အမွန္ေတာ့ ကင္ဆာဆိုတာ ေသခ်ာ ျမင္ဖူးၾကားဖူးတာ၊ ၾကားဖူးတာက ငယ္ငယ္တုန္းက အရပ္ထဲက သိပ္ျပီးလွတဲ့ အန္တီၾကီး ရင္သားကင္ဆာျဖစ္တုန္းက တခါ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကိုယ္က ၃ တန္းဘဲရွိေသးတာ။ ကင္ဆာနဲ႔ေသတာတဲ့၊ ေသခါနီးမွာ အရမ္းပူတာတဲ့၊ ဆံပင္ေတြကၽြတ္ကုန္တာတဲ့ စသည္ျဖင့္ ကင္ဆာရဲ႕ ေကာင္းေၾကာင္းမ်ားကို ၾကားဖူးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က ကေလးဆိုေတာ့ ေဆးရံုလည္းမသြားၾကည့္ရဘူး။ နားနဲ႔ဘဲ သတင္းေတြၾကာခဲ့ ရတာ ပါ။ အဲ့ဒီ အန္တီၾကီးမွာ ကိုယ္နဲ႔ ရြယ္တူ ေကာင္မေလးတေယာက္ က်န္ခဲ့တယ္။ သူ႔ကို သနားတယ္ ဒါေလာက္ပါဘဲ။ ေနာက္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလမွာ ကၽြန္မ သူငယ္တန္းတုန္းက အတန္းပိုင္ဆရာမပါ။ သားအိမ္ကင္ဆာနဲ႔ ေသသြားပါတယ္။ ဆရာမဆံုးေတာ့ သူ႔မွာ ၆ တန္းအရြယ္သမီးေလးနဲ႔ ၅ ႏွစ္ေလာက္ဘဲရွိတဲ့ သမီးေလး ႏွစ္ေယာက္က်န္ခဲ့ပါတယ္။ အားလံုးစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကေလးေတြက ငယ္ေသးလို႔ေလ။ အဲ့ဒီတုန္းကလည္း ကၽြန္မဆယ္တန္းမို႔ သတင္းဘဲ နားေထာင္လိုက္ရပါတယ္။အဲ့ဒါေတြက ကၽြန္မဘ၀မွာ ပထမဆံုးၾကားဖူးတဲ့ ကင္ဆာဆိုတဲ့စကားလံုးေတြပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အမွုမဲ့အမွတ္မဲ့ပါဘဲ။ ေၾသာ္ ကင္ဆာဆိုတာ ျမန္ျမန္ေသတယ္ေပါ့၊ ဒီေလာက္ပါဘဲ။
ကင္ဆာျဖစ္ရင္ေသတာဘဲလို႔ လူေတြအမ်ားေျပာၾကတာပါဘဲ။ ကင္ဆာဆိုတာ ျမန္မာလိုဆိုရင္ေတာ့ ျမစ္ပြားနာလို႔ ေခၚမလားဘဲ ကင္ဆာျဖစ္ေစတဲ့အျမစ္ေတြက ပြားျပီးဘာမွလုပ္လို႔ မရေတာ့တာလို႔ထင္ပါတယ္။ ကင္ဆာနဲ႔ပက္သက္ျပီး ခုထိ ေဆးပညာသေဘာတရားေတြကို မသိေသးပါဘူး။ သိေအာင္လည္း မၾကိဳးစားမိခဲ့ဖူးပါဘူး။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကင္ဆာ ျဖစ္ရင္ ကင္ဆာေဆးေတြဘာေတြ သြင္းရင္ေတာ့ သက္သာတယ္၊ လံုး၀ေပ်ာက္ကင္းတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္လို႔ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ သတင္းေတြထဲမွာ ၾကားမိပါတယ္။ အဲ့ဒါကလည္း ၁၀၀ မွာ ၁၀ ေယာက္ ၁၅ ေယာက္ထက္ ပိုမယ္လို႔မထင္မိပါဘူး။ အဲ့ဒီထက္ေတာင္ နည္းခ်င္ နည္းႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မအျမင္မွာေတာ့ တခ်ိန္ေတာ့ ေသၾကရမွာပါဘဲ။ ကင္ဆာျဖစ္တယ္ဆိုတာ လူဘ၀မွာ ေသမင္းတမန္ဆီကေန အေၾကာင္းၾကားစာ ရလုိက္သလိုပါဘဲလို႔ သူမ်ားေတြေရးတာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူ႔ဘ၀မွာ ဘယ္အခ်ိန္ေသမလဲဆိုတာသာ မသိတဲ့ ဘ၀မွာကိုယ္က ငါ မၾကာခင္ ေသေတာ့မွာပါလားလို႔ သိေနတာက တမ်ိဳးေကာင္းေနသလိုဘဲ။ အဲ့ဒါကလည္း ကၽြန္မအေတြးပါေလ။
ကင္ဆာျဖစ္တဲ့ လူနာေတြအတြက္ကေတာ့ ကၽြန္မအျမင္ ၾကိဳတင္အၾကာင္းၾကားစာ ရေတာ့ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ေတာင္ရေနသလိုပါဘဲ။ ကိုယ္ေသေတာ့မွာ ေပါ့ ကိုယ့္အတြက္ ဘာေတြလုပ္ရမလဲဆိုတာေတြ၊ ကိုယ္ဘာေတြလုပ္ဖို႔က်န္ေသးတာေတြ နဲ႔ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ အဲ့ဒါေတြကို အေၾကာင္းၾကားစာ ရျပီးတာ နဲ႔ ျပင္ဆင္လို႔ ရေနျပီေလ။ အဲ့ဒီလို ကၽြန္မကျမင္ပါတယ္။ ကၽြန္မအျမင္က သူမ်ားေတြအတြက္ သင့္ေတာ္ခ်င္မွ သင့္ေတာ္မွာပါ။ ကိုယ္ခ်င္မွမစာလို႔ ေျပာရင္ လည္း ခံရမွာပါဘဲေလ။ မဟုတ္လည္း လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးဆိုေတာ့ တေန႔ေသရမွာဘဲ။ ကိုယ္က ျပင္ဆင္စရာရွိတာ ျပင္ဆင္ထားေတာ့ သူမ်ားေတြထက္ပိုျပီး အခ်ိန္ရေနလို႔ အဆင္ေျပမလား ဆိုျပီး အဲ အဲ့ဒီလိုေတြးမိပါတယ္။ ဘာမွမလုပ္ဘဲ၊ ဘာမွမသိဘဲ ေသသြားတာမ်ိဳးၾကီးၾကေတာ့ ကံမေကာင္းသလိုဘဲလို႔ အခုစာေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေတြးေပါက္မိပါတယ္။
အဲ ကၽြန္မ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္ေတြထြက္ျပီးတဲ့အခ်ိန္ ေလာက္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အရပ္ထဲက ကၽြန္မတို႔နဲ႔အေတာ္ရင္ႏွီးတဲ့ အိမ္၂ အိမ္ကို အိမ္ရွင္ ေတြရဲ႕ အေမေတြအလည္လာၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအိမ္ရွင္ ေတြရဲ႕ အေမႏွစ္ေယာက္လံုးကို အိမ္ရွင္ေတြက က်န္းမာေရးစစ္ေပးၾကပါတယ္။ ပထမ အိမ္ရွင္ရဲ႕ အေမ က အစာအိမ္ကင္ဆာရွိပါတယ္။ သံုးလေလာက္ဘဲ ခံေတာ့မယ္လို႔ ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ ဒုတိယ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အသည္းကင္ဆာျဖစ္ေနပါတယ္ သူ႕ကို ေတာ့ ခဲြၾကည့္ဦးမယ္လုိ႔ေျပာၾကပါတယ္။
ပထမ တစ္ေယာက္က ေမျမိဳ႕ကပါ။ ကၽြန္မတို႔မိတၳီလာက သူ႔သားရဲ႕အိမ္ကို အလည္လာရင္းနဲ႕ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ မိတၳီလာက စစ္ေဆးရံုက ဆရာ၀န္ေတြ ထိုင္တဲ့ေဆးခန္းမွာ ေဆးသြားစစ္တာ အစာအိမ္ကင္ဆာဆိုေတာ့ သားျဖစ္တဲ့သူဆိုတာ မ်က္ႏွာကိုမေကာင္းဘူး။ အေမကိုေတာ့ ကင္ဆာဆိုတာ လံုး၀မေျပာ ပါဘူး။ ဒိအတိုင္ဘဲ မန္းေလးကို ျပန္ေခၚသြားၾကတယ္။ မန္းေလးမွာလည္း သူ႔သားသမီးေတြ ရွိတာကို။ အဲ့ဒါနဲ႔ မန္းေလးက ကင္ဆာေဆးရံုမွာ ကင္ဆာေဆး ေတြဘာေတြသြင္းၾကပါတယ္။
အဲ့ဒီအဖြားက စာတက္ေတာ့ သူ႔ကို ကင္ဆာေဆးသြင္းတာ သိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔သြင္းတာလည္းလို႔ေမးေတာ့ ကင္ဆာဆာစပတ္ ဆိုျပီး သားသမီးေတြကေျပာလို႔၊ သူကဘာမွမေျပာဘဲ ကင္ဆာေဆးမွန္မွန္သြားသြင္းပါတယ္။ သူက အစကေတာ့ ေပ်ာက္မယ္ထင္ပံုရတယ္။ ခုလိုတိုးတက္တဲ့ ေခတ္မွာက ကင္ဆာဆိုတာ ေပ်ာက္ႏိုင္ေၾကာင္းဆုိတာကလည္း သူကသိတာကို။ ဒါေပမယ့္ ပထမအၾကိမ္ ကင္ဆာေဆးသြင္ျပီးေတာ့ သူမခံႏိုင္ေတာ့ဘူးဆို တာသူသိ သြားပါတယ္တဲ့။ ဒုတိယအၾကိမ္လည္း သြားသြင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအၾကိမ္သြင္းျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သူ ေဆးမသြင္းေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာျပီး သူ႔ အိမ္ရွိရာ ေမျမိဳ႕ကို ျပန္ျပီး ၄ လေက်ာ္ ၅ လေလာက္မွာဘဲ ဆံုးသြားပါတယ္။
အဲ့ဒီအဖြားက ရယ္ဒီမိတ္ေတြအရမ္းစားတာပါတဲ့။ ၾကက္ကင္ေတာင္ ရယ္ဒီမိတ္ၾကက္ကင္စားတာပါတဲ့။ ေခါက္ဆြဲထုတ္ဆိုလည္း သူသိပ္ျပီးၾကိဳက္တာ။ အားလံုးကေတာ့ ရယ္ဒီမိတ္စားလြန္းလို႔ အစာအိမ္ကင္ဆာ ျဖစ္တာလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားဆံုးျပီးေတာ့ ရယ္ဒီမိတ္သတိထား ဆိုျပီး အရပ္ထဲ ေခတ္စား လိုက္ပါေသးတယ္။
ဒုတိယအဖြားကေတာ့ အသည္းကင္ဆာျဖစ္တာပါ။ ဆရာ၀န္ေတြက အသည္းဆိုတာက ခြဲလိုက္ရင္ ေကာင္းသြားမွာလို႔ ေျပာျပီး မိတၳီလာမွာဘဲ ခြဲဖို႔ျပင္ၾကပါတယ္။ ေဆးရံုေတြဘာေတြတက္၊ ခြဲဖို႔ လည္းေဆးေတြဘာေတြစစ္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ ခြဲလည္းခဲြျဖစ္ေရာ ဆရာ၀န္က အေျခအေနကအေတာ္ဆိုးေနတာမို႔ အသည္းကိုမလွီးဘဲ ဒီအတိုင္ျပန္ပိတ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားကိုေတာ့ ဆရာ၀န္ေတြက သိပ္ျပီးၾကာၾကာ ခံမွာမဟုတ္ဘူးလို႔လည္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားက ဗန္းေမာ္ကလာတာမို႔ အျပန္ကို ဗန္းေမာ္ကို ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ ေခၚသြားလုိက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ဆံုးသြားပါတယ္။
သူသားကေတာ့ သူရွိရာ ေနရာမွာဘဲ ေနေစခ်င္ေပမယ့္ အဖြားက သူ႔ေမြးရပ္မွာဘဲ ေသခ်င္တာေၾကာင့္ ဗန္းေမာ္ကိုဘဲ ျပန္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ေရာဂါသဲေနတဲ့ၾကားကေန ျပန္ပို႔လိုက္ ရတာပါ။ မဆံုးခင္မွာ အေတာ္ခံစားသြားရေၾကာင္းလည္း ျပန္လည္းၾကားသိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဖြားက တရားအျမဲမွတ္ေနေတာ့ တခ်က္ေလးေတာင္မညည္းသြားဘူး(နဲနဲေတာ့ ညည္းမွာေပါ့ေနာ္ သူမ်ားေတြလို ေအာ္ဟစ္မေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။)လို႔ လည္းျပန္လည္ၾကားသိရပါတယ္။
start from here
အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း ကင္ဆာနဲ႔ ပက္သက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကားေနရပါတယ္။ အဲ့ဒီႏွစ္မွာဘဲ အေမ့ ညီမ၀မ္းကြဲရဲ႕ ေယာက္်ားလည္း အသဲကင္ဆာနဲ႔ဘဲဆံုးသြားပါတယ္။ သူကေတာ့ အစကတည္းက အသည္း မေကာင္းတာကို အားေဆးသြင္းျပီး မိတၳီလာကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ဘဲ အလည္လာတာပါ။ ဖ်ားတာ မသက္တာလို႔ ေဆးရံုတင္ေတာ့ ဗိုက္က ေရဖ်င္းဆဲြလို႔ အေတာ္ပူေနပါဘီ။ အဲဒီ့အျပင္ လူက စီပိုး ျဖစ္ေနေတာ့ ၾကာၾကာခံမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ မိသားစုကို အေၾကာင္းၾကာေတာ့လို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာ ေနပါဘီ။ သူကေတာ့ မိသားစုကို မေခၚနဲ႔ဦးလို႔ေျပာေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔က အသက္မမွီမွာဆိုးလို႔ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ ဒီေန႔အေၾကာင္းၾကား ေနာက္ေန႔ဘဲ သူ႔ေရဖ်င္းကို ေဖါက္ျပီး ဆံုးသြားပါတယ္။
အဲ့ဒီဘၾကီးကေတာ့ အသက္ထြက္တာျမန္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ ေခ်ာင္းဆိုးရင္း အသက္ပါသြားလို႔ပါ။ အသည္းက အေတာ္ကၽြမ္းေနလို႔ လို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ သူကေတာ့ နာတာရွည္ အသည္းမေကာင္းရာကေန အသည္ကင္ဆာဘက္ကို ကူးသြားတာလို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာ ပါတယ္။ ေဆရံုတက္တာနဲ႔ဘာနဲ႔ဆို အမ်ားဆံုး ၁၀ ရက္ေလာက္ဘဲ ၾကာမယ္ထင္ပါတယ္။
ဆက္ရန္.....
ကင္ဆာျဖစ္ရင္ေသတာဘဲလို႔ လူေတြအမ်ားေျပာၾကတာပါဘဲ။ ကင္ဆာဆိုတာ ျမန္မာလိုဆိုရင္ေတာ့ ျမစ္ပြားနာလို႔ ေခၚမလားဘဲ ကင္ဆာျဖစ္ေစတဲ့အျမစ္ေတြက ပြားျပီးဘာမွလုပ္လို႔ မရေတာ့တာလို႔ထင္ပါတယ္။ ကင္ဆာနဲ႔ပက္သက္ျပီး ခုထိ ေဆးပညာသေဘာတရားေတြကို မသိေသးပါဘူး။ သိေအာင္လည္း မၾကိဳးစားမိခဲ့ဖူးပါဘူး။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကင္ဆာ ျဖစ္ရင္ ကင္ဆာေဆးေတြဘာေတြ သြင္းရင္ေတာ့ သက္သာတယ္၊ လံုး၀ေပ်ာက္ကင္းတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္လို႔ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ သတင္းေတြထဲမွာ ၾကားမိပါတယ္။ အဲ့ဒါကလည္း ၁၀၀ မွာ ၁၀ ေယာက္ ၁၅ ေယာက္ထက္ ပိုမယ္လို႔မထင္မိပါဘူး။ အဲ့ဒီထက္ေတာင္ နည္းခ်င္ နည္းႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မအျမင္မွာေတာ့ တခ်ိန္ေတာ့ ေသၾကရမွာပါဘဲ။ ကင္ဆာျဖစ္တယ္ဆိုတာ လူဘ၀မွာ ေသမင္းတမန္ဆီကေန အေၾကာင္းၾကားစာ ရလုိက္သလိုပါဘဲလို႔ သူမ်ားေတြေရးတာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူ႔ဘ၀မွာ ဘယ္အခ်ိန္ေသမလဲဆိုတာသာ မသိတဲ့ ဘ၀မွာကိုယ္က ငါ မၾကာခင္ ေသေတာ့မွာပါလားလို႔ သိေနတာက တမ်ိဳးေကာင္းေနသလိုဘဲ။ အဲ့ဒါကလည္း ကၽြန္မအေတြးပါေလ။
ကင္ဆာျဖစ္တဲ့ လူနာေတြအတြက္ကေတာ့ ကၽြန္မအျမင္ ၾကိဳတင္အၾကာင္းၾကားစာ ရေတာ့ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ေတာင္ရေနသလိုပါဘဲ။ ကိုယ္ေသေတာ့မွာ ေပါ့ ကိုယ့္အတြက္ ဘာေတြလုပ္ရမလဲဆိုတာေတြ၊ ကိုယ္ဘာေတြလုပ္ဖို႔က်န္ေသးတာေတြ နဲ႔ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ အဲ့ဒါေတြကို အေၾကာင္းၾကားစာ ရျပီးတာ နဲ႔ ျပင္ဆင္လို႔ ရေနျပီေလ။ အဲ့ဒီလို ကၽြန္မကျမင္ပါတယ္။ ကၽြန္မအျမင္က သူမ်ားေတြအတြက္ သင့္ေတာ္ခ်င္မွ သင့္ေတာ္မွာပါ။ ကိုယ္ခ်င္မွမစာလို႔ ေျပာရင္ လည္း ခံရမွာပါဘဲေလ။ မဟုတ္လည္း လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးဆိုေတာ့ တေန႔ေသရမွာဘဲ။ ကိုယ္က ျပင္ဆင္စရာရွိတာ ျပင္ဆင္ထားေတာ့ သူမ်ားေတြထက္ပိုျပီး အခ်ိန္ရေနလို႔ အဆင္ေျပမလား ဆိုျပီး အဲ အဲ့ဒီလိုေတြးမိပါတယ္။ ဘာမွမလုပ္ဘဲ၊ ဘာမွမသိဘဲ ေသသြားတာမ်ိဳးၾကီးၾကေတာ့ ကံမေကာင္းသလိုဘဲလို႔ အခုစာေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေတြးေပါက္မိပါတယ္။
အဲ ကၽြန္မ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္ေတြထြက္ျပီးတဲ့အခ်ိန္ ေလာက္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အရပ္ထဲက ကၽြန္မတို႔နဲ႔အေတာ္ရင္ႏွီးတဲ့ အိမ္၂ အိမ္ကို အိမ္ရွင္ ေတြရဲ႕ အေမေတြအလည္လာၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအိမ္ရွင္ ေတြရဲ႕ အေမႏွစ္ေယာက္လံုးကို အိမ္ရွင္ေတြက က်န္းမာေရးစစ္ေပးၾကပါတယ္။ ပထမ အိမ္ရွင္ရဲ႕ အေမ က အစာအိမ္ကင္ဆာရွိပါတယ္။ သံုးလေလာက္ဘဲ ခံေတာ့မယ္လို႔ ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ ဒုတိယ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အသည္းကင္ဆာျဖစ္ေနပါတယ္ သူ႕ကို ေတာ့ ခဲြၾကည့္ဦးမယ္လုိ႔ေျပာၾကပါတယ္။
ပထမ တစ္ေယာက္က ေမျမိဳ႕ကပါ။ ကၽြန္မတို႔မိတၳီလာက သူ႔သားရဲ႕အိမ္ကို အလည္လာရင္းနဲ႕ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ မိတၳီလာက စစ္ေဆးရံုက ဆရာ၀န္ေတြ ထိုင္တဲ့ေဆးခန္းမွာ ေဆးသြားစစ္တာ အစာအိမ္ကင္ဆာဆိုေတာ့ သားျဖစ္တဲ့သူဆိုတာ မ်က္ႏွာကိုမေကာင္းဘူး။ အေမကိုေတာ့ ကင္ဆာဆိုတာ လံုး၀မေျပာ ပါဘူး။ ဒိအတိုင္ဘဲ မန္းေလးကို ျပန္ေခၚသြားၾကတယ္။ မန္းေလးမွာလည္း သူ႔သားသမီးေတြ ရွိတာကို။ အဲ့ဒါနဲ႔ မန္းေလးက ကင္ဆာေဆးရံုမွာ ကင္ဆာေဆး ေတြဘာေတြသြင္းၾကပါတယ္။
အဲ့ဒီအဖြားက စာတက္ေတာ့ သူ႔ကို ကင္ဆာေဆးသြင္းတာ သိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔သြင္းတာလည္းလို႔ေမးေတာ့ ကင္ဆာဆာစပတ္ ဆိုျပီး သားသမီးေတြကေျပာလို႔၊ သူကဘာမွမေျပာဘဲ ကင္ဆာေဆးမွန္မွန္သြားသြင္းပါတယ္။ သူက အစကေတာ့ ေပ်ာက္မယ္ထင္ပံုရတယ္။ ခုလိုတိုးတက္တဲ့ ေခတ္မွာက ကင္ဆာဆိုတာ ေပ်ာက္ႏိုင္ေၾကာင္းဆုိတာကလည္း သူကသိတာကို။ ဒါေပမယ့္ ပထမအၾကိမ္ ကင္ဆာေဆးသြင္ျပီးေတာ့ သူမခံႏိုင္ေတာ့ဘူးဆို တာသူသိ သြားပါတယ္တဲ့။ ဒုတိယအၾကိမ္လည္း သြားသြင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအၾကိမ္သြင္းျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သူ ေဆးမသြင္းေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာျပီး သူ႔ အိမ္ရွိရာ ေမျမိဳ႕ကို ျပန္ျပီး ၄ လေက်ာ္ ၅ လေလာက္မွာဘဲ ဆံုးသြားပါတယ္။
အဲ့ဒီအဖြားက ရယ္ဒီမိတ္ေတြအရမ္းစားတာပါတဲ့။ ၾကက္ကင္ေတာင္ ရယ္ဒီမိတ္ၾကက္ကင္စားတာပါတဲ့။ ေခါက္ဆြဲထုတ္ဆိုလည္း သူသိပ္ျပီးၾကိဳက္တာ။ အားလံုးကေတာ့ ရယ္ဒီမိတ္စားလြန္းလို႔ အစာအိမ္ကင္ဆာ ျဖစ္တာလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားဆံုးျပီးေတာ့ ရယ္ဒီမိတ္သတိထား ဆိုျပီး အရပ္ထဲ ေခတ္စား လိုက္ပါေသးတယ္။
ဒုတိယအဖြားကေတာ့ အသည္းကင္ဆာျဖစ္တာပါ။ ဆရာ၀န္ေတြက အသည္းဆိုတာက ခြဲလိုက္ရင္ ေကာင္းသြားမွာလို႔ ေျပာျပီး မိတၳီလာမွာဘဲ ခြဲဖို႔ျပင္ၾကပါတယ္။ ေဆးရံုေတြဘာေတြတက္၊ ခြဲဖို႔ လည္းေဆးေတြဘာေတြစစ္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ ခြဲလည္းခဲြျဖစ္ေရာ ဆရာ၀န္က အေျခအေနကအေတာ္ဆိုးေနတာမို႔ အသည္းကိုမလွီးဘဲ ဒီအတိုင္ျပန္ပိတ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားကိုေတာ့ ဆရာ၀န္ေတြက သိပ္ျပီးၾကာၾကာ ခံမွာမဟုတ္ဘူးလို႔လည္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားက ဗန္းေမာ္ကလာတာမို႔ အျပန္ကို ဗန္းေမာ္ကို ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ ေခၚသြားလုိက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ဆံုးသြားပါတယ္။
သူသားကေတာ့ သူရွိရာ ေနရာမွာဘဲ ေနေစခ်င္ေပမယ့္ အဖြားက သူ႔ေမြးရပ္မွာဘဲ ေသခ်င္တာေၾကာင့္ ဗန္းေမာ္ကိုဘဲ ျပန္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ေရာဂါသဲေနတဲ့ၾကားကေန ျပန္ပို႔လိုက္ ရတာပါ။ မဆံုးခင္မွာ အေတာ္ခံစားသြားရေၾကာင္းလည္း ျပန္လည္းၾကားသိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဖြားက တရားအျမဲမွတ္ေနေတာ့ တခ်က္ေလးေတာင္မညည္းသြားဘူး(နဲနဲေတာ့ ညည္းမွာေပါ့ေနာ္ သူမ်ားေတြလို ေအာ္ဟစ္မေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။)လို႔ လည္းျပန္လည္ၾကားသိရပါတယ္။
start from here
အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း ကင္ဆာနဲ႔ ပက္သက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကားေနရပါတယ္။ အဲ့ဒီႏွစ္မွာဘဲ အေမ့ ညီမ၀မ္းကြဲရဲ႕ ေယာက္်ားလည္း အသဲကင္ဆာနဲ႔ဘဲဆံုးသြားပါတယ္။ သူကေတာ့ အစကတည္းက အသည္း မေကာင္းတာကို အားေဆးသြင္းျပီး မိတၳီလာကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ဘဲ အလည္လာတာပါ။ ဖ်ားတာ မသက္တာလို႔ ေဆးရံုတင္ေတာ့ ဗိုက္က ေရဖ်င္းဆဲြလို႔ အေတာ္ပူေနပါဘီ။ အဲဒီ့အျပင္ လူက စီပိုး ျဖစ္ေနေတာ့ ၾကာၾကာခံမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ မိသားစုကို အေၾကာင္းၾကာေတာ့လို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာ ေနပါဘီ။ သူကေတာ့ မိသားစုကို မေခၚနဲ႔ဦးလို႔ေျပာေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔က အသက္မမွီမွာဆိုးလို႔ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ ဒီေန႔အေၾကာင္းၾကား ေနာက္ေန႔ဘဲ သူ႔ေရဖ်င္းကို ေဖါက္ျပီး ဆံုးသြားပါတယ္။
အဲ့ဒီဘၾကီးကေတာ့ အသက္ထြက္တာျမန္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ ေခ်ာင္းဆိုးရင္း အသက္ပါသြားလို႔ပါ။ အသည္းက အေတာ္ကၽြမ္းေနလို႔ လို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ သူကေတာ့ နာတာရွည္ အသည္းမေကာင္းရာကေန အသည္ကင္ဆာဘက္ကို ကူးသြားတာလို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာ ပါတယ္။ ေဆရံုတက္တာနဲ႔ဘာနဲ႔ဆို အမ်ားဆံုး ၁၀ ရက္ေလာက္ဘဲ ၾကာမယ္ထင္ပါတယ္။
ဆက္ရန္.....
