Me and My Clothes
အခုတေလာ ၀လာတာေရာ၊ အၾကိဳက္ေျပာင္းသြားတာ(trand)ေျပာင္းသြားတာေရာေၾကာင့္လားမသိပါဘူး ရွိသမွ်အက်ီေတြ တစ္ထည္မွ စိတ္တိုင္းက်တယ္ရယ္မရွိဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တစ္ခါျပီးတစ္ခါ ရွင္းလိုက္တာ အျပင္၀တ္စရာဆိုလို ၁၁ ထည္သာက်န္ေတာ့တဲ့အဆင့္ ေရာက္သြားပါတယ္။ အစကတည္းက ထမီနဲ႔ အက်ီနဲ႔ဆို အက်ီက ပိုမ်ားတာ မ်ားပါတယ္။ ထမီကိုလည္း စျပီး၀ယ္ကတည္းက ဘာနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၀တ္လို႔ရတဲ့ အဆင္မ်ိဳး၊ အေရာင္မ်ိုးရွာ၀ယ္ထားတာလည္း မ်ား ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ အျပင္သြားခါနီး ေရြးရတာ စိတ္မရွည္လို႔ပါ။ အခုလည္း ေဘာင္းဘီေတြ စကတ္ေတြကို အမည္းေရာင္နဲ႔ ဂ်င္းေတြဘဲ၀ယ္ထားတာ မ်ားပါတယ္။ ဘာနဲ႔ ၀တ္၀တ္အဆင္ေျပေအာင္လို႔ပါ။ ဟိုတေလာက ရွင္းထုတ္တာမ်ားေတာ့ အက်ီ၀တ္စရာ လံုး၀မက်န္ေတာ့သေလာက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ၁၁ ထည္ဘဲ ရွိေတာ့တဲ့ အထဲမွာ အျမဲ၀တ္တာဆိုလို႔ ၃ ထည္ ေလာက္ဘဲရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲကမွ အရမ္းၾကိဳက္လို႔ မ်က္စိမွိတ္ျပီး ၀ယ္ထားတဲ့ အက်ီကို ပိုျပီး ၀တ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြ အျပင္ထြက္တိုင္းအဲ့ဒါဘဲ ၀တ္ေတာ့ ေတြ႔ေနက် အစ္မေတြကေတာင္ နင္ ဒါခ်ည္း ၀တ္ေနတာလား ေမးယူရတဲ့အထိပါဘဲ။
ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အဲ့ဒီအက်ီေလးပါဘဲ။ စလံုးေငြ ၂၈ က်ပ္ေပးရပါတယ္ အေရာင္ကေတာ့ ခရမ္းေရာင္ အဆန္းေလးပါ။ ပထမ တစ္ေခါက္ ေတာ္မီနဲ႔ သြားၾကည့္ကတည္းက အဲ့ဒီဆိုင္က အက်ီေတြကို အရမ္း ၾကိဳက္ခဲ့တာ။ အ၀တ္၀ယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံလံုး၀မရွိခဲ့လို႔ တိတ္တိတ္ကေလး ျပန္လာခဲ့တာ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ျပီး သြားၾကည့္ေတာ့လည္း ၾကိဳက္ေနတုန္းဘဲ။ အဲ့ဒါနဲ႔ တျခားဟာေတြေလွ်ာ့သံုးမယ္ဆိုျပီးမ်က္စိမွိတ္ျပီး ၀ယ္ခဲ့တဲ့ အက်ီေလး။ အေရာင္ ၄ မ်ိဳး၊ ဒီဇိုင္း ၅ မ်ိဳးရွိပါတယ္။ အေရာင္ေတြအကုန္ၾကိဳက္ပါတယ္။ အကုန္လိုခ်င္တာ။ အက်ီထဲမွာက ဒီဇိုင္းေတြဘာေတြက သိပ္ျပီး အၾကိဳက္ၾကီးမဟုတ္ေပမယ့္ အက်ီအသားကို ပိုၾကိဳက္တာပါ။ အဲ့ဒီဆိုင္မွာ တစ္ျခားဒီဇိုင္းေတြနဲ႔ အျခားအေရာင္ေတြရွိေပမယ့္ အသားက ပံုမွန္အသား မ်ိဳးခ်ည္းပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ဒီဇိုင္းနဲ႔ အသားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်ခဲ့မိတယ္။ အသားက အိျပီးဆြဲလို႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ေရေလွ်ာ္ခံတဲ့အသားမ်ိဳးပါ။ ခါတိုင္း ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ အက်ီေလးေတြဆို လက္နဲ႔ ေလွ်ာက္တာ မ်ားေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ စက္နဲ႔ဘဲေလွ်ာက္ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်ီေလး၀ယ္တာ ၄ လေလာက္ရွိတဲ့ အတြင္းမွာ အခါ ၁၀၀ မက၀တ္ခဲ့ျပီးျပီထင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အခုထိ အေရာင္မက်တာကို ပိုျပီး ႏွစ္သက္ မိပါတယ္။ အဲ မီးပူတိုက္စရာမလိုဘဲ ျပန္ေနတာေလးလည္း သေဘာက်တဲ့အထဲမွာ ပါပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ Bugis ေရာက္တိုင္း အဲ့ဒီအက်ီဆိုင္ေတာ့ ခဏခဏသြားျပီး ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ မ၀ယ္ႏိုင္ေသးေပမယ့္ ကိုယ္ၾကိဳက္တာေလးရွိေသးလားသြားၾကည့္တဲ့သေဘာပါ။ စိတ္မႏိုင္ဘဲ ၀ယ္ျဖစ္လဲ ၀ယ္ျဖစ္သြားေအာင္လည္း ပါပါတယ္။ ဟီးး အခုထိေတာ့ မ၀ယ္ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ဒီတစ္ေခါက္ျပန္ရင္ေတာ့ ၀ယ္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ၀ယ္ျဖစ္ေအာင္လည္း ဘေလာဂ့္ေရးေနမိတယ္။ ဟီးး ၂၈ က်ပ္ဆိုတာ မ်ားေပမယ့္လိုခ်င္ ေနမိတယ္။ အက်င့္ဆိုတာ ျပင္လို႔မရတာေသခ်ာတယ္။ ဒီဇိုင္းေျပာင္းသြားတာပဲရွိမယ္ အထဲအႏွစ္ကေတာ့ မေျပာင္းလဲဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ဟာဆို ၾကာၾကာသံုးလို႔ရတာမ်ိုဳး ကိုၾကိဳက္တက္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အခု ခဏေလး သံုးျပီး ပစ္လိုက္ရတာမ်ိဳးကို လံုး၀မၾကိဳက္ခဲ့ဘူး။ ေစ်းၾကီး ေပမယ့္ ၾကာၾကာသံုးလို႔ရမယ့္ ပစၥည္းမ်ိဳးကို ပိုလိုခ်င္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မ၀ယ္ႏုိင္လည္း ေစ်းခ်တဲ့အထိ ေစာင့္ျပီး ၀ယ္တာမ်ိဳးရွိခဲ့တယ္။ ကိုယ္မသံုးရေသးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္အသစ္ပါဘဲ။ ဒီဇိုင္းေတြဘာေတြက သိပ္ျပီး စိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါဘူး။
ဒီလိုဘဲ အရမ္းၾကိဳက္တဲ့အက်ီးတစ္ထည္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ တီရွပ္အျဖဴေရာင္းေလး၊ ေၾကာင္ရုပ္ေလးနဲ႔ အရမ္းခင္တဲ့ အန္တီတစ္ေယာက္က ေပးတာပါ။ ၀တ္ျပီးသားဆိုေပမယ့္ အသစ္ေလးပါဘဲ။ ဆယ္တန္းတုန္းကရခဲ့တာ အဲ့ဒီအက်ီေလးက သိပ္ၾကိဳက္ျပီး ခဏခဏ၀တ္ခဲ့တာ။ကၽြန္မမွာ ေက်ာင္းအက်ီကလြဲလို႔ အျဖဴေရာင္အက်ီေတြ ၀ယ္တာ အေတာ္ရွားပါတယ္ အျဖဴဆို အေပမခံလို႔၊ပန္းေရာင္ဆို ႏုလို႔ၾကိဳက္ေပမယ့္ ေရွာင္ျပီး၀ယ္တာမ်ား ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အက်ီေလးက ခ်ည္သားဆိုေတာ့ အေပါက္ေလး ေတြျဖစ္လာေရာ။ ၾကာလာေတာ့အက်ီေလး ေဆြးလာျပီး အျပင္၀တ္လို႔ သိပ္ျပီးေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ အိမ္ေနရင္း၀တ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အေပါက္ေတြ အရမ္းမ်ားေနလို႔ အိမ္ေနရင္းေတာင္ သိပ္ျပီး၀တ္လို႔ မေကာင္းေတာ့လို႔ သိပ္ထားေသးတယ္။ အရမ္းပူတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ည၀တ္အက်ီလုပ္ျပီး ၀တ္ခဲ့တယ္။ ေမေမကေတာ့ အရမ္းေပါက္ေတြမ်ားေနျပီး ၀တ္ခ်င္ရင္လည္း ခ်ဳပ္ျပီး၀တ္၊ မဟုတ္ရင္လည္း မ၀တ္နဲ႔ေတာ့တဲ့။ ေရာဂါက ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့ အ၀တ္ေတြဆို ပ်င္းလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ခ်ဳပ္ျပီး၀တ္ရမွာ သိပ္ျပီးမၾကိဳက္လွဘူး။ ဒီအတိုင္ေလး ထားျပီး ၀တ္ခ်င္တာ။ ဘာေရာဂါမွန္းကို မသိဘူး။ ဆင္ရဲသားဇာတာပါတာလို႔လည္း ေျပာၾကတာဘဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါမ်ိဳးေလး ၾကိဳက္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဆက္ျပီး၀တ္ေနမိခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအက်ီေလး၀တ္လိုက္ရရင္ ႏုပ်ိဳသြားသလိုခံစားရတယ္၊ ေႏြးေထြး သလိုမ်ိဳး ခံစားရလို႔လည္း ပါတာျဖစ္မွာပါ။
ဒီလိုနဲ႔မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာေရာက္မွ မ်က္စိမွိတ္ျပီး ပစ္တဲ့အထဲထည့္လိုက္ခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ သိမ္းစရာေနရာမရွိလို႔ စိတ္ျပတ္ေအာင္ လုပ္တဲ့အေနနဲ႔ လုပ္လိုက္တာလဲ ပါပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်ီေလးက ကၽြန္မအတြက္ တစ္ထည္ တည္းေသာ ေၾကာင္ရုပ္နဲ႔ အက်ီေလးပါ။ အခုလည္း ဒီ ခရမ္းေရာင္အက်ီေလးကို အေတာ့္ကိုသေဘာက်ေတာ့ ေနာက္ထပ္အထည္ေတြ ၀ယ္ဖုိ႔ကို လက္တြန္႔ေနတာလည္း အထည္မ်ားရင္ မၾကိဳက္ဘဲေနေတာ့မွာ စိုးတာ လည္း ပါပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀ယ္သင့္မ၀ယ္သင့္ကိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာလြန္ဆြဲေနမိပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မ ၆တန္းေလာက္ကတည္းက အေပၚက ေၾကာင္ရုပ္နဲ႔အက်ီေပးတဲ့ အန္တီကပဲေပးထားတဲ့ အ၀ါေရာင္ဂါ၀န္ေလး တစ္ထည္ရွိပါတယ္။ အခုထိ ကၽြန္မဆီမွာရွိေနတုန္းဘဲ။ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီအက်ီက သူႏိုင္ငံျခားက ၀ယ္လာတာေပါ့။ အေရာင္က ႏုျပီးအဆင္က ကၽြန္မရြယ္နဲ႔ မသင့္ေတာလို႔ဆိုျပီး ေမေမက ေပးမ၀တ္ဘဲ သိမ္းထားတာ အခုထိ ၂ ခါဘဲ၀တ္ဖူးေသးတယ္။ ရီရတယ္ေနာ္။ႏွစ္ေပါင္းမ်ာစြာ သိမ္းထားျပီး အျပင္ကို ၂ ခါဘဲ၀တ္ရေသးတဲ့အက်ီ။ အရမ္းၾကိဳက္ပါတယ္ ၀တ္လည္း ၀တ္ခဲတယ္။ တစ္ခါက ျမစ္ၾကီးနားကေန မန္းေလးကိုသြားတဲ့လမ္းမွာ၀တ္တာ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္က။ လူေတြ၀ိုင္းၾကည့္ၾကလို႔ဆိုျပီး သိပ္မၾကာဘူး ေမေမက လဲခိုင္းလို႔ လဲလိုက္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္က စလံုးမွာ။ ေက်ာင္းရပ္နားခြင့္သြားယူတုန္းက အမွတ္တရ အေနနဲ႔ ၀တ္သြားတာ။ ေက်ာင္းကလူေတြကေတာ့ထင္မွာဘဲ ဒီအခ်ိန္ၾကီး လွလွပပ ၀တ္လာ တယ္လို႔။ ၂ ခါတိတိ အျပင္ကို၀တ္ဖူးတယ္။ အိမ္ထဲမွာေတာ့ ခဏခဏ ၀တ္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။
ေနာက္ထပ္တစ္ထည္ကေတာ့ ကၽြန္မေမြးခါစက၀တ္ခဲ့တဲ့ အက်ီေလးပါ။ ေမေမက အမွတ္တရအေနနဲ႔ တျခားအက်ီေတြ သူမ်ားေတြကိုေပးလိုက္ေပးမယ့္ အဲ့ဒီအက်ီေလးကိုခ်န္ထားေပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ၆ တန္း ေလာက္က အဲ့ဒီအက်ီေလး ကၽြန္မဆီကို ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူကိုရန္ကုန္က ကၽြန္မရဲ႕စာအုပ္ေသတၱာထဲမွာ သိမ္းထားခဲ့ပါတယ္။ အသက္ၾကီးလာရင္ေတာ့ ဒါငါေမြးစက အက်ီဆိုျပီး ျပန္ၾကည့္လို႔ ရေအာင္ သိမ္းထားခဲ့တာ။ ေနာက္ထပ္တစ္ထည္ကေတာ့ အ၀ါေရာင္ စပန္႔၀မ္းဆက္ပါဘဲ။ စပန္႔စေတြ ေပၚခါတုန္းက ေမေမကိုယ္တိုင္ခ်ဳပ္ေပးထားတဲ့အက်ီေလး အျဖဴေရာင္အက်ီလိုဘဲ အေပါက္ေတြ ျဖစ္ေနလို႔ သူ႔ကို ျမန္မာျပည္မွာသိမ္းထားခဲ့ရတယ္။ တစ္ခါတေလ ဒီလို အမွတ္တရေလးေတြ ရွိေနတာ ေကာင္းလည္း ေကာင္းပါတယ္ သိပ္ျပီးတန္ဖိုးမရွိတဲ့ အရာေတြဆိုေပမယ့္ ဒီလုိမ်ိဳးေလး သိမ္းထားရတာ ေပ်ာ္ေနမိပါတယ္။
Read more...
ဒီလိုနဲ႔ Bugis ေရာက္တိုင္း အဲ့ဒီအက်ီဆိုင္ေတာ့ ခဏခဏသြားျပီး ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ မ၀ယ္ႏိုင္ေသးေပမယ့္ ကိုယ္ၾကိဳက္တာေလးရွိေသးလားသြားၾကည့္တဲ့သေဘာပါ။ စိတ္မႏိုင္ဘဲ ၀ယ္ျဖစ္လဲ ၀ယ္ျဖစ္သြားေအာင္လည္း ပါပါတယ္။ ဟီးး အခုထိေတာ့ မ၀ယ္ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ဒီတစ္ေခါက္ျပန္ရင္ေတာ့ ၀ယ္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ၀ယ္ျဖစ္ေအာင္လည္း ဘေလာဂ့္ေရးေနမိတယ္။ ဟီးး ၂၈ က်ပ္ဆိုတာ မ်ားေပမယ့္လိုခ်င္ ေနမိတယ္။ အက်င့္ဆိုတာ ျပင္လို႔မရတာေသခ်ာတယ္။ ဒီဇိုင္းေျပာင္းသြားတာပဲရွိမယ္ အထဲအႏွစ္ကေတာ့ မေျပာင္းလဲဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ဟာဆို ၾကာၾကာသံုးလို႔ရတာမ်ိုဳး ကိုၾကိဳက္တက္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အခု ခဏေလး သံုးျပီး ပစ္လိုက္ရတာမ်ိဳးကို လံုး၀မၾကိဳက္ခဲ့ဘူး။ ေစ်းၾကီး ေပမယ့္ ၾကာၾကာသံုးလို႔ရမယ့္ ပစၥည္းမ်ိဳးကို ပိုလိုခ်င္ခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မ၀ယ္ႏုိင္လည္း ေစ်းခ်တဲ့အထိ ေစာင့္ျပီး ၀ယ္တာမ်ိဳးရွိခဲ့တယ္။ ကိုယ္မသံုးရေသးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္အသစ္ပါဘဲ။ ဒီဇိုင္းေတြဘာေတြက သိပ္ျပီး စိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါဘူး။
ဒီလိုဘဲ အရမ္းၾကိဳက္တဲ့အက်ီးတစ္ထည္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ တီရွပ္အျဖဴေရာင္းေလး၊ ေၾကာင္ရုပ္ေလးနဲ႔ အရမ္းခင္တဲ့ အန္တီတစ္ေယာက္က ေပးတာပါ။ ၀တ္ျပီးသားဆိုေပမယ့္ အသစ္ေလးပါဘဲ။ ဆယ္တန္းတုန္းကရခဲ့တာ အဲ့ဒီအက်ီေလးက သိပ္ၾကိဳက္ျပီး ခဏခဏ၀တ္ခဲ့တာ။ကၽြန္မမွာ ေက်ာင္းအက်ီကလြဲလို႔ အျဖဴေရာင္အက်ီေတြ ၀ယ္တာ အေတာ္ရွားပါတယ္ အျဖဴဆို အေပမခံလို႔၊ပန္းေရာင္ဆို ႏုလို႔ၾကိဳက္ေပမယ့္ ေရွာင္ျပီး၀ယ္တာမ်ား ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အက်ီေလးက ခ်ည္သားဆိုေတာ့ အေပါက္ေလး ေတြျဖစ္လာေရာ။ ၾကာလာေတာ့အက်ီေလး ေဆြးလာျပီး အျပင္၀တ္လို႔ သိပ္ျပီးေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ အိမ္ေနရင္း၀တ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အေပါက္ေတြ အရမ္းမ်ားေနလို႔ အိမ္ေနရင္းေတာင္ သိပ္ျပီး၀တ္လို႔ မေကာင္းေတာ့လို႔ သိပ္ထားေသးတယ္။ အရမ္းပူတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ည၀တ္အက်ီလုပ္ျပီး ၀တ္ခဲ့တယ္။ ေမေမကေတာ့ အရမ္းေပါက္ေတြမ်ားေနျပီး ၀တ္ခ်င္ရင္လည္း ခ်ဳပ္ျပီး၀တ္၊ မဟုတ္ရင္လည္း မ၀တ္နဲ႔ေတာ့တဲ့။ ေရာဂါက ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့ အ၀တ္ေတြဆို ပ်င္းလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ခ်ဳပ္ျပီး၀တ္ရမွာ သိပ္ျပီးမၾကိဳက္လွဘူး။ ဒီအတိုင္ေလး ထားျပီး ၀တ္ခ်င္တာ။ ဘာေရာဂါမွန္းကို မသိဘူး။ ဆင္ရဲသားဇာတာပါတာလို႔လည္း ေျပာၾကတာဘဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါမ်ိဳးေလး ၾကိဳက္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဆက္ျပီး၀တ္ေနမိခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအက်ီေလး၀တ္လိုက္ရရင္ ႏုပ်ိဳသြားသလိုခံစားရတယ္၊ ေႏြးေထြး သလိုမ်ိဳး ခံစားရလို႔လည္း ပါတာျဖစ္မွာပါ။
ဒီလိုနဲ႔မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာေရာက္မွ မ်က္စိမွိတ္ျပီး ပစ္တဲ့အထဲထည့္လိုက္ခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ သိမ္းစရာေနရာမရွိလို႔ စိတ္ျပတ္ေအာင္ လုပ္တဲ့အေနနဲ႔ လုပ္လိုက္တာလဲ ပါပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်ီေလးက ကၽြန္မအတြက္ တစ္ထည္ တည္းေသာ ေၾကာင္ရုပ္နဲ႔ အက်ီေလးပါ။ အခုလည္း ဒီ ခရမ္းေရာင္အက်ီေလးကို အေတာ့္ကိုသေဘာက်ေတာ့ ေနာက္ထပ္အထည္ေတြ ၀ယ္ဖုိ႔ကို လက္တြန္႔ေနတာလည္း အထည္မ်ားရင္ မၾကိဳက္ဘဲေနေတာ့မွာ စိုးတာ လည္း ပါပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀ယ္သင့္မ၀ယ္သင့္ကိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာလြန္ဆြဲေနမိပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မ ၆တန္းေလာက္ကတည္းက အေပၚက ေၾကာင္ရုပ္နဲ႔အက်ီေပးတဲ့ အန္တီကပဲေပးထားတဲ့ အ၀ါေရာင္ဂါ၀န္ေလး တစ္ထည္ရွိပါတယ္။ အခုထိ ကၽြန္မဆီမွာရွိေနတုန္းဘဲ။ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီအက်ီက သူႏိုင္ငံျခားက ၀ယ္လာတာေပါ့။ အေရာင္က ႏုျပီးအဆင္က ကၽြန္မရြယ္နဲ႔ မသင့္ေတာလို႔ဆိုျပီး ေမေမက ေပးမ၀တ္ဘဲ သိမ္းထားတာ အခုထိ ၂ ခါဘဲ၀တ္ဖူးေသးတယ္။ ရီရတယ္ေနာ္။ႏွစ္ေပါင္းမ်ာစြာ သိမ္းထားျပီး အျပင္ကို ၂ ခါဘဲ၀တ္ရေသးတဲ့အက်ီ။ အရမ္းၾကိဳက္ပါတယ္ ၀တ္လည္း ၀တ္ခဲတယ္။ တစ္ခါက ျမစ္ၾကီးနားကေန မန္းေလးကိုသြားတဲ့လမ္းမွာ၀တ္တာ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္က။ လူေတြ၀ိုင္းၾကည့္ၾကလို႔ဆိုျပီး သိပ္မၾကာဘူး ေမေမက လဲခိုင္းလို႔ လဲလိုက္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္က စလံုးမွာ။ ေက်ာင္းရပ္နားခြင့္သြားယူတုန္းက အမွတ္တရ အေနနဲ႔ ၀တ္သြားတာ။ ေက်ာင္းကလူေတြကေတာ့ထင္မွာဘဲ ဒီအခ်ိန္ၾကီး လွလွပပ ၀တ္လာ တယ္လို႔။ ၂ ခါတိတိ အျပင္ကို၀တ္ဖူးတယ္။ အိမ္ထဲမွာေတာ့ ခဏခဏ ၀တ္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။
ေနာက္ထပ္တစ္ထည္ကေတာ့ ကၽြန္မေမြးခါစက၀တ္ခဲ့တဲ့ အက်ီေလးပါ။ ေမေမက အမွတ္တရအေနနဲ႔ တျခားအက်ီေတြ သူမ်ားေတြကိုေပးလိုက္ေပးမယ့္ အဲ့ဒီအက်ီေလးကိုခ်န္ထားေပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ၆ တန္း ေလာက္က အဲ့ဒီအက်ီေလး ကၽြန္မဆီကို ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူကိုရန္ကုန္က ကၽြန္မရဲ႕စာအုပ္ေသတၱာထဲမွာ သိမ္းထားခဲ့ပါတယ္။ အသက္ၾကီးလာရင္ေတာ့ ဒါငါေမြးစက အက်ီဆိုျပီး ျပန္ၾကည့္လို႔ ရေအာင္ သိမ္းထားခဲ့တာ။ ေနာက္ထပ္တစ္ထည္ကေတာ့ အ၀ါေရာင္ စပန္႔၀မ္းဆက္ပါဘဲ။ စပန္႔စေတြ ေပၚခါတုန္းက ေမေမကိုယ္တိုင္ခ်ဳပ္ေပးထားတဲ့အက်ီေလး အျဖဴေရာင္အက်ီလိုဘဲ အေပါက္ေတြ ျဖစ္ေနလို႔ သူ႔ကို ျမန္မာျပည္မွာသိမ္းထားခဲ့ရတယ္။ တစ္ခါတေလ ဒီလို အမွတ္တရေလးေတြ ရွိေနတာ ေကာင္းလည္း ေကာင္းပါတယ္ သိပ္ျပီးတန္ဖိုးမရွိတဲ့ အရာေတြဆိုေပမယ့္ ဒီလုိမ်ိဳးေလး သိမ္းထားရတာ ေပ်ာ္ေနမိပါတယ္။
