္ရင္ဆိုင္ေတြက ပို႔ေဆာင္ခအေနနဲ႔ ၇၀ ေတာင္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ စလံုးကေန ျမန္မာျပည္ ပို႔ေဆာင္ခ ေစ်းကြတ္ေတာ့ သိသြားတာေပါ့ေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ဆိုင္ေတြကေန တကယ္သယ္မယ့္လူကို ျပန္ေပးတဲ့ ေစ်းကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဆီက ေတာင္းတဲ့ေစ်းျဖစ္မွာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ အနဲဆံုး ၂၀ ခြဲမယ္ အမ်ားဆံုး ၃၀ ခြာမွာပါဘဲ။ ဒီေတာ့ အိမ္မွာ ျပန္ျပီး ေစ်းဆစ္ရပါတယ္။ မဆစ္လို႔လည္း မရဘူးေလ။ အဲ့ဒီအစ္မက အခုမွစလံုးကို ပထမဆံုး ေရာက္ဖူးတဲ့သူ။ စလံုးေစ်းကြတ္လည္း ေသခ်ာမသိတဲ့လူလို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အျပင္မွာေတာ့ ေစ်းေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ေပါက္တယ္ အစ္မ ေတာင္းတဲ့ေစ်းေတာ့ ေစ်းကြတ္မွာ မရွိဘူးလို႔ ေျပာမိပါတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမယ္လဲ ဒီေလာက္ေစ်းေတြ အမ်ားၾကီး ေတာင္းရင္ အာမခံခ်က္ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္လာပါတယ္။ ဟိုဆိုင္ေတြကေတာ့ အာမခံခ်က္ ရွိတာကိုလည္း သိလိုက္ရတာေၾကာင့္လည္း ပါမွာပါ။

ကၽြန္မမွာ မေကာင္းတဲ့အက်င့္ကေတာ့ ေျပာျပီးသားစကားကို ျပန္ျပီး ဖ်တ္ဖို႔ အရမ္း တြန္႔ဆုတ္တက္တဲ့ အက်င့္ပါဘဲ။ အဲ့ဒီအက်င့္ေၾကာင့္လည္း ျပသနာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ရင္ဆိုင္ျပီးေပမယ့္ အခုထိ ႏိုးလို႔ ေျပာရမွာ ေတာ္ေတာ္ဘဲ တြန္႔ဆုတ္တဲ့ ေရာဂါရွိေလေတာ့။ သူမမ်ားရမယ့္ ပိုက္ဆံ ကိုယ္နဲ႔ သိတဲ့လူရပါေစ၊ ကိုယ္လည္း ေျပာျပီးသားစကား ျပင္စရာမလုိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ေစ်းညွိၾကည့္လုိက္တယ္။ သူက နဲနဲေတာ့ အင္တင္တင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ့္ကို သိပ္ျပီး ခ်မ္းသာတယ္လို႔ အရမ္းအထင္ၾကီးတာလဲ ပါမွာေပါ့။ (ဒါက ကိုယ့္ဘာသာထင္တာ)။ ဒီလိုနဲ႔ ေစ်းက ၆၀ နဲ႔ တည့္သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္က ေလာဘတက္ျပီး ဂ်ီအက္စ္တီ ရီဖန္းျပန္လိုခ်င္ေတာ့ ေလဆိပ္လိုက္ သြားလိုက္တယ္။ အထဲ ေရာက္မွထုတ္လို႔ ရမယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းကေျပာေတာ့လည္း ေျပာသား။ ရမလားစမ္းတာ မရဘူးျဖစ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ စက္ၾကီး ျမန္မာျပည္ ေရာက္သြားတယ္ေပါ့။

ခ်စ္စြာေသာ ေမာင္ေလးက စက္ရျပီးသကာလမွာ ဘာမွအေၾကာင္းမျပန္ဘာမွမေျပာေပမယ့္ ကိုယ့္က အဆင္ေျပလား လွမ္းေမးေတာ့ အဆင္ေျပတယ္ဆိုေတာ့ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁ လနီးပါေလာက္ၾကာမွာ installation CD ေတြ ဘယ္မွာလည္း လွမ္းေမးတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့မွ သူ CD ေတြ မရဘူးဆိုတာ သိတယ္။ ကိုယ္က ေလဆိပ္မသြားခင္ ထည့္ေပးလိုက္ျပီးေနာလို႔ ေျပာျပီး ေရွ႕တင္ထည့္လိုက္တာ။ ယူသြားတဲ့လူက သူ ဘာမွဖြင့္ျပီး မၾကည့္ဘူး ဒီအတိုင္ေပးလိုက္တာတဲ့။ ပစၥည္းလာယူတဲ့လူကလည္း ဘာမွမစစ္ၾကည့္ဘဲ ဒီအတုိင္းယူသြားတယ္။ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ကၽြန္မ အဲ့ဒီေတာ့မွ ေခါင္းကိုက္ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ အလုပ္လုပ္တဲ့ ကၽြန္မက ပစၥည္း ေပးတုန္းက စာရင္းလုပ္ျပီး မေပးမိ၊ ျပီးေတာ့ ပက္ကင္ထုတ္ျပီး မေပးမိတာေၾကာင့္။ ကြန္ဖန္းလုပ္ဖို႔ လုပ္ဖို႔ လိုသြားတာေၾကာင့္ ျပႆနာအားလံုးရဲ႕ အဓိက တရားခံက ကၽြန္မလံုးလံုးျဖစ္သြားပါတယ္။

ဒီကိစၥမွာ စာရင္းမလုပ္မိတဲ့ကၽြန္မရယ္၊ လက္ခံတုန္းက မစစ္ဘဲယူသြားတဲ့ ခ်စ္စရာေမာင္ေလးရယ္၊ ပစၥည္းကို စစ္ျပီးမွယူပါလို႔ ကြန္ဖန္းမလုပ္မိတဲ့ သူရယ္ သံုးေယာက္ေၾကာင့္ installation CD ေတြ အစရွာမရေအာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မက ထည့္ေပးလိုက္တာ ေသခ်ာတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုတယ္။ သယ္ေပးတဲ့လူက သူ႔ဆီမွာ မက်န္ခဲ့ဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ လက္ခံရရွိသူက သူ လက္ခံတဲ့အထဲမွာ အဲ့ဒီ ပစၥည္းမပါပါဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ကဲပါ ကၽြန္မရဲ႕ ရိုးရိုးေဒါသကို ဘယ္နား သြားထြက္ရမလဲ ေျပာၾကပါဦး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဇာတ္လမ္းစစခ်င္းမွာ ပါတဲ့ ကၽြန္မက ျပႆနာေကာင္ၾကီး ျဖစ္သြားေတာ့ ငါသည္သာ ေဒါသထြက္စရာၾကီး ျဖစ္သြားပါတယ္။ ၾကာၾကာေနရင္ ဒီေဒါသနဲ႔တင္ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာျပတ္ျပီးေသပါလိမ့္မယ္။

Read more...

Roger Federer Win Roland Garros

Finally, the day is come. I believe he will win this year. He try really hard to win in clay court. This is his first clay court title in his career. Now he got his 14 grand slam title in 2009. I still believe him to get more Grand slam title. When I saw he cry in Australian Open this year, I am really sorry for him. And I had cry for him. Thanks Roger for not give up his career. I believe you will win Wimbledon for this year. Go Go Roger.

Read more...

Marina Barrage Trip

ကဲကဲ ၾကည့္မေနနဲ႔ အထဲ၀င္ၾကရေအာင္

အ၀င္၀က ျမင္ကြင္းေလးက လွသားေနာ္..

ေဘးမွာကေတာ့ ဒီလို တံခါးေပါက္အျမင္ၾကီးလိုမ်ိဳးေတြကလည္း လွတာဘဲ..

ကဲကဲ အေပၚစီးကေန ၾကည့္ရေအာင္ တက္လိုက္ဦး...

သူတို႔ေလးေတြလည္း ၾကိဳးစားျပီး တက္ၾကရွာတယ္...

ကေလးေတြ ေရေဘာ့လံုးကစားေနၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕...

ေဟာ့ဟိုဘက္မွာက ကေလးေတြ ေရေဆာ့ေနၾကတယ္...

ဟဟဟ ဒီဘက္ကၾကည့္တာ ေတာ္ေတာ္လွတာဘဲေဟ့..

ဒီဦးေလးၾကီး တစ္ေယာက္တည္း ေငးေနတယ္..

ေအးေနာ္ ရွဳခင္းကေတာ္ေတာ္ၾကီးလွတာကိုေနာ္...

ဟာ ဒီဘက္မွာလည္း ျမက္ခင္းၾကီးကလည္း လွတာဘဲ...

ၾကည့္ရတာ စြန္လႊတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတာျဖစ္မယ္ေနာ္..

ဟာ စြန္ေတြတက္သြားျပီ..

ပူေပါင္းေတြကိုင္ျပီး ဘာလုပ္ေနတယ္မသိဘူး..

အားရပါးရရိုက္ေနတဲ့လူေတာ့ ၀ဋ္လည္ျပီ...

ကဲကဲ ေငးမေနနဲ႔ေတာ့ ျပတိုက္ထဲ၀င္ၾကမယ္...

ကဲကဲ ဓါတ္ပံုရိုက္မယ္ေနာ္..

ဒါက ေရသန္႔ဗူးေတြဘဲ ျမင္ရေအာင္ မီးစုန္းသုတ္ထားတယ္. အိုင္ဒီယာေလး မိုက္တယ္ဟ..

ေၾသာ္ စလံုးမွာလည္း ေရၾကီးဖူးတာဘဲေနာ္..

ဟဟ ထမီေတြနဲ႔ တဲေတြနဲ႔ဟ..ေသာ္မဆင္လမ္းမွာတဲ့..

ဒါၾကီးကဘာၾကီးလဲ...
ေၾသာ္ အသံအေၾကာင္း သရုပ္ျပထားတာ အထဲမွာ စပီကာေလး ပါတယ္ဟ...

လာၾကည့္တဲ့လူေတြက အမ်ားသား...

ေၾသာ္ ထူးျခားတဲ့အခ်က္ေတြတဲ့..

မွန္ေတြေပၚနင္းရတာ ေၾကာက္စရာၾကီးေနာ္...

ဟာ ဒီဘက္က ၾကည့္ေတာ့လည္း လွတာဘဲ

ဒီေန႔ သြားခဲ့တဲ့ Marina Barrage ကို စာေတြ ေရးရင္ အမ်ားၾကီး ေရးရမွာမို႔ ဒီလိုေလး တင္လိုက္ပါတယ္။ စကၤာပူႏိုင္ငံၾကီး ေရခ်ိဳေလွာင္နိုင္ေအာင္ ဘယ္လို ၾကိဳစားထားသလဲ။ ေရးၾကီးတာေတြကို ဘယ္လို လုပ္ခဲ့သလဲ ဆိုတာ သိခြင့္ရခဲ့ေတာ့ ၀မ္းသာပါတယ္။ လုပ္ေပးတဲ့လူကိုလည္း ပိုျပီး ေလးစားမိတယ္။ ဒီတစ္ခုတည္း အတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလို တံငါရြာကို ဒီလိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာကို ေလးစားမိတာပါ။

Picture was take with Nokia 6500 classic.(ဖုန္းေၾကာ္ျငာတာ ဟုတ္ဘူး။ ပံုေတြ သိပ္ျပီး မလွတာအားနာလို႔ အေၾကာင္းျပတာ။)

Read more...

Pulau Ubin Trip

ျပီးခဲ့တဲ့ေမ ၃၀ က စလံုးကၽြန္းရဲ႕ အေရွ႕ေျမာက္ဘက္မွာရွိတဲ့ Pulau Uubin ကိုအေပၚက ပံုေလးေၾကာင့္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေရာက္တာကလည္း ဖိုရမ္ကအသိအစ္မေတြ ဓါတ္ပံုသြားရိုက္မယ္ဆိုတာနဲ႔ ေရာက္ဖူးခ်င္လို႔၊ ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီမွာ စက္ဘီးစီးခ်င္လို႔ လိုက္ သြားလိုက္တာပါ။ သြားမယ္ဆိုေတာ့ မနက္ျဖန္ လိုသြားမယ့္ဟာ ဒီေန႔လိုထိ ဘာမွမျပင္ဆင္ရေသးဘူး။ ေန႔လည္ေလာက္မွ ဘယ္လိုသြားရမယ္ဆိုတာ အင္တာနက္မွာ ဖတ္လို႔ေကာင္းတုန္း။ သြားမယ့္အစ္မလည္း ဘယ္လို သြားရမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာမသိ။ ကိုယ္ကလည္း ေသခ်ာမသိနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ Google လိုက္တာ လိုခ်င္တာေတြ အကုန္ ထြက္လာတယ္ခင္ဗ်။

အဲ့ဒါနဲ႔ စေနမနက္ ၉ နာရီကို Tanamarah MRT မွာ ခ်ိန္းလိုက္ၾကတယ္။ ေသာၾကာေန႔ည ဂိမ္းေဆာ့ေနတာနဲ႔ စေန အိပ္ရာထ ေနာက္က်ပါေလေရာ။ အခန္းထဲက အစ္မက စေနရံုးတက္ရေတာ့ သူေရခ်ိဳးတာ ေစာင့္ေနတာ နဲ႔ အိမ္က ထြက္တာပါေနာက္က်တယ္။ ဘူတာေရာက္ေတာ့ ၈နာရီေတာင္ခြဲေနျပီ။ အဲ့ဒါနဲ႔ အစ္မေတြကို ေနာက္က်မယ့္အေၾကာင္း ဆက္ေျပာျပီး ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ Tanamarah ေရာက္ေတာ့ ကိုနာရီခဲြ ကြက္တိေလာက္ဘဲ။ နဲနဲေတာ့ ရင္ခုန္သား။ အဲ့ဒီပူလာအူဘင္ဆိုတဲ့ ေနရာက သိပ္ျပီးလွတယ္လို႔ နာမည္ၾကီးတာ ေရာ၊ ဟိုေရာက္ရင္ စက္ဘီစီးရမယ္ဆိုတာေတြးျပီး ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွသိပ္ျပီး မျပင္ဆင္ထားေတာ့ ဦးထုပ္လည္းမပါ၊ ဘာကရင္မွလည္းမလိမ္ဆိုေတာ့ ခပ္ညိုညို အသားမည္ေတာ္မူမွာ စိုးေနမိတယ္။

ဘူတာေရာက္စက ရာသီဥတုအဆင္ေျပမယ့္ ကားေစာင့္ရင္းနဲ႔ မိုးကညိဳလာတယ္။ သေဘၤာဆိပ္ေရာက္ေတာ့ မိုက ညိုရံုသာမက ျပိဳပါျပိဳခ်င္လာျပီ။ ဒါေပမယ့္ မနက္က ကမန္းကတန္းနဲ႔ ေျပးခဲ့ရတာမို႔ မနက္စာ မစားခဲ့ရဘူးရယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ သေဘၤာဆိပ္က ေဟာကာမွာဘဲ မနက္စာ စားျဖစ္ခဲ့တယ္။ စက္ဘီစီးမွာ၊ ကိုယ္ကလည္း ဆာရင္ ဘာမွလုပ္လို႔မရတာသိေတာ့ ထမင္းဘဲ စားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ သေဘၤာဆိပ္ဆင္းခဲ့တယ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ အဲ အစက စီစဥ္ထားတာက ၃ ေယာက္တည္းျဖစ္ေပမယ့္ ေနးတစ္ ဖိုရမ္က ဒါ့ပံုဆရာအေၾကာ္အေမာ္၂ ဦးထပ္တိုး လာေတာ့ ၇ ေယာက္ျဖစ္သြားတယ္ခင္ဗ်။ ၂ ေယာက္က ဘယ္နားက ပိုေနသလဲလို႔ စိတ္၀င္စားရင္ေတာ့ ေျပာျပပါ့မယ္။ ဒါ့ပံုဆရာ အေၾကာ္အေမာ္ၾကီးရဲ႕ မေဟသီနဲ႔ ေဘဘီပါ ပါလာတာမို႔ ခရီးကလူစံုျဖစ္သြားပါတယ္။

ဒီလို ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေလးနဲ႔ စျပီး ထြက္ခဲ့ၾကတာပါ။

ဒါနဲ႔ ေလွေပၚေရာက္ေတာ့ မိုးဖြဲဖြဲေလးစျပီးက်ေနျပီ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဟိုဘက္မွာ ဘယ္မွမသြားဘဲ ျပန္လာခဲ့ရမွာဘဲ စိုးေနမိတယ္။ ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္ေတာ့ မိုးက ေတာ္ေတာ္သဲေနေသးတာ။ အဲ့ဒါနဲ႔ သေဘၤာဆိပ္မွာ မိုးစဲတဲ့အထိ ခဏေလာက္ေစာင့္ေနလိုက္ၾကတယ္။ မိုးနဲနဲဆဲေတာ့ စက္ဘီးေတြငွာျပီး ခရီး စထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ စက္ဘီးငွား တဲ့ေနရာမွာ ဂ်ီးမ်ားျပီး ဟိုဘီး ဒီဘီး ေရြးေနမိတယ္။ အရင္ေရာက္ဖူးတဲ့လူေတြ ေျပာတာေတာ့ စက္ဘီးေတြက ပ်က္တက္တယ္ ေရြးမွတန္ရာက်မယ္ဆိုလို႔ ဟိုေရြး ဒီေရြးနဲ႔ အေတာ္ေလး ၾကာသြားတယ္။

စစခ်င္းေတာ့ စက္ဘီးစီးရလို႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္မိတယ္။ မိုးဖြဲဖြဲက်ခ်ိန္မွာ စက္ဘီးစီးရေတာ့ ငယ္ဘ၀ကို ျပန္ျပီး သတိရမိတယ္။ နဲနဲေလာက္သြားျပီးေတာ့ မိုးလည္း စဲသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုန္တက္ေတြက်ေတာ့ ငယ္ငယ္ တုန္းကလို မနင္းႏိုင္ေတာ့လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာ္ေတာ္အသက္ၾကီးျပီဆိုတာ သတိထားလိုက္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ မနင္းႏိုင္ေတာ့လို႔ စက္ဘီးတြန္းျပီး ကုန္တက္ေတြ တက္ခဲ့ရတယ္။ ၈က်ပ္ေပးျပီး စက္ဘီးငွားတြန္းသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က လိုက္မယ္ဆိုျပီး မလိုက္ေတာ့ဘဲ က်န္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ ကံေကာင္းသူၾကီးဆို ျပီး တေနမိတယ္။ သြားခ်င္တဲ့ေနရာက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေရာက္ႏိုင္ ေရာက္ဖူးတယ္ဆိုတဲ့သူက လမ္း မမွတ္မိ။ က်န္တဲ့ သြားတဲ့လာတဲ့လူေတြရွိေပမယ့္ မေမးျဖစ္ဘဲ စြတ္ျပီး လာလိုက္တာ သြားခ်င္တဲ့ ကမ္းေျခရဲ႕ ဂိတ္ကိုေရာက္ သြားပါတယ္။

စက္ဘီးငွားခဲ့ေပမယ့္ စက္ဘီေတြအကုန္လံုးကို ဂိတ္မွာ ထားခဲ့ရတာ။ စက္ဘီးမနင္းတဲ့ ႏွစ္လည္းၾကာ၊ အသက္လည္း ရလာေတာ့ စက္ဘီးေတာင္မစီးရေသးဘူး ေရကငတ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ အ၀င္နားေလးတင္ ေရေရာင္းတဲ့ စက္ေလးရွိလို႔ မဟုတ္ရင္ အေသဘဲ။ ဒါနဲ႔ ကမ္းေျခဘက္လမ္းကို သြားတဲ့လမ္းကို မွန္းျပီး သြားလိုက္ မိတယ္။ ေမွ်ာ္စင္ရွိတဲ့ ဘက္က သြားမိေတာ့ ကန္းေျခကို ခ်က္ခ်င္းမေရာက္ဘူးျဖစ္သြားတယ္။ ပါလာတဲ့ ဒါ့ပံုၾဆာၾကီးရဲ႕ ကင္မရာက ဘာျဖစ္မွန္မသိဘဲ၊ ရိုက္လို႔ မရေတာ့တာ စက္ေလွေပၚကတည္းက။ ေမွ်ာ္စင္ေရာက္မွ ထပ္ျပီး ဖြင့္ၾကည့္လို႔ ရိုက္လို႔ ရတာနဲ႔ ၾဆာၾကီးတို႔ ေမွ်ာ္စင္ေပၚ ဒါ့ပံုတက္ရိုက္ၾကတာကို ေမွ်ာ္စင္ေအာက္ကဘဲ ေစာင့္ျပီးေနခဲ့လိုက္တယ္။ ဆက္ျပီး မသြားႏိုင္မွာစိုးမိလုိ႔။

ဒီလိုနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ျပီးေလွ်ာက္လာလိုက္တာ ကၽြန္မျမင္ခ်င္တဲ့ ကမ္းေျခကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္လွ ပါတယ္။ စကၤာပူက စထြက္ကတည္းက သတိေတာ့ထားမိတယ္။ ေရေတြ စိမ္းေနတယ္လို႔။ ဒီဘက္ေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္လွတဲ ပင္လယ္ကိုေတြ႔ေတာ့ ေမာလာသမွ်ေတြ အကုန္ေျပသြားတယ္။ ဒါ့ပံုဆရာမ်ားက ကင္မရာကိုယ္စီနဲ႔ ဒါ့ပံုရိုက္ေနေပမယ့္ ကိုယ္က ကင္မရာမပါတာမို႔ ဒီအတိုင္းဘဲ အားက်မခံ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ လိုက္လာခဲ့တာ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီတိတိမွာ ကမ္းေျခက တံတားမွာ လမ္းေလွ်ာက္မိတယ္။ ကမ္းေျခက အေတာ့ကို လွေနေတာ့ ေနပူေနမွန္းလံုး၀ သတိမထားမိဘူး။ တံတားအလယ္ေလာက္မွာ ဇရပ္ေလးတစ္ခုရွိေတာ့ အဲ့ဒီနားမွာ ခဏနားျပီး ေလညွင္းခံမိတယ္။

ဒါက တံတားေပၚကေန ျမင္ရတဲ့ ပင္လယ္ျမင္ကြင္းပါ။

တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ ဒီတစ္ခါဘဲ ဒီေရတက္တာျမင္ဖူးေတာ့ ဒီေရတက္တာကို ေငးေနလိုက္ေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ ေနရာေလးပါ။ ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းထားတာလို႔ ေျပာပါတယ္။ သိပ္ျပီးလွပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပင္ပန္းခံရက်ိဳးေတာ့ နပ္သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တံတားဆံုးေအာင္ေလွ်ာက္ျပီး ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ အျပန္လမ္းမွာ ဒါ့ပံုၾဆာႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘီးေတြ ခ်ိန္းၾကိဳးက်ျပီး တြန္းလာခဲ့ရေပမယ့္ ပညာရွိၾကီး ဘီးကကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

အျပန္လမ္းက ေတာင္ေပၚက ေရစိမ္းျပာကန္။

အျပန္သေဘၤာဆိပ္က ကမ္းေျခမွာ ခဏနားေတာ့ ခရုေတြ လိုက္ေကာက္လိုက္ပါေသးတယ္။ စလံုးဘက္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ပင္နီစူးလာမွာ ရွမ္းေခါက္ဆြဲသြားစားတယ္။ ျပီးေတာ့ အိမ္မျပန္ဘဲ Justin ေလးကို သြားၾကည့္ ျဖစ္တယ္။ ညေရာက္ေတာ့မွ လက္ကိုၾကည့္မိတာ လက္က အက်ီ၀တ္ထားသလို အျဖဴတ၀တ္ အနက္တစ္၀က္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရမ္း ပင္ပန္းေနေတာ့ ဘာမွမလုပ္ဘဲ အိပ္လိုက္မိတယ္။ ေနာက္ေန႔လည္း ဘာမွ ထပ္ျပီးမလုပ္ျဖစ္ေတာ့ အခုထိကို နဂိုအသားျပန္မျဖစ္ေသးဘူး။ ပူလာအူဘင္ အမွတ္တရကေတာ့ အသားေတြ မဲသြားတာပါဘဲ။

စကၤာပူဘက္မျခမ္း၊ သေဘၤာဆိပ္နားက ကမ္းေျခ။


ေကာက္လုိ႔ရတဲ့ ခရုေလးေတြကို အလွဆင္ျပီး ရိုက္ထားတာပါ။

ခရုေကာက္ေနတဲ့ မွဳန္၀ါး၀ါးက ကၽြန္မ။ လူက ေသးေသးေကြးေကြးဆိုေတာ့ မျမင္ရရွာဘူးရယ္။ လူပံုေတြ တင္ခ်င္ေသာ္ျငားလည္း လူမရွိတဲ့ဘေလာဂ့္မွာ သရဲေျခာက္တယ္ျဖစ္မွာစိုးတာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

PS. ဓါတ္ပံုေတြကေတာ့ ေနးတစ္မွဓါတ္ပံုဆရာမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ မိုးသူခိုး(Rainstealer)၊ မစုဇု ႏွင့္ မမိုးႏွင္းတို႔ကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ (ဓါတ္ပံုဆရာေတြဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းထားတာ တစ္ေယာက္ဘဲ အေၾကာင္းျပန္ေသးေပမယ့္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့လို႔ တင္လို္က္ပါတယ္။ ခြင့္မျပဳဘူးဆိုရင္ေတာ့ တင္ထားတဲ့ ပံုေတြ ျပန္ျပီး ျဖဳတ္ေပးပါ့မယ္။)

Read more...

May 21

ဒီေန႔ေတြမွာ ဘေလာဂ့္ေရးဖို႔ ေတာ္ေတာ္အားယူရတယ္။ စိတ္ထဲမွာေျပာခ်င္ေတာေတြကို စိတ္ထဲမွာဘဲ ေျပာမိတယ္။ ဘေလာဂ့္ေရးျဖစ္ေလာက္ေအာင္ကို စိတ္က အားမေပးဘူးျဖစ္ေနတယ္။ သိပ္ျပီး မအားတာလည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္။ မအားဆို ဂိမ္းကစားေနရတာကို။ ေဖ့ဘြတ္ခ္မွာရွိတဲ့ ဂိမ္းေလးေတြ ကစားတယ္။ သိပ္မမ်ား ပါဘူး ၄ ခုေလာက္ဘဲကစားတာ။ ၄ခုေလာက္ ကစားတာေတာင္ ညဆို ၁ နာရီေလာက္မွ အိပ္ျဖစ္တယ္။ မနက္ဆို မထႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီလို ဒီလိုေလးေတြျဖစ္ေနတယ္။

အခုေနာက္ပိုင္း စိတ္ကို တည္ျငိမ္ေအာင္ ဘုရားမွန္မွန္ရွိခိုးပါတယ္။ ပုတီးစိပ္တယ္။ ဒါေတာင္ စိတ္က မျငိမ္ေတာ့ ဂိမ္းေဆာ့တယ္။ ဂိမ္းေဆာ့ရင္ စိတ္ျငိမ္တယ္ေလ။ ဟီးး Pet Society မွာ ၾကိဳးမ်ားမ်ားခုန္တယ္။ မ်ားမ်ား အေျပး ျပိဳင္တယ္။ စိတ္ျငိမ္မွ ဂိမ္းကႏိုင္တာမို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ႏိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္တည္ျငိမ္လာတယ္။ တရားေတြဘာေတြ ထုိင္ဖို႔က်ေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ဘူးေလ။ ဟီးး အၾကံေပးတဲ့ အစ္မေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ သိပ္ျပီး ေက်းဇူးတင္တယ္။

အခုဆို ဂိမ္းကို တစ္ေယာက္တည္း မကစားေတာ့ဘူး။ အရင္ စေနက လူစုျပီး ေဖ့ဘြက္ခ္က စားေသာက္ဆိုင္ ဂိမ္းကစားတယ္။ ရန္ကုန္က ဂိမ္းဆိုင္ေတြကလို ကစားရလို႔ အရမ္းမိုက္တယ္။ ရန္ကုန္မွာေရာ အခုအခ်ိန္ထိ ဂိမ္းေကာင္ေကာင္း မကစားတက္ခဲ့ပါဘူး။ အသက္ၾကီးမွ ဂိမ္းကစားေနရတယ္။ ကစားခ်င္လို႔ေတာ့ဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ျငိမ္ေအာင္ပါ။ သူမ်ားေတြလို ၾကဴၾကဴေတြလည္း မၾကိဳက္ေတာ့ ဂိမ္းေလးဘဲ ျငိမ္ျငိမ္စိမ္စိမ္ ကစားပါတယ္။ ဟီးး။ အခုေတာင္ ဘေလာဂ့္မွာ ေၾကာ္ျငာထားေသးတယ္။

အဲ ေျပာခ်င္တာက ဒီၾကားထဲမွာ ဘေလာဂ့္မွာေရးမယ္ေပါ့။ အေမတို႔ မဂၤလာေဆာင္အေၾကာင္းရယ္။ ေမလထဲ ေရးမယ္ ေတးထားတာ မႏွစ္ကတည္းက အခုထိ စလံုးေရ မစရေသးဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ေမလထဲမွာ ျဖစ္တက္တဲ့ ကံအေၾကာင္းေလးေတြ ေရးမယ္ေပါ့။ ကၽြန္မ အလုပ္စရွာကတည္းက ေမလဆိုရင္ အလုပ္ရတာနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးရတာနဲ႔ျဖစ္တက္တယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ပထမဆံုးရတဲ့ အလုပ္ေလး အေၾကာင္းေရးမယ္ေပါ့။ စိတ္ကူးထားတယ္။ အခုထိ မစရေသးဘူး။ ေနာက္ျပီး ... ေနာက္ျပီး အမ်ားၾကီးဘဲ။ ေရးခ်င္တာေတြက မ်ားပါတယ္။ မေရးျဖစ္တာသာ။ အခု ဒီထဲက တစ္ခု အေၾကာင္းေရးမယ္ေပါ့။

မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၁ ေမလ ၂၁ ရက္ေန႔ကေပါ့။ ၂၀၀၀၊ ၂၀၀၁ ဆိုေတာ့ ဟို အရင္ ေရွးေရွးတုန္းကလို႔ ေျပာလို႔ ရပါတယ္ေလ။ အဲ့ဒီတုန္းက ေခတ္စားတာက ေျပာင္အက်ီ၊ လံုခ်ည္ေတြေခတ္စားတာကို။ အခုေခတ္လို စကတ္အတိုေတြဘာေတြမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မ တကၠသိုလ္ စတက္စအခ်ိန္ေပါ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ေခတ္ သမီးပ်ိဳေလး ကၽြန္မမွာ ေျပာင္လံုခ်ည္ေတြ၊ အက်ီီေတြရွိတယ္ေပါ့။ တရက္ေတာ့ ဘာဓါတ္က်တယ္မသိဘူး။ အဲ့ဒီတုန္းက ေခတ္စားတဲ့ ေမာ္ဒန္စိမ္း ကို ၀မ္းဆက္ ေက်ာင္းကို ၀တ္သြားမိတယ္။ မန္းေလးလို ပူတဲ့ေနရာမွာ ေမလိုအခ်ိန္၊ ေမာ္ဒန္စိမ္းဆိုေတာ့ နဲနဲေအးမယ္မ်ားေတြးမိသြားလားမသိဘူး။ အမွန္ဆို အဲဒီအက်ီက ၀တ္ခဲတယ္။ အဲ့ဒီေန႔မွ ဘာစိတ္ကူးေပါက္လဲမသိဘူး ၀တ္သြားလိုက္မိတယ္။

စုရပ္ေရာက္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးေတြ စတာခံရတယ္။ ဘာစိတ္ကူးေပါက္ျပီး ၀တ္လာတာလဲ တဲ့ ။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခကေတာ့ အ၀တ္ေတြ မီးပူမတိုက္ရေသးလို႔ ၀တ္ခဲတဲ့ အက်ီထုတ္၀တ္ လာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဘာျပန္ေျပာလုိက္မွန္းေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ျပီးေတာ့အဖြဲ႕ထဲက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္၊ ေနာက္ထပ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကလည္း အဲ့ဒီလို စိမ္းေတြ၀တ္လာၾကတယ္။ အတူသြားမယ့္လူေတြ ၾကားထဲ ၃ ေယာက္ေလာက္ စိမ္းေနေတာ့ ေက်ာင္းမွာလည္း သိသာေနတယ္။ အတန္းထဲကေန ေက်ာင္းကအျပန္အထိ လိုက္စၾကတယ္။ ဘာလို႔ ဒီေကာင္ေတြ ဒီေလာက္အူျမဴးေနမွန္းကို အဲ့ဒီအခ်ိန္က တကယ္မသိခဲ့ဘူး။

ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက နင္ အဲ့ဒီအစိမ္းေရာင္ အက်ီမ၀တ္ေတာ့ဘူးလားလို႔ လာေမးတယ္။ ေအး အဲ့ဒီအက်ီက နဲနဲပူတာေရာ။ ၀တ္ရတာ သိပ္ျပီး အဆင္မေျပတာေရာ မ၀တ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဘာလို႔ လဲလို႔ ျပန္ေမးမိတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့မွ သူက ေျပာတာက။ နင္ အဲ့ဒီအက်ီ၀တ္လာတဲ့ေန႔က သူ ေရာအစိမ္းေရာင္ ၀တ္လာတာ မွတ္မိလားတဲ့။ ျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ေရာ ၀တ္လာတာ မွတ္မိလားတဲ့။ ေအးေလး မွတ္မိတယ္ေပါ့။ အဲ့ဒါ အမွန္က သူက သူ႔ေကာင္ေလးကို အေျဖေပးတဲ့အေနနဲ႔ အစိမ္းေရာင္၀မ္းဆက္ ၀တ္ခဲ့တာတဲ့။ ကၽြန္မ၀င္လာကတည္းက အစိမ္းေရာင္ ၀တ္လာလို႔ သူက ေမးေနတာ။ ကၽြန္မကလည္း အထာေပါက္ တဲ့လူဆိုေတာ့ လံုး၀မရိပ္မိဘူးရယ္။ ဟဲဟဲ။ အဲ့ဒါနဲ႔ သူ႔ေကာင္ေလးကိုေတာင္ စေနေသးတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီေန႔က နင့္ကို အေျဖေပးတာ ငါတစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူး ဟို ႏွစ္ေကာင္ပါ ပါတယ္ဆိုျပီးေတာ့တဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့မွဘဲ အဲဒီေကာင္ေတြ အဲ့ဒီေန႔က အသားကုန္အူျမဴးျပီး ရီလိုက္၊ စလိုက္လုပ္ေနတာကို သေဘာေပါက္တယ္။

အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဒီေမလ ၂၁ ရက္ေန႔ကို မွတ္မိေနတာ အမွတ္ရေနတာ။ ပံုမွန္ဆို မွတ္မိဖို႔ မလြယ္ဘူးေလ။ အဲ့ဒီလို တိုက္ဆိုင္တာေတြ၊ အမွတ္ရစရာေတြ ရွိရင္ မွတ္ထားတတ္တဲ့ ကၽြန္မအက်င့္ကိုေတာ့ အခုထိ သေဘာက်ေနတုန္း၊ က်င့္သံုးေနတုန္ပါဘဲ။ အဲ့ဒီ သူငယ္ခ်င္းကိုအရမ္းခ်စ္တာေရာ၊ ခင္တာေရာ ပါမွာေပါ့ေလ။ လတိုင္းရဲ႕ ၂၁ ရက္ေန႔က ခ်စ္သူေတြအတြက္ ရက္ေကာင္းပါတဲ့။ အဲ့ဒီေန႔မွာ အေျဖေပးတဲ့ တဲြေတြ ျမဲတယ္လို႔ ေျပာစမတ္ရွိတာ ၾကားဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း အတြဲေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား။( အဲ့ဒီအခ်ိန္ပိုင္း ေလးတုန္းက ရည္းစားေတြအေျဖေပးရင္ ၂၁ ရက္ေတြခ်ည္းျဖစ္ေနလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေျပာထားလို႔ သိေနတာပါ။ ) ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ အခု ထိ အဲ့ဒီအတြဲေတာ့ ျမဲေနတာဘဲ။
ျပီးေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ေလာက္က ေမလ ၂၁ ရက္ေန႔ဟာလည္း ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္ရစရာေနေလးပါ။ ဘာေန႔လည္းလို႔ သိခ်င္ရင္ေျပာျပလိုက္ပါ့မယ္။ ဘဲြ႕ယူတဲ့ေန႔မို႔ပါ။ ဟီးး

Read more...