ဒီကိုေရာက္ခါစက ေစ်းၾကီး ဘယ္နားရွိမွန္းမသိလို႔ စူပါမားကတ္ေတြမွာဘဲ ၀ယ္စားျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မွ Sandakan Central Market ကိုေတြ႔တာပါ။ Sandakan ရဲ႕အၾကီးဆံုးေစ်းၾကီးျဖစ္သလို ပတ္၀န္းက်င္ေဒသေတြ အတြက္အဓိကအားထားရာ ေစ်းကြက္တစ္ခုလည္းျဖစ္၊ ပင္လယ္စာေတြေပါေပါ မ်ားမ်ား ရႏိုင္တဲ့ေနရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ျမန္မာလို ေစ်းၾကီးလို႔ လြယ္လြယ္ေခၚပါတယ္။ ပင္လယ္နဲ႔ ကပ္ရပ္ရွိသလို၊ ပင္လယ္ေလ တျဖဴးျဖဴးနဲ႔ပါ။ အဲ ေစ်းၾကီးကိုစသိကတည္းက စူပါမားကတ္ေတြကို သိပ္ျပီးမ သြားျဖစ္ေတာ့ဘဲ ေစ်းၾကီးထဲမွာသာ ၀င္ေရာက္ေမႊေႏွာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မေတာ့ တေန႔ထက္တေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက အစားအေသာက္ေတြနဲ႔ တူတဲ့အစား အေသာက္ေတြကို ရွာေဖြေလေတြ႔ရွိေလ ျဖစ္လာပါတယ္။

ဒီမွာ ငါးဖယ္မရွိလို႔ ငါးဖယ္လံုးစားလို႔မရေတာ့ဘူးလို႔ထင္ထားတာပါ။ စူပါမားကတ္ေတြမွာေတာ့ fish ball ေတြရေပမယ့္ ငါးဖယ္လံုးလို စားလို႔မေကာင္းလို႔ သိပ္မၾကိဳက္ပါဘူး။ သူကဂ်ံဳေတြမ်ားလို႔ ဖြယ္ဖြယ္ၾကီး သိပ္ျပီးစားလို႔မေကာင္းပါဘူး။ အဲ့ တစ္ေန႔ ေစ်းပတ္ရင္နဲ႔ ပဲျပားေတြေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာ ေဒသလုပ္ fish ball ေတြသြားျပီးေတြ႔ပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ စမ္းျပီးစားၾကည့္မယ္ဆိုျပီး ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။

အိမ္ေရာက္လို႔ ငါးလံုးကိုခ်က္စားၾကည့္ေတာ့ အေတာ္စားလို႔ေကာင္းပါတယ္။ ေၾကာ္စားေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးေလးစားလို႔ေကာင္းျပန္ပါေရာ။ ပဲျပားေတြေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာဘဲ ငါးလံုးအစို၊ ငါးျပားေၾကာ္ျပီးသားေတြ ေရာင္းလို႔ အျမဲပဲ ၀ယ္စားျဖစ္ပါတယ္။ ေရခဲေသတၱာထဲထည့္ျပီး ထားရင္ၾကာၾကာခံျပီး ခ်က္စားရင္လည္း လြယ္လြယ္ဟင္းျဖစ္လို႔ ေစ်းသြားတိုင္း ငါးလံုးေရာ၊ ငါးျပားေၾကာ္ေရာ ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ငါးျပားေၾကာ္ကိုေတာ့ ပါးပါးလွီးျပီး ေဂၚဖီ၊ ၾကက္သြန္၊ သံပရာသီး၊ ငရုပ္သီးတို႔နဲ႔ သုတ္စားရင္ အသုတ္တစ္ခြက္အျဖစ္ ဟင္းမိန္လွပါတယ္။

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလဆိုေတာ့၊ တစ္ေန႔ရွာေဖြရင္း ငါးေရာင္းတဲ့ေစ်းတန္းဘက္ကိုေရာက္ေတာ့ ငါးေတြ လိုက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ငါးဥေတြေတြ႔လို႔ ေကာင္းမယ္ထင္ျပီး ၀ယ္ျပီးလုိက္ပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ ခ်က္စားၾကည့္
ေတာ့စားလို႔ေကာင္းရံုသာမက ညွီလည္းမညွီလို႔ ေနာက္ပိုင္းေစ်းသြားရင္ အဲ့ဒီဆိုင္မွာငါးဥ အျမဲ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။
တရက္ငါးဥသြား၀ယ္ရင္ ေစ်းခံုေပၚမွာ ဆူးေတာင္ေတြေတြ႔လို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ငါးမန္းဆူးေတာင္ေတြပါတဲ့။ ငါးမန္းဆူးေတာင္ဟင္းခ်ိဳအတြက္ ဆိုင္ေတြကမွာထားလို႔ လုပ္ေပးထားတာပါတဲ့။

ေနာက္ျပီးေဘးနာက အသားျဖဴျဖဴေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတြကလည္း ငါးမန္းအသားေတြပါတဲ့။ ငါးလံုး လုပ္တဲ့ ငါးမန္းသား ေတြပါတဲ့။ ခ်က္စားရင္ေတာ့ ျမန္ျမန္အသားေတြေၾကလြယ္လို႔ သိပ္ျပီးစားေကာင္းပါဘူးတဲ့။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဒီကလူေတြက အဲ့ဒီေပ်ာ့ေပ်ာ့အသားေတြကို ငါးလံုးလုပ္ျပီးေရာင္းပါသတဲ့။ ဆိုင္ေတြမွာေရာင္းတဲ့ ကင္စားတဲ့ ငါးမန္းသားကေတာ့ ဒီမွာဆိုျပီး ဆိုင္ရွင္သိမ္းထားတဲ့ ငါးမန္းသားေတြကိုထုတ္ျပပါတယ္။ သူကနဲနဲမာျပီး ခ်က္စားရင္ ၾကက္သားလိုစားလို႔ေကာင္းပါသတဲ့။ စားၾကည့္ပါလားလို႔ ဆိုင္ရွင္ကေျပာလို႔ ကီလို၀တ္ ေလာက္၀ယ္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ငါးဖယ္လံုးလုပ္တယ္ဆိုတဲ့ အသားကိုလည္း စမ္းျပီးစားၾကည့္မယ္ဆိုျပီး နဲနဲ၀ယ္
လိုက္ပါတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ငါးလံုးလုပ္တဲ့အသားကို ခ်က္ျပီးျမည္းၾကည့္ေတာ့ အရသာကခ်ိဳျပီး အသားကလည္း သိပ္ျပီးမေက်ဘဲ ျမန္မာျပည္က ငါးၾကင္လိုျဖစ္သြားျပပါတယ္။ အဲ ထမင္းပြဲျပင္ျပီး စားမယ္ၾကေတာ့မွ ျပႆနာကစပါေတာ့တယ္။ အစက ငါးလံုးေတြစားတုန္းကလည္း ငါးမန္းသားမွန္းမသိဘူး၊ အခုလည္း ငါးအသား
ဆိုျပီးစားရင္လည္း ဒီေလာက္ဆိုးမွာမဟုတ္ဘူး။ အခုဟာက စားမယ္လို႔ ထမင္းလုပ္သြင္းလိုက္တိုင္းကို မ်က္စိထဲမွာ Jaw ကားထဲကငါးမန္းပံုၾကီးဘဲ မ်က္စိထဲမွာျမင္ျမင္လာပါတယ္။

မ်က္စိထဲမွာျမင္လာေတာ့ အေတာ္နဲ႔စားလို႔မ၀င္ဘူး။ ပါးစပ္ထဲေရာက္ေတာ့လည္း ၾကက္သီးထေနျပန္ပါေရာ။ တစ္ခါ၀ါးျပီးတိုင္း ၾကက္သီးတစ္ခါထေနပါတယ္။ ဟဲ ဟဲ ၾကက္သီးထလို႔ မစားဘူးေတာ့မထင္နဲ႔ ထမင္းေတာ့ ျပန္းေအာင္ဆက္စားပါတယ္။ လူဆိုတဲ့သတၱ၀ါဘဲဟာ ကိုယ့္ကိုသာ သူမ်ားစားမွာသာေၾကာက္တာ ကိုယ္က သူမ်ားကိုစားရင္ေတာ့ စားလို႔ျမိန္ေအာင္စားလိုုက္ပါတယ္။ :D

ေနာက္ထပ္က်န္ေနေသးတဲ့ ငါးမန္းသားေတြကိုေတာ့ တင္ပူရာမွဳန္႔နဲ႔ေၾကာ္စားေတာ့လည္း စားလို႔ေကာင္းျပန္ပါ
ေရာ။ ခ်က္စားေတာ့လည္း ဆိုင္ရွင္ေျပာလိုက္သလို ၾကက္သားလိုအသားက မာမာေလးနဲ႔ စားလို႔ေကာင္း ျပန္ေရာ။ :P ေနာက္ဆိုရင္ေတာ့ ငါးမန္းသားစားလို႔ေကာင္းမွန္းသိေတာ့ ထပ္၀ယ္စားမယ္လို႔ ေတးထားလိုက္ ပါတယ္။ စားေနၾကျဖစ္သြားရင္ Jaw ပံုၾကီးလည္း မ်က္စိထဲ၀င္လာမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ :D ငါးမန္းဆိုလံုး၀ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး (ကုန္းေပၚမွာ)။ ေတြ႔လို႔ကေတာ့ ခ်က္စားပစ္မယ္ ။ :P


ဒါကေတာ့ ငါးမန္းသားေၾကာ္။


ဒါကေတာ့ ငါးမန္းသားနဲ႔လံုးထားတဲ့ ငါးလံုး

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ေရးမယ္ေရးမယ္ဆိုျပီး ေရးလိုက္တာ မနက္ကတည္းက ျပီးခါနီးေလာက္က်ေတာ့ အလုပ္ေလးေပၚလာလို႔ ခဏထြက္သြားလိုက္တာ။ ျပန္လာေတာ့ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ မသိမ္းထားမိလို႔ထင္ပါရဲ႕ အားလံုးဘာမွ မေရးထားသလိုဘဲ။ ေကာင္းပါေလေရာ တမနက္လံုးရိုက္ထားသမွ်။ အခုေတာ့အစကေနျပန္ ရိုက္ေနရျပီ။ စာစီစာရိုက္ က်င့္ေနသလားမွတ္ရတယ္။ အဲ့ဒီလိုဘဲ မွတ္လိုက္တယ္။ ကိုယ္ကလည္း ခါတိုင္းလို သိမ္းစရာမလိုဘူးဆိုျပီး မသိမ္းဘဲဒီအတိုင္း ထြက္လိုက္မိတာ ကိုကကိုယ္အမွားမို႔။ ဘယ္သူမွ လက္ညွိဳးထိုးလို႔မရတဲ့အဆံုး....

ကဲစပါျပီ။ ဟိုတစ္ေန႔က ကိုရီးယားအစီအစဥ္ေတြၾကည့္ရင္က သူတို႔ဆီမွာ လုပ္တဲ့ ဗဟုသုတၪာဏ္စမ္း ကစားပြဲ အစီအစဥ္ေလးတစ္ခုၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုရီးယားလိုေျပာေပမယ့္ အဂၤလိပ္လိုစားတန္းထိုးလို႔ နည္းနည္း နားလည္ပါတယ္။ အဲ သူတို႔ကစားပဲြကစိတ္၀င္စားစရာေတာ့ အေကာင္းသား။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း၊ သမိုင္းနဲ႔သိပၸံ၊ အစားအေသာက္၊ အာဟာရနဲ႔ ပက္သက္တာပါမက်န္ အကုန္ေမးပါတယ္။ ေျဖတဲ့သူေတြကလည္း ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြဆိုေတာ့ ၾကည့္တဲ့သူက စိတ္၀င္တစား ၾကည့္တာေပါ့။

ကၽြန္မၾကည့္တဲ့ေန႔ကေတာ့ က်ားအေၾကာင္းေမးခြန္းေတြေမးပါတယ္။ က်ားေတြဘာကို ႏွစ္သက္သလဲလို႔ ေမးတာပါ။ အဲေျဖတဲ့သူေတြကလည္း ကိုယ္ထင္ရာကိုယ္ေျပာတာ တခ်ိဳ႕ကက်ားေတြက ညစ္ပတ္ရတာ ၾကိဳက္တယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကလည္း အိပ္ရတာၾကိဳက္တယ္ စံုေနတာပါဘဲ။ အဲ အေျဖမွန္ကေတာ့ က်ားေတြက အနံ႔နဲ႔ပက္သက္ျပီး သိပ္ႏွစ္သက္ပါတယ္တဲ့။ အထူးသျဖင့္ ၀တ္ေလွ်ာ္ျပီးရင္သံုးတဲ့ Fibric Softener အနံ႔ကို က်ားေတြကသိပ္ၾကိဳက္ပါသတဲ့။

က်ားေတြ ၾကိဳက္မၾကိဳက္ကို သူတို႔စမ္းသပ္ထားပါတယ္။ ပထမဆံုး သိုးေတြနဲ႔စမ္းသပ္ပါတယ္။ သိုးေတြရွိတဲ့နားမွာ Softener ေတြသြားျပီးျဖန္းထားတာ။ သိုးေတြအားလံုး အနံ႔ရလို႔ထြက္ေျပးၾကျပီး အနံ႔ရတဲ့ အနားကိုေတာင္မကပ္ၾကေတာ့ပါဘူး။ သိုးေတြလည္း အနံ႔ေၾကာက္တာဘဲတဲ့။ ေနာက္ အိမ္ေမြးေခြးေတြကို စမ္းပါတယ္။ အိမ္ေမြးေခြေတြနားကို Softener အရည္ေတြသြားျပီးျဖန္းေတာ့ ေခြးေတြလန္႔ေျပးပါေရာ။ သူတို႔လည္း သိုးေတြလိုဘဲ အနံ႔ရတဲ့နားကို ျပန္မလာၾကေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ အနံ႔ခံေကာင္းတဲ့ ေခြးအေတြကို သြားျပီးစမ္းပါတယ္။ ေခြးအေတြ အနံ႔ရတာနဲ႔ ကေသာကေရာေျပးတာတန္းေနပါေရာ။ ေခြးအေတြလည္း အနံ႔ကို
မၾကိဳက္ၾကဘူး ဆိုတဲ့ အေျဖဘဲထြက္ပါတယ္။

က်ားေတြထားတဲ့ ေနရာကိုေရာက္ေတာ့ Softener အရည္ကိုျဖန္းထားေတာ့ က်ားေတြေရာက္လာျပီး အနံ႔ရွိတဲ့ေျမျပင္ကို လွိမ့္ျပီး၊ကိုယ္လံုးနဲ႔ပြတ္ေပးပါတယ္။ အနံ႔ေတြသူ႔ကိုယ္ေပၚကို ေရာက္ေအာင္လို႔ ထင္ပါရဲ႕။ ေနာက္ စမ္းတဲ့သူေတြက က်ားေတြရဲ႕အီအီးပံုနားမွာသြားျပီးေလာင္းထားလိုက္ပါတယ္။ က်ားေတြက အနံ႔ရတာနဲ႔ ေရာက္လာျပီး နမ္းၾကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အီအီးေတြကို စားပါေတာ့တယ္။ အနံ႔ကသာေမႊးတာ စားၾကည့္ေတာ့ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲ။ က်ားေတြမ်က္ႏွာေတြ ရွံဳ႕မဲ့ေနတာပါဘဲ။

ေနာက္ျပီး က်ားေတြကသူတို႔ကိုေလ့က်င့္ေပးတဲ့သူေတြရဲ႕ အနံ႔ကိုမွတ္ထားတက္ပါသတဲ့။ ေလ့က်င့္ေပးသူန႔ဲ၊ အစာေကၽြးတဲ့သူေတြက က်ားေတြဆီကိုသြားရင္ အကီၤ်တစ္ထည္တည္းသာ၀တ္ရပါတယ္တဲ့။ ေျပာင္းလိုက္ရင္ သူတို႔ကမမွတ္မိေတာ့ဘဲ ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္လို႔ ထင္ေနပါတယ္တဲ့။

က်ားေတြတင္မကပါဘူး Cheaper က်ားသစ္ေတြလည္း Softener အနံ႔ကိုၾကိဳက္ၾကတာပါဘဲတဲ့။ သူတို႔ဆီသြားျပီး စမ္းေတာ့လည္း က်ားေတြလို ေျမေပၚမွာလူးျပီး ေပ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ Wild Animal ေတြက အန႔ံနဲ႔ပက္သက္ျပီး သေဘာက်တာေတြ႔ရပါတယ္တဲ့။

ကၽြန္မကေတာ့ အဲ့ဒီ့ ရွိဳးေလးၾကည့္ျပီး သိပ္ျပီးအံ့ၾသလို႔ ဘေလာဒ့္ေပၚမွာတင္ဖို႔ေရးဦးမွဘဲဆိုျပီး စဥ္းစားထားတာ ၾကည့္ျပီးကတည္းကပါ။ မေရးျဖစ္ မေရးျဖစ္နဲ႔ ဒီေန႔မွဘဲ ျပီးေအာင္ေရးမယ္ဆိုျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို ေတာထဲသြားမယ္ဆိုရင္ Softener အရည္ဘူးေတြေဆာင္သြားရင္ ေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္။ ေတာေခြးေတြက ေၾကာက္ၾကျပီး အနားမကပ္ၾကဘူး။ က်ားေတြ၊ က်ားသစ္ေတြကေတာ့ အဲ့ဒီ့အနံ႔ကိုခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾကေတာ့ ကိုယ့္ကို ရန္မူၾကေတာ့ဘူးေပါ့။ ကၽြန္မေတာ့အဲ့ဒီလို ျမင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာဘယ္လိုျမင္လဲ။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

အမွန္က ဒီအဓိ႒ာန္ကို အသိအေဒၚၾကီး တစ္ေယာက္ဆီကေနရတာပါ။ သူက အဲ့ဒီအဓိ႒ာန္္ေၾကာင့္ သိန္းထီေပါက္ တယ္ လို႔ေျပာလို႔ပါ။ ကၽြန္မလည္း အဓိ႒ာန္စမ္းျပီး ၀င္ၾကည့္တာ ပထမအေခါက္မွာ လံုး၀အဆင္မေျပလို႔။ ေနာက္ထပ္ေခါက္ေခါက္ၾကိဳးစားျပီးလုပ္တာလည္း အဆင္မေျပပါဘူး။ အဲ အဲ့ဒီအဓိ႒ာန္ကို ၉တန္းႏွစ္ကစျပီး လုပ္ၾကည့္တာ ဆယ္တန္းေျဖျပီးတဲ့အထိ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ အေႏွာက္အယွက္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ရ ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အိမ္နဲ႔နီတဲ့ ေရႊဘုန္းပြင့္ဘုရားမွာသြားျပီး အဓိ႒ာန္၀င္ေတာ့မွဘဲ အဆင္ေျပေျပနဲ႔ အဓိ႒ာန္ေအာင္သြားပါတယ္။

အဓိ႒ာန္ကို ဒီလိုပါ ပ႒ာန္အက်ဥ္းကို တစအဆံုး၊ အဆံုးအစ(အႏုလံုပဏိလံုေခၚမလား) ကို တစ္ေခါက္ယူျပီး၊ ၂၁ေခါက္ ရြတ္ရတာျဖစ္ပါတယ္။ အဓိ႒ာန္ကို လစဥ္ လဆန္း (၉) ရက္ေန႔ နံနက္(သို႕) ည (၉) နာရီတိတိမွာ စျပီး ရြတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ရြတ္ရမည့္ေနရာကလည္း တစ္ေနရာတည္းျဖစ္ရပါ့မယ့္။ ဒီေန႔ဒီေနရာမွာ ရြတ္ျပီး ေနာက္ေန႔မွာ တစ္ျခားေနရမွာ ရြတ္ရင္အဓိ႒ာန္မေအာင္ပါဘူး။ အဓိ႒ာန္မေအာင္ဘူးဆိုတာက ကိုယ့္ဆုေတာင္း မျပည့္ဘူးလို႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူသတ္မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းနဲ႔မညီဘူးလို႔ ဆိုလိုတာပါ။

အဓိ႒ာန္စ၀င္တဲ့ အခ်ိန္၊ ေနရာ၊ တိက်ဖို႔လိုသလို တစ္ကုိယ္ေရသန္႔ရွင္းဖို႔လည္း လိုပါေသးတယ္။ မိန္းကေလး ေတြဆိုရင္ ကိုယ္မသန္႔ရင္ အဓိ႒ာန္၀င္လို႔မရပါဘူး။ အဓိ႒ာန္ဟာ ပ႒ာန္ျဖစ္တဲ့အတြက္ တရိုတေသရြတ္ရ မွာျဖစ္ပါတယ္။ အဓိ႒ာန္ေနာက္ဆံုးေန႔ (၉)ရက္ေျမာက္ေန႔မွ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ဆုတစ္ခုကို ေတာင္းရမွာျဖစ္ပါ တယ္။ ဆုေတာင္းတဲ့ေနရာမွာလည္း တစ္ခုတည္းျဖစ္ဖုိ႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ သားေရႊအိုးထမ္းလာတာျမင္ခ်င္ ပါတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးမေျပာဖို႔မွာထားပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ဆုတစ္ခုကို တိတိက်က်ေတာင္းမွသာ ဆုေတာင္း ျပည့္မွာျဖစ္ပါတယ္။ လုိခ်င္တာေတြေတာင္ခ်င္သူမ်ား စမ္းၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

လင္းကတက္ထားလို႔ ေရးရတာဆိုေပမယ့္ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မလည္း အစားအေသာက္ ၀ါသနာအိုးမို႔လို႔ အစားေသာက္အေၾကာင္းေရးခ်င္ေနတာၾကာပါျပီ။ ငိုခ်င္ရက္လက္တို႔ ဆိုသလို။ အေမရိုက္တာနဲ႔ ငါငိုခ်င္တာနဲ႔ လို႔ဘဲ ေျပာေျပာ ဒီပိုစ္ကို စိတ္ရွိလက္ရွိေရးလိုက္မယ္ဟဲ့ဆိုျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္။ လင္းေရ နည္းနည္းေနာက္က် သြားရင္ခြင့္လႊတ္ေပးေနာ္။ ဇေကာပန္ပါရဲ႕။ :P

ဘယ္ကစေရးရမလည္း စဥ္းစာလိုက္တာေခါင္းနည္းနည္းမူးသြားတယ္။ ပုဇြန္ေတာင္ကစေရးမယ္ေနာ္။ ပုဇြန္ေတာင္မွာက ျမန္မာမုန္႔ေတြအေတာ္စံုတယ္။ ေရႊဘုန္းပြင့္ဘုရားအေရွ႕က ရခိုင္မုန္႔တီက ရခိုင္မေတြ ေရာင္းတာ သိပ္စားလို႔ေကာင္းတယ္။ ဟင္းရည္ကလည္းအရသာရွိသလို အသုတ္ကလည္း တျခားဆိုင္ေတြနဲ႔ မတူလို႔ အျမဲသြားစားျဖစ္တယ္။ ေစ်းကသူမ်ားေတြထက္ နည္းနည္းၾကီးေပမယ့္ စားလို႔ေကာင္းတယ္ဗ်။ ျမန္ေအာင္သုတ္ဆိုလား၊ ရခိုင္သုတ္ဆိုလားဘာလား ပဲငပိရယ္၊ ငရုတ္သီးရယ္၊ ၾကက္သြန္နီအစိမ္းနဲ႔ သုတ္တဲ့ အသုတ္ဆိုေကာင္းမွေကာင္း။ ေျပာရင္နဲ႔သေရက်လာျပီ။ အဲ့ဒီဆိုင္က ေန႔လည္၁၂ နာရီေနာက္ပိုင္းကေန စဖြင့္တာ ညဘက္ ၉နာရီေလာက္အထိဘဲ။ လာစားတဲ့သူေတြအေတာ္မ်ားတယ္။ ပုဇြန္ေတာင္၊ေရေက်ာ္၊ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ဘက္ကေရာ လာစားၾကတာ။နာမည္ၾကီးေပါ့အဲ့ဒီနားမွာေတာ့။

ေနာက္တစ္ခုက ေရေက်ာ္လမ္းမၾကီးေပၚက ညအခါ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ပါ။ သူကအရင္ ညေနပိုင္းမွဖြင့္တာပါ။ ဆိုင္နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ထင္ပါရဲ႕။ အေတာ္ေကာင္းတဲ့မုန္႔ဟင္းခါးပါ။ ရန္ကုန္မွာ တင္တင္ေအးတို႔၊ စံျပတို႔ကေတာ့ ေရာင္းတန္းလိုသေဘာမ်ိဳး လူတိုင္းစားႏိုင္ေအာင္ခ်က္ထားတာမ်ိဳး၊ သူကက်ေတာ့ ရွယ္ခ်က္ထားတာပါ။ ေျမပဲဆံ၊ ေရႊၾကည္၊ အကုန္ပါတယ္။ အေၾကာ္မပါဘဲနဲ႔စားရင္ကို အေတာ္စားယူရတယ္။ ပါဆယ္ဆိုရင္ အိမ္မွာ တစ္ပြဲကို ႏွစ္ေယာက္စားလို႔ရတယ္။ မ်ားလည္းမ်ားျပီးစားေကာင္းတယ္ခင္ဗ်။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းတက္လို႔ ဆိုင္ပိတ္ထားတာေတြတယ္။ အဲ့ဒီမုန္႔ဟင္းခါးလည္းလြမ္တယ္ဗ်။

ေနာက္ျပီး ၁၃လမ္းက ေရႊေတာင္တန္း ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲနဲ႔ဆီခ်က္ဆိုင္ကိုလည္း အရမ္းလြမ္းပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေခၚသြားလို႔ စားဖူးတာဆို ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းသူမပါလည္း စားျဖစ္တယ္။ ရန္ကုန္က စားသမွ်ဆီခ်က္ေခါက္ဆြဲေတြထဲမွာ သူ႔ဆိုင္က ဆီခ်က္ကို အၾကိဳက္ဆံုးပါဘဲ။ ေကာ္ရည္လည္းၾကိဳက္တယ္ခင္ဗ်။ ငါးပိသုတ္ေလးနဲ႔ဆို ေကာင္းမွေကာင္း။ စားေနက်မို႔ အခ်ဥ္မၾကိဳက္လို႔ ခ်ည္းမ်ားရင္လည္း သေဘာေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အၾကိဳက္လိုက္လုပ္ေပးတယ္။ တျခားဆိုင္ေတြဆို ဂ်ီးမ်ားရင္ ေစာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီးနဲ သိပ္မလုပ္ေပးခ်င္ၾကဘူး။ ေနာက္ျပီး ေရႊနန္းေတာ္ ေရႊဆိုင္နားက ဘဲေပါင္းဆီခ်က္လည္းေကာင္းပါတယ္။ သူကနည္း ေရႊေတာင္တန္းကထက္ ေစ်းၾကီးလို႔သိပ္မစားျဖစ္ဘူး။

ရန္ကုန္မွာ မႏၱေလးၾကာဆံခ်က္ကို ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာစားဖူးတယ္။ လံုး၀စားလို႔မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပဲခူးကလပ္နားက မႏၱေလးၾကာဆံခ်က္ဆိုင္ကေတာ့ မႏၱေလးလက္ရာအေတာ္မွိလို႔ စားျဖစ္တယ္။ အဲ့ဒီဆိုင္မွမဟုတ္ရင္ သိပ္ျပီးမစားျဖစ္ဘူး။ ေနာက္ မဂၤလာေစ်းနားက ငါးဖယ္ေၾကာ္သုတ္။ ေနရာကနဲနဲညစ္ပတ္ ေပမယ့္ အရသာေကာင္းလို႔စားျဖစ္တယ္ခင္ဗ်။ ပါဆယ္ေပါ့။
တရုတ္တန္းမွာေတာ့ ကၽြန္မစားခ်င္တဲ့မုန္႔ေတြ လက္ညိွဳးထိုးမလြဲပါဘဲ။ မငယ္ၾကာဆံေၾကာ္၊ ၁၉လမ္းက ေခါက္ဆြဲေၾကာ္က ေစ်းသိပ္မၾကီးမ်ားမ်ားထည့္ေပးလို႔ ကၽြန္မအၾကိဳက္ပါ။ အဲ ၁၉ အထက္လမ္း ဘံုေက်ာင္း ေထာင့္က စက္သားေပါင္းဆို အိမ္အျပန္တိုင္းအျမဲ၀င္တီးေနက်ပါခင္ဗ်။ ၁၅ လမ္းကစလို႔ လသာလမ္းအထိ စားေသာက္ဆိုင္ေတြကိုေတာ့ အကယ္ဘဲလြမ္းမိပါတယ္ခင္ဗ်။ တရုတ္တန္းက ရွမ္းေခါက္ဆြဲကလည္း စားလို႔ေကာင္းလို႔ လြမ္းရေသးတယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြက ၾကည့္ျမင္တိုင္၊ ၁၅ လမ္း၊ စမ္းေခ်ာင္း၊ ဗဟန္း၊ ပဲခူးကလပ္ေတြမွာေနၾကေတာ့ အျမဲအလည္သြားျဖစ္တဲ့ကၽြန္မ အဲ့ဒီေနရာေတြက အစားအေသာက္ေတြကို အေတာ္ရင္ႏွီးခဲ့ပါတယ္။
ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူတိုင္း အျမဲေရာက္တဲ့ လွည္းတန္းကမုန္႔ေတြထဲမွာ အညာမွာသာရျပီး ရန္ကုန္မွာ အေတာ္ရွာရခက္တဲ့ မုန္႔ပစ္သလတ္ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မေတာ့ လွည္းတန္းေရာက္ရင္ မုန္႔ပစ္သလတ္နဲ႔ မုန္႔အုပ္ ၀ယ္ျပီးမွအိမ္ျပန္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲ လွည္းတန္းေစ်းအေနာက္ဘက္က ေရွာက္သီးသုတ္နဲ႔ ၾကာဆံဟင္းခါးကို လည္း မေမ့ပါဘူး။ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ပင္မ၀င္ထဲက စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ ကင္တင္းကနာမည္ တစ္လံုးနဲ႔ေနတာပါ။ ကဗၺလာရည္ ကေစ်းခ်ိဳျပီး ေသာက္လို႔အရမ္းေကာင္းသလို၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ ၾကာဆံေၾကာ္ေတြလည္း ေစ်းသတ္သာျပီးစားလို႔ေကာင္းမွေကာင္း။ မႏၱေလးမုန္႔တီသုတ္တို႔ လက္ဖတ္သုတ္ တို႔ကလည္း ေကာင္းတဲ့စာရင္ထဲမွာ ခ်န္ထားလို႔မရပါဘူး။ ရန္ကုန္မွာရွိေနတဲ့သူမ်ား မယံုရင္သြားေရာက္ ျမည္းၾကည့္ ႏိုင္ပါတယ္။ အဲကန္ေဘာင္က ေက်ာက္ျဖဴဆိုတဲ့ ရခိုင္မုန္႔တီဆိုင္ကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ဆရာမေတြေခတ္ကတည္းကဆိုင္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ကန္ေဘာင္မွာေတာ့ အဲ့ဒီဆိုင္ကရခိုင္မုန္႔တီကစားလို႔ အေကာင္းဆံုးပါဘဲ။ ဗူးသီေၾကာ္လည္း အဲ့ဒီဆိုင္မွာရတယ္ခင္ဗ်။

အေရးၾကီးတဲ့ ၀က္သားတုတ္ထိုးေမ့သြားလို႔။ ၀က္သားတုတ္ထိုးကို ရန္ကုန္ကေတြ႔သမွ်ဆုိင္မွာ စားေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွအခ်ဥ္ရည္မစားပါဘူး။ ေရာဂါကူးမွာစိုးလို႔။ ျပီးရင္ ၀က္ႏွလံုးဘဲ စားျဖစ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မေနႏိုင္မွ ၀က္အူစားျဖစ္တယ္။ နားရြက္ကို ၀က္နားဖာဂ်ီးေၾကာက္လို႔ မစားဘူး။ မ်က္လံုးလည္း ေၾကာက္လို႔ မစားျဖစ္ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀က္သားတုတ္ထိုးေတာ့ အေသအလဲသတိရတယ္ဗ်ိဳ႕။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းအဆံုးက ထူးမွထူး ကေျမအိုးျမီးရွည္နဲ႔ မာလာဟင္း၊ ၄၅ လမ္းကရွမ္းေခါက္ဆြဲ ေမ့ပါဘူးဗ်ိဳ႕။ ေရေက်ာ္ဘိန္းမုန္႔ကေရာ ေမ့ေနမွာစိုးရေသးလို႔ ျမန္ျမန္ထည့္လိုက္တယ္။ ေမာင္ေအးကဖီးက နံျပားရယ္၊ လက္ဖက္ရည္ရယ္၊ Dim Sam ရယ္၊ အကင္ရယ္။ ေျပာရင္နဲ႔ လြမ္းေနျပီ။ ခဏေနမွ ပူတင္းလုပ္စားလိုက္ဦးမယ္။ :P
ကဲရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ ေလွ်ာက္စားမည့္စာရင္ေတြေတာ့ျပဳစုျပီးပါျပီ။ အခမဲ့ေၾကာ္ျငာေပးတာပါ။ ရွိေသးရင္သိေသးရင္ ထပ္ျဖည္လိုက္ဖို႔တစ္ျခားလူေတြကို တက္လိုက္မယ္ဗ်ာ။ ကဲဘုရားသာတေပေတာ့။
၁) ေမပ်ိဳ
၂)chaos
၃)မညေလး
၄)ကိုေနလင္း
၅)ကိုကဗ်ာလမ္း
၆)ကိုဇူလိုင္အိပ္မက္

တက္ထားတဲ့အထဲမွာ မပါလို႔ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ၾကပါနဲ႔ခင္ဗ်။ ေနာက္တစ္ေခါက္လာပါဦးမယ္။ ကိုစုိးထက္ၾကီးကို တက္မလို႔ စာေမးပြဲရွိတယ္ဆိုလို႔။ ကိုဇူလိုင္က နံပါတ္၄ ကိုေၾကာက္တယ္ဆိုလို႔ နံပါတ္ေျပာင္း
ေပးထားပါတယ္။ လက္မလည္ေအာင္ေရးေပးၾကပါဦးေနာ္။ ေက်းဇူးတင္လွ်က္။
ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

လူတိုင္းကိုယ္ေၾကာက္တဲ့ သတၱ၀ါေတာ့ရွိၾကမယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မဘယ္သတၱ၀ါမွ မေၾကာက္ တက္ပါဘူး။ ေျမြလည္းမေၾကာက္တက္ပါဘူး။ ၾကြက္လည္း မေၾကာက္တက္ပါဘူး။ တီေကာင္ဆိုပိုေတာင္ ဆိုေသးတယ္ လိုက္ဖမ္းျပီး သူမ်ားေတြကိုလိုက္တို႔တက္တယ္။ တစ္ခါက ကၽြန္မအေမရဲ႕ၾကီးေတာ္ၾကီး အိမ္လာလည္တာ အိမ္ေတြရွင္ေတာ့ ၾကြက္ေပါက္စေလးေတြေတြ႕တာ ၾကီးေတာ္ၾကီးကို သြားျပီးျပတာ။ ၾကီးေတာ္ၾကီး ေသြးေတြတက္သြားလို႔ အေတာ္ေဆးကုလိုက္ရတယ္။ :P
ကၽြန္မအိမ္နားက ကၽြန္မအျမဲသြားလည္ေနက်အိမ္က အေဒၚၾကီးက ပင့္ကူမွ်င္ေတြသိပ္ေၾကာက္တက္ပါတယ္။ ကၽြန္မက ပင့္ကူမွ်င္ေတြ တုတ္ေခ်ာင္းမွာရစ္ျပီး လိုက္တို႔ရင္ မၾကီးမငယ္နဲ႔ ငိုမတက္ျဖစ္တက္လို႔ ကၽြန္မအျမဲ ေျခာက္တက္ပါတယ္။ ကၽြန္မေဒၚေတြကေတာ့ ၾကြက္မွန္ရင္ေၾကာက္တက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေျမြကို သိပ္ေၾကာက္တက္ပါသတဲ့။ ေနာက္အေဒၚတစ္ေယာက္က တီေကာင္ျမင္ရင္ ေအာ္ေနတာ။ တီျမင္ရင္သူ႕ကို ကၽြန္မေခၚျပေတာ့တာပါဘဲ။ ေသးထြက္ေအာင္ေအာ္ျပီးေျပးေတာ့တာပါဘဲ။
ကၽြန္မလား၊ ကၽြန္မမွာလည္း ကၽြန္မေၾကာက္တဲ့ သတၱ၀ါ ၂ေကာင္ရွိပါတယ္။ သိပ္ျပီးထူးထူးျခားျခား မဟုတ္ ေပမယ့္ ကၽြန္မအေၾကာင္းနဲ႔ ကၽြန္မေၾကာက္တာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ပင့္ကူးကလူေတြကို စားတဲ့အေၾကာင္း ရိုက္ထားတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားၾကီးျပီး ပင့္ကူေတြကို အရမ္းေၾကာက္ပါတယ္။ အိမ္ေထာင့္ေတြမွာတြယ္တက္တဲ့ ပင့္ကူေတြကိုေတာ့လံုး၀မေၾကာက္ပါဘူး။ အဲ ေျခေထာက္ ၾကီးၾကီးနဲ႔ ဥအိမ္ေတြပါတဲ့ ပင့္ကူမည္းမည္း ေတြကို ေတာ့ အေသေၾကာက္ပါတယ္။ ဒီအတိုင္းေနရင္ သိပ္မေၾကာက္ေပမယ့္ လွဳပ္ေနရင္ေတာ့ ေနစရာမရွိေအာင္ ေၾကာက္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက (၇)တန္းႏွစ္က ပိုးဟပ္အေၾကာင္းစာမွာသင္ျပီးကတည္းက ပိုးဟပ္ကိုရြံျပီး၊ အေသေၾကာက္ သြားပါတယ္။ ပိုးဟပ္ျမင္လို႔ကေတာ့ ထခုန္ေတာ့တာဘဲ။ သတ္လည္းမသတ္ရဲဘူး၊ ပိုးဟပ္ကသတ္ရင္သူ႕မွာ ရွိတဲ့ပိုးေတြအျပင္ကို ျပန္႕တယ္ဆိုလို႔။ ေအာ္ျပီးခုန္ေနတာ ပိုးဟပ္မ်က္စိေရွ႕ကေပ်ာက္သြားတဲ့အထိပါဘဲ။ :P ဘာေကာင္မွမေၾကာက္တက္တဲ့ကၽြန္မ သူမ်ားေတြေရွ႕မွာ ဟိတ္ၾကီးဟန္ၾကီးႏိုင္ေပမယ့္ ပိုးဟပ္နဲ႔ေတြ႕ရင္ေတာ့ ပါးစပ္ကလည္းေအာ္၊ ေျခေထာက္ကလည္း ခုန္၊ လက္ကလည္း ဟိုကားယားဒီကားယားနဲ႔ အေတာ္ၾကည့္ရဆိုး တဲ့ ပံုစံေတြလုပ္တက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာမွမသိေတာ့ဘူး၊ ကိုယ္ဘာျဖစ္ေနလည္း မသိေတာ့ဘူး၊ လူၾကားသူၾကားထဲမွာေတာ့ ပိုးဟပ္မေတြ႕ပါေစနဲ႔လို႔အျမဲဆုေတာင္းလွ်က္။ အျပင္ထြက္ရင္ေပါ့။ ကံမေကာင္း တဲ့ကၽြန္မ တစ္ခါကလည္း အျပင္မွာမုန္႔သြားစားတာ လူေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ့အထဲ ကၽြန္မေျခေထာက္ေပၚကိုမွ ပိုးဟပ္ကေရြးျပီးတက္လို႔ ေယာင္ျပီးေအာ္လိုက္တာ ေဘးကလူေတြ၀ုိင္းၾကည့္လို႔ အရွက္ကဲြခဲ့ေသးတယ္။ ကဲ မိတ္ေဆြ သင္ေရာ ဘာသတၱ၀ါေၾကာက္လဲ။ ဒီပိုစ့္ကိုဖတ္တဲ့သူေတြကို တက္လိုက္ျပီဗ်ာ။(ကိုရန္ေအာင့္ ေလသံနဲ႔။)
ျငင္းလို႔မရတဲ့သူေတြေအာက္မွာစာရင္းလုပ္ထားတယ္။
၁) ႏွင္းပြင့္ျဖဴေလး
၂) မီးေလး
၃) မုိးခ်စ္သူ
၄)မွ်ားျပာ
၅)ကိုမန္လွိဳင္းငယ္
၆) ကိုပီေက
(မွတ္ခ်က္။။ အထက္ပါလူ ၆ ေယာက္ကေတာ့ မေရးမျဖစ္ေရးေပးၾကပါ။ )

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။