Tuesday, 30 October 2007

ဥစၥာေစာင့္မ်ား

ကၽြန္မငယ္ငယ္ကေနတဲ့အိမ္နားမွာ ဥစၥာေစာင့္ေတြရွိတယ္လို ေျပာၾကတဲ့အိမ္တစ္အိမ္ရွိပါတယ္။ အိမ္နားမွာ ဆိုတာထက္ အိမ္ေဘးမွာေနတာပိုျပီးမွန္မယ္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအိမ္မွာလည္ ေနတဲ့သူက၀င္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔။ ကၽြန္မတို႔ေရာက္စက ေနတဲ့မိသားစုကတစ္ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ ေျပာင္းသြားတယ္။ ေနာက္ထပ္ေရာက္လာတဲ့ လူကလည္း မိသားစုလိုက္ကရန္ကုန္မွာေနတာပါ။ အားလပ္ရပ္ေလာက္ဘဲ လာလည္ၾကလို႔ အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးက လူမေနတဲ့အိမ္လို ျဖစ္ေနပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ေရာက္ခါစက အဲဒီအိမ္မွာေနတဲ့ အေဒၚၾကီးကေျပာတယ္ သူ႕သမီးအငယ္ေလး ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ အိမ္အေပၚထပ္မွာ သိပ္ထားတုန္းက အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကလာႏွိဳးလို႔တဲ့။ ေကာင္မေလးႏိုးလာေတာ့ ညီမေလးမမတို႔နဲ႔ လိုက္မလားလို႔ေမးပါတယ္တဲ့။ သူကမလိုက္ဘူးလို႔ျပန္ေျပာေတာ့ အဲဒါဆိုလည္းမမတို႔ ဒီမွာခဏ ေနမယ္ေနာ္ ဆိုျပီး သူ႕အေဖၚေတြကိုေခၚလိုက္ပါတယ္။ သူ႕အေဖၚကေလည္း ခုႏွစ္ေယာက္ေတာင္မွ၊ ပုဂံေခတ္ကလို အ၀တ္အစားေတြ ၀တ္ထားပါတယ္တဲ့။ ျပီေတာ့အိမ္အေပၚထပ္က စတိုခန္းထဲ ကို၀င္သြားပါသတဲ့။ တစ္ခါတေလ အဲဒီအေဒၚၾကီးရဲ႕ အေဖကိုလည္ တရားထိုင္ေနရင္ ေျခေထာက္ေတြလာ ဆဲြလို႔ဆြဲ လုပ္ပါသတဲ့။ အိပ္ေနရင္လည္း အိပ္လို႔မရေအာင္ ေႏွာက္ယွက္တက္ပါသတဲ့။
အဲ့ဒီအိမ္က အစ္ကိုၾကီးေတြ ဂစ္တာတီးရင္ ဥစၥာေစာင့္ေတြကေစာင္းသံေပးပါသတဲ့။ ဂစ္တာသံမရပ္မခ်င္း ေစာင္းသံလည္း မရပ္သြားတက္ပါဘူးတဲ့။ အဲဒီေလာက္ကိုနာမည္ၾကီးတဲ့အိမ္ပါ။ အဲဒီ့အိမ္မွာေနတဲ့ အေဒၚၾကီးေတြေျပာင္းသြားေတာ့ ေနာက္ထပ္အသစ္ထပ္ေရာက္လာျပန္ပါတယ္။ သူကလည္း အဲ့ဒီ့အိမ္မွာ သန္႔ရွင္းေရးေတြ လာလုပ္၊ မီးေတြဘာေတြဆင္၊ ကၽြန္မတို႔အိမ္ကိုလည္း သူ႕အိမ္ကိုၾကည့္ေပးဖို႔အပ္ျပီး ျပန္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအိမ္မွာလူမေနတာကၽြန္မတို႔အသိပါ။ အိမ္ရွင္ဦးေလးၾကီးက အိမ္ေရွ႕မီးနဲ႔ ေနာက္ေဖးမီးကို ညဖက္မွာ သူခိုးအလြယ္တကူ မကပ္ႏိုင္ေအာင္ အျမဲထြန္းေပးထားပါတယ္။
တစ္ရက္မွာ အိမ္မွာမုန္႔လုပ္စားျဖစ္လို႔
ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြေရာ သူ႔အေမေတြပါေရာက္ေနလို႔ လူအေတာ္ စံုေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပါ။ အဲ့ဒီအိမ္အေၾကာင္းေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အဲ့ဒီအိမ္အေၾကာင္း ေျပာတုန္းက အိမ္ေရွ႕မီးေတြဖြင့္ထားတုန္းပါ။ အားလံုးဘဲ စကားလက္စံုက်ေနရာကေန သတိရလို႔အဲ့ဒီ့ အိမ္ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္ေအာက္ဘက္ကမီးေတြအားလံုးပိတ္ေနျပီး အေပၚထပ္ကမီးေတြ အားလံုးပြင့္ ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ေအာ္ အားလံုးကလည္း သတိမထားမိလို႔ေနမွာဘဲေပါ့။ ခဏေလာက္ ေနေတာ့ ေနာက္ထပ္တစ္ေခါက္ ၾကည့္ျဖစ္ၾကျပန္ပါေရာ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ အေပၚထပ္က ကၽြန္မတို႔အိမ္ ဘက္က အခန္းေတြနဲ႔ ေအာက္ဘက္အိမ္ေရွ႕နဲ႔အိမ္ေနာက္ဘက္မီးေတြျပန္လင္းေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကေလးေတြ ေရာ လူၾကီးေတြေရာ အားလံုးေၾကာင္သြားျပီး။ ကေလးေတြကေတာ့ ေအာ္တဲ့သူကေအာ္ ေျပးတဲ့သူကေျပးနဲ႔ အေတာ္ေလးဆူညံသြားပါတယ္။ အားလံုးကိုယ္တိုင္ျမင္လိုက္ရတာကို။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ေတာ္ပီျပန္
ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ခ်က္ခ်င္းထျပန္ၾကပါေလေရာ။
ဥစၥာေစာင့္မ်ားက သူတို႔အေၾကာင္းေျပာရင္ ဘယ္ေနရာေျပာေျပာ ၾကားရတယ္လုိ႔ေျပာၾကလို႔ေနာက္ပိုင္းကို အဲ့ဒီအိမ္အေၾကာင္းေျပာျဖစ္ရင္ ေခ်ာင္းျခားျမစ္ျခားဆိုျပီး အရင္ေျပာျပီးမွဘဲ အဲ့ဒီအိမ္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္းဥစၥာေစာင့္ ဆိုရင္ေတာ့ေခ်ာမွာဘဲ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ျမင္ဖူးတယ္ ရွိေအာင္လို႔ နဲနဲအကဲစမ္းၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလားဆိုျပီး၊ ညဘက္ေတြမွာ သူတို႔အိမ္ဘက္လွည့္ျပီး စကားနည္းနည္းပါးပါး ေျပာၾကည့္ပါတယ္။ အဲ ကၽြန္မစကားေျပာလို႔ျပီးသြားရင္ အဲဒီအိမ္ဘက္အိမ္ခန္းေတြကမီးေတြ တစ္ခန္းပြင့္လိုက္၊ တစ္ခန္းပိတ္လိုက္နဲ႔ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း သိပ္ျပီးမေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး အဲဒီအိမ္ၾကီးကို။
တစ္ခါကလည္း ကၽြန္မတို႔အိမ္ကို အလည္လာတဲ့ နယ္ကကၽြန္မအေဒၚတစ္ေယက္လည္ အစခံရပါတယ္။ သူကတစ္ေရႏိုးလို႔ အိမ္သာထသြားတာ အဲ့ဒီအိမ္ဘက္မွာ ဆံပင္ဖားလွ်ားနဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ အိမ္ေရွ႕မွာထို္င္ေနတာေတြဆိုျပီး ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္ ထျပီးေအာ္လို႔ တစ္အိမ္လံုးဆူညံသြားပါေရာ။ အေဒၚက ေၾကာက္တက္ေတာ့ ေအာ္ျပီးငိုပါေရာ၊ သူတစ္ေယာက္တည္း မအိပ္ရဲေတာ့ဘူး ငါနဲ႔တစ္ေယာက္ေယာက္ လာအိပ္ဆိုျပီးေျပာလို႔ ကၽြန္မသြားအိပ္ေပးရေသးတယ္။ အေဒၚမအိပ္ရဲရင္ ဟိုဘက္အိမ္ကတစ္ေယာက္ကို ေခၚျပီးအိပ္ပါလားလို႔ ေျပာလို႔ ကၽြန္မေခါင္းအေခါက္ခံလိုက္ရေသးတယ္။
ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ အိမ္အပ္ထားတဲ့ဦးေလးၾကီးက သူအဲ့ဒီအိမ္မွာ မေနျဖစ္ေတာ့လို႔ အိမ္ကိုျပန္အပ္လိုက္ျပီ သိပ္မၾကာခင္ အဲဒီအိမ္ကိုေနာက္ထပ္ အိမ္ရွင္အသစ္တစ္ေယာက္ေရာက္လာပါတယ္။ အိမ္ရွင္အသစ္က အဲ့ဒီအိမ္အေၾကာင္း အေတာ္သိထားတယ္လို႔လည္းေျပာပါတယ္။ သူကအဲ့ဒီအိမ္က စတိုခန္းထဲက ဥစၥာေစာင့္ေတြကို နင္တို႔ကိုလည္းငါမႏွာက္ယွက္ဘူး ငါ့တို႔ကိုလည္းမႏွာက္ယွက္နဲ႔လို႔ေျပာျပီး အိမ္ေနာက္ဘက္
မွာရွိတဲ့ အိမ္သာနားကတဲထဲမွာ ေနရာေပးလိုက္ပါတယ္တဲ့။ သူတို႔လည္း အဲ့ဒီတဲကို လံုး၀မသံုးေတာ့ပါဘူး။ တဲရွိတဲ့ ဘက္ကိုေတာ့မီးထြန္း ေပးထားပါေသးတယ္။ တစ္ခါတေလမွာ အဲ့ဒီတဲဘက္က မီးကပိတ္လိုက္ ဖြင့္လိုက္လုပ္တက္သလို၊ တဲထဲကေန အိမ္မၾကီးဘက္ကိုကူးလာတဲ့ လူအရိပ္ေတြလည္း ေတြ႔ရတက္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အတြက္ကေတာ့ ေနာက္ပိုင္းၾကာလာေတာ့ အဲဒါေတြမထူးဆန္းေတာ့ပါဘူး။
အရင္တစ္ခါက အေျခာက္ခံလိုက္ရတဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ညဘက္ဆိုရင္ကၽြန္မတို႔အိမ္ဘက္ကို ဘယ္လိုေခၚေခၚလာမလည္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ေျပာင္းလာျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းကို အဲ့ဒီ ဥစၥာေစာင့္ေတြရွိတဲ့ အိမ္မွာဘယ္သူမွမေနရဲလို႔ အေဆာင္လုပ္လိုက္တယ္လို႔လည္း ေျပာသံၾကားပါတယ္။ ေယာက္်ားေလးအေဆာင္
လုပ္တာဆိုေတာ့ ေကာင္ေလးေတြခဏခဏ အေျခာက္ခံရတယ္လို႔လည္းေျပာသံၾကားပါေသးတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျခာက္တဲ့သူက ဥစၥာေစာင့္ဆိုေတာ့ ေခ်ာေခ်ာေလးေတြဘဲျဖစ္မွာပါ။ ကၽြန္မကေတာ့ ဥစၥာေစာင့္
ျမင္ဖူးခ်င္လို႔ ခဏခဏေခ်ာင္းေပမယ့္ ျမင္ခြင္မၾကံဳေသးလို႔ထင္ပါရဲ႕ မျမင္ခဲ့ရပါဘူး။
ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

(မွတ္ခ်က္။။ အဲဒီအိမ္ၾကီးမွာအရင္က အိမ္ရွင္လက္လြန္သြားလို႔ အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ေသဖူးတယ္ လို႔လည္း ေျပာၾကပါတယ္။ ဥစၥာေစာင့္ရယ္ ေကာင္မေလးရယ္ေပါင္းျပီး ေယာက္်ားေတြဆိုပိုျပီးေျခာက္ ပါသတဲ့။)

Monday, 29 October 2007

စကၤာပူသြားေတာလား

ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ စင္ကာပူကိုသြားတဲ့သူအေတာ္မ်ာမ်ားရွိပါတယ္။ သူမ်ားေတြဘယ္လို စင္ကာပူသြားၾက သလဲ ေတာ့ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာမသိပါဘူး။ ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္၊ သံရံုးသြား၊ ျပီးေတာ့စင္ကာပူေရာက္။ ဒီေလာက္ပဲေပါ့ ကိုယ္ကိစၥမွမဟုတ္တာ လံုး၀စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ဟဲဟဲ နဖူးေတြ႔၊ ဒူးေတြ႕ဒါမ်ိဳး ေတြကိုယ္လည္းလုပ္ေရာ ကိုယ့္ဒုကၡမွ ဒုကၡလို႔ထင္တဲ့ လူမ်ိဳးဆိုေတာ့ ဒုကၡနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔အဲဒီမွာစေတြ႔ပါေရာ။

ကၽြန္မစင္ကာပူမွာေက်ာင္းေရွာက္ထားတာတဲ့ ကၽြန္မေက်ာင္း၀င္ခြင့္စာေမးပြဲကို စင္ကာပူမွာလာေျဖပါ ေျပာေတာ့ နာမည္ၾကီး စင္ကာပူကိုသြားဖို႔အေၾကာင္းဖန္လာျပီေပါ့။ သြားတာကိစၥမဟုတ္ပါဘူး၊ သံရံု၀င္ဖို႔က လည္း သိပ္ျပီးခက္မယ္မထင္၊ ဒီလိုဘဲ ျပီးသြားမွာပါ ဘာခက္တာမွတ္လို႔။ အဲ အဲ့ဒီလုိဘဲထင္ျမင္ ေတြးေတာထားလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္မေနတဲ့ေနရာက မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ အေရွ႕ဘက္အက်ဆံုးျမိဳ႕မွာပါ။ ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႕ျပီးရင္ ဖိလစ္ပိုင္ဘဲ ရွိေတာ့တယ္။ စင္ကာပူသြားဖို႔ စာေရာက္တဲ့ေန႔နဲ႔ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ရက္က ၅ရက္ေလာက္ဘဲ ကြာပါတယ္။ ျပႆနာကအဲဒီကစတာ၊ ေမးလ္ဖြင့္ၾကည့္တာေနာက္က်လို႔ ညေနပိုင္းေလာက္မွသိတဲ့ကၽြန္မ ေလယာဥ္ လက္မွတ္၀ယ္ဖို႔ ဒုကၡစေရာက္ပါတယ္။ ျမိဳ႕ထဲကလက္မွတ္အေရာင္း ဌာနေတြအားလံုး ပိတ္ေနပါျပီ ရံုးခ်ိန္ေက်ာ္
သြားလို႔ပါ။ ေလးယာဥ္ကြင္းက လက္မွတ္အေရာင္းေကာင္တာမွာဘဲ လက္မွတ္ရေတာ့တယ္။ လက္မွတ္ရေတာ့
လည္း ေရြးစရာသိပ္ျပီးမက်န္ေတာ့ဘူး။ ရတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ KL ကိုေရာက္ေအာင္အျမန္သြားရေတာ့တာေပါ့။

ကၽြန္မရဲ႕ပထမဦးဆံုးျပင္ပသြားတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳလည္းျဖစ္ေနေတာ့ အေတာ္ေလးရင္ခုန္မိပါတယ္။ ျမန္မာျပည္
တုန္းကေတာ့ ရန္ကုန္-မႏၱေလး ပထမဆံုးအၾကိမ္ တစ္ေယာက္တည္းသြားတုန္းကလည္း ရင္ခုန္တာပါဘဲ။ ပထမဆံုးမို႔ထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီတုန္းကလည္း ၀ယ္ထားတဲ့ရထားခ်ိန္က ေနာက္က်ေနလို႔ ေနာက္ထပ္လက္မွတ္ တစ္ေစာင္ ၀ယ္ျပီးသြားခဲ့ရေသးတယ္။ အျမဲကံမေကာင္းတဲ့ ကၽြန္မ ဒီတစ္ခါဘာထပ္ျဖစ္မလဲဆိုျပီး ရင္ခုန္ေနတာ လည္းပါပါတယ္။ တသက္နဲ႔ တကိုယ္ ဆယ္တန္းေတာင္ အိပ္ျပီးေျဖလာတဲ့ကၽြန္မ ဒီတစ္ၾကိမ္က်မွဘာျဖစ္လို႔ အိပ္မေပ်ာ္မွန္းကို မသိပါဘူး။ နံနက္ ေစာေစာထျပီး သြားရပါမယ္ဆိုမွ ၁၂ နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ အိပ္လို႔ကို မေပ်ာ္ႏိုငါဘူး။ စလံုးက အေတာ္နတ္ၾကီးပံုရပါတယ္။

ေလယာဥ္ကြင္းေရာက္ေတာ့လဲ စိတ္ပူျပီး အေစာၾကီး၀င္မိတာ ထံုးစံအတိုင္း အျမဲေနာက္က် တက္တဲ့ Air Asia နဲ႔ ဆိုေတာ့ အၾကားၾကီးေစာင့္ခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ ငါျဖစ္ပါတယ္ဆိုျပီး အားေပးထားပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ေတာ့ အ၀င္ေပါက္နဲ႔အနီဆံုးေနရာမွာဘဲ ကၽြန္မေနရာယူလိုက္ပါတယ္။ အေ၀းၾကီးသြား ရမွာ ပ်င္းတာလည္း ပါတယ္၊ အဆင္းမွာျမန္ျမန္ဆင္းခ်င္တာလည္းပါပါတယ္။ ကၽြန္မေဘးမွာ အမ်ိဳးသမီး(၂) ေယာက္လာထိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မကစကားမေျပာရင္ မေလးမလိုလို၊ တရုတ္မလိုလိုမို႔ သူတို႔ကလည္း ကၽြန္မကို Local လို႔ဘဲထင္ပံုရတယ္။

မေလးလိုလာေျပာျပီး ထိုင္ခံုကိုလက္ညွိဳးထိုးျပေတာ့ ကၽြန္မခပ္တည္တည္နဲ႔ေခါင္းညိပ္ ျပလိုက္တယ္။ သူတို႔ကလည္း၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ တစ္လမ္းလံုးစီးလာတာ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အဲ နဲနဲေလာက္ၾကာလို႔ မနက္စာ အတြက္ ေလယာဥ္မယ္ကမုန္႔လိုက္ေရာင္းမွ ကၽြန္မကအဂၤလိပ္လို ေျပာျပီးမွာေတာ့မွ ကၽြန္မေဘးကလူက ကၽြန္မကို မေလးမ မဟုတ္မွန္းသိပံုရပါတယ္။ ဘာလဲေပါ့ ျပဴးျပဴးၾကီးၾကည့္ ေနတယ္။ ဘုိလို သိပ္ျပီးေျပာခ်င္ ေနသလားေပါ့။ အထဲေအာ္ေနတဲ့ ပိုးမ်ိဳးရွစ္ဆယ္ ျငိမ္သြားေအာင္ အရင္လုပ္ရမွာဆိုေတာ့ အျမန္ျပီးေအာင္သာ မွာလိုက္ပါတယ္။

ဒီမွာက မေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဂၤလိ္ပ္လိုတက္ၾကေပမယ့္ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းေျပာရင္ မေလးလို ေျပာတာမ်ားပါတယ္။ မေလးရုပ္ေပါက္ျပီး မေလးလိုမျပာရင္ ၾကီးက်ယ္တယ္လို႔ထင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအေဖ ဒီကို
ေရာက္ခါစက ဟိုတယ္မွာအခန္းယူဖို႔ အဂၤလိပ္လိုေျပာတာကို ဧည့္ၾကိဳေကာင္တာကေကာင္မေလးက မေလးလုပ္ျပီး အဂၤလိပ္လိုေျပာလိုဆိုျပီး ေဒါသထြက္ျပီးပညာျပလို႔ အေတာ္ရွင္းယူလိုက္ရပါေသးတယ္။ ငါ မေလးမဟုတ္ဘူး ႏိုင္ငံျခားသားလို႔ေျပာတာကို မရဘူး။ စိတ္ေတြဆိုးျပီး ဒါေနာက္စရာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျပာ ပါသတဲ့။ ကၽြန္မအေဖရုပ္ကလည္း မေလးလိုလို၊ ဖိလစ္ပိုင္လိုလို၊ ထို္င္းလိုလို ျဖစ္ေနတာ။ ဒီကလူေတာ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္မတို႔လို ရုပ္မ်ိဳးေတြခ်ည္းပါဘဲ။ အဲ ကၽြန္မတို႔ေစ်းသြားရင္ မေလးနဲ႔တရုတ္ရ ျပီးေမြးထားတာလို႔ ထင္ေနၾကတာ။ စကားေျပာမွ ႏိုင္ငံျခားသားမွန္းသိတာ။ ေျပာေနတာနဲ႔ လိုရင္မေရာက္ ေတာ့ဘူး။

၂နာရီခြဲေလာက္ ေလယာဥ္စီးျပီး KLကိုလည္းေရာက္ေရာ ျမိဳ႕ထဲကိုသြားဖို႔ကားလက္မွတ္က၀ယ္ရေသးတယ္၊ ပစၥည္းကေရြးရေသးတယ္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ဗ်ာမ်ားေနပါေတာ့တယ္။ ပစၥည္းထုတ္က ေလးထုပ္ လူကတစ္ေယာက္ထည္းနဲ႔ ဆပ္က ကေနသလားေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ကိုရီးယားကားထဲမွာေတာ့ ေလဆိပ္ကထြက္လာရင္ လွလွပပေလး။ ကၽြန္မမွာေတာ့ ပစၥည္းထုတ္ေတြ တစ္ပံုတပင္နဲ႔။ ျမိဳ႕ထဲသြားမဲ့ကား ဆီအေရာက္ေျပးရပါတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ ကားေပၚတက္ခြင့္မေပးျပန္ပါဘူး။ ကားေပၚမွာ ထိုင္ခံုေနရာရွိမရွိ စစ္ေနလို႔ပါတဲ့။ မရွိရင္ေနာက္ထပ္တကားေစာင့္ရမွာပါ။ နဲနဲကံေကာင္း ခ်င္ေတာ့ကၽြန္မ ကားေပၚတက္ခြင့္ရ သြားပါတယ္ ကားေပၚမွာ ထိုင္ခံု ႏွစ္ေနရာစာပိုေနေသးလို႔ပါတဲ့။

ကားေပၚေရာက္ေတာ့လည္း စိတ္မေအးႏိုင္ေသးပါဘူး။ ေနာက္ေန႔သံရံုး၀င္ဖို႔ရယ္၊ ဒီေန႔ကၽြန္မသြားမယ့္ ဟိုတယ္မွာအဆင္ေျပပါ့၊ ေျပပါ့မလား စတဲ့အေတြးေတြက ေခါင္းထဲမွာ အစီအရီ။ ျပီးေတာ့ ကားဂိတ္ကေန တည္တဲ့ ဟိုတယ္ေရာက္ဖို႔ အေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ ပါလာတဲ့ အထုတ္ေလးထုတ္နဲ႔ ဘယ္လိုႏွစ္ပါးသြား ရမွန္းမသိလို႔ စိတ္ပူေနတာ ကားေပၚမွာ ကိုယ္တေယာက္ထဲ ပူလို႔အိုက္လို႔။ အိမ္ကိုလဲ ျပန္ျပီး သတင္းပို႔ရပါ ေသးတယ္။ မဟုတ္ရင္ တေယာက္တည္း လႊတ္လိုက္ရလို႔ အစကတည္းက စိတ္ပူေနတဲ့ ဖခမည္းေတာ္ၾကီး အျမတ္ေတာ္ထြက္ျပီး ေသြးတက္ေနမွာစိုးလို႔။

ေလဆိပ္ကေန KL Central (သူတို႔ကေတာ့ Sentaral) ကို ၁ နာရီေလာက္ ကားစီးရပါတယ္။ ျမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့ တည္းမဲ့ေနရာကိုေရာက္ေတာ့ အခန္းယူျပီး၊ အိပ္ကို အခန္းရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာျပီး တေရးေမာအိပ္လိုက္ပါတယ္။ တမနက္လံုး စိတ္ပင္ပန္းလာတာ ခဏေတာ့အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ့္ ၾကာၾကာမအိပ္လိုက္ရဘူး ေနာက္ေန႔ သံရံုးသြားဖုိ႔ အစီအစဥ္ဆြဲရဦးမွာကို။ ကားငွားစီရမွာလဲ ႏွေျမာလို႔ ရထားစီးဖို႔ လမ္းေၾကာင္းေတြ ၾကိဳၾကည့္ရေအာင္
KL Central ဘက္ကို ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မသြားခ်င္တဲ့ တိုက္ရိုက္ ေရာက္တဲ့ ရထားမရွိပါဘူး။ ရထားစီးခ်င္ရင္ေတာ့ KL Towel ကေနလမ္းေလွ်ာက္မွဘဲ စကၤာပူ သံရံုးကို ေရာက္မွာပါ။ သိတဲ့အတိုင္း ေျမပံုထဲမွာသာနီးတာ အျပင္မွာက လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေျမပံုထဲေလာက္ မလြယ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ KL Central ထဲမွာ ဟိုၾကည့္၊ ဒီၾကည့္လုပ္ျပီး ညေနစာစားဖို႔ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခအေနၾကည့္ျပီး သြားရမွာဘဲလို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဟိုတယ္နားက တရုတ္ဆိုင္မွာ ညေနစာ ထမင္းစားျပီး အခန္းျပန္လုိက္တယ္။
KL မွာက ေမွာင္ရင္ အျပင္မွာသိပ္ေနလို႔ မေကာင္းဘူးဆိုလို႔ ညေန ၄နာရီထိုးတာနဲ႔ အခန္းထဲမွာေအာင္းေနလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မေနတဲ့ အခန္းကေနလွမ္းၾကည့္ရင္ေတာ့ KL Twin Towel ၾကီးကို မီးေရာင္ထိန္ထိန္နဲ႔ လွမ္းျပီးျမင္ေနရပါတယ္။ စိတ္ထဲကေတာ့ ကိုယ္တိုင္အိပ္မက္ မက္ေနသလိုပါဘဲ။ အညာသူကၽြန္မ ဒီတသက္ ႏိုင္ငံျခားေရာက္လိမ့္မယ္ လို႔ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးပါဘူး။
ဆက္ရန္...


Friday, 26 October 2007

ေက်ာင္းကပဲြ

မီေလးကတက္ထားလို႔ ေရးမယ္လို႔စဥ္းစားထားတာ ဒီေန႔မွတင္ျဖစ္ပါတယ္။ ေရးခ်င္တာေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးပါဘဲ။အဆင္ေျပမယ္ထင္တာေလးေတြဘဲ ေရးျဖစ္လိုက္တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကခပ္ဆိုးဆိုး (အဲ အခုလဲ ထူးမျခားနားပါဘဲ။)ဆိုေတာ့ ကၽြန္မမွာျပန္ေတြရင္ရယ္စရာေတြအမ်ားၾကီးပါဘဲ။ အဲ မူၾကိဳတုန္းက အေၾကာင္း ေရးလိုက္မယ္ေနာ့။

ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္ မူၾကိဳတက္တုန္းက ေဖေဖၚ၀ါရီ ၁၃ရက္ေန႔ဟာျမန္မာ့ကေလးမ်ားေန႔ပါ။ အဲဒီေန႔မွာ ကေလးေတြ အတြက္ေပ်ာ္ပဲြရႊင္ပြဲေတြလုပ္တက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းကပဲြလိုမ်ိဳးေပါ့ ေက်ာင္းေတြလည္း ပိတ္ေပးတက္ပါတယ္။ မူၾကိဳေက်ာင္းက ေက်ာင္းကပြဲလုပ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔အားလံုး၀င္ပါရတာေပါ့။ ေက်ာင္းကပဲြမွာ ကၽြန္မပါခ်င္တာက ကခ်င္၀တ္စံု၀တ္ျပီး ဂ်ိမ္းေဖါအကပါ။ ကၽြန္မကိုေရြးတာက ႏွစ္ပါးသြား။ ကၽြန္မတုိ႔ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို ႏွစ္ပါးသြားကရမွာပါ။ အားလံုးအတဲြ ၆ တဲြပါ။ ကၽြန္မလံုး၀ မကခ်င္ပါဘူး ဘာလုိ႔လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔တြဲကမယ့္ ေကာင္ေလးက ကၽြန္မထက္အရပ္ပုသလို အရမ္းေအးျပီး၊ ဘာမွသြက္သြက္လက္လက္ မရွိလို႔ပါ။ ဘယ္လိုမွျငင္းလို႔မရတဲ့အဆံုး၊ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း အားလံုးကလည္းပါေတာ့ ကၽြန္မႏွစ္ပါးသြားကရတာေပါ့။ အကေတြတိုက္ျပီးအေတာ္အဆင္ေျပသြားေတာ့ ပြဲရက္ေရာက္ျပီေပါ့။

ပဲြေန႔လည္းေရာက္ေရာ မိတ္ကပ္ေတြျပင္ဆင္၊ မင္းသမီးအကၤီ်းေတြ၀တ္ေပါ့။ ကဖို႔ေခၚေတာ့ ဆင္ေပၚတက္။ တီးလံုးစဖြင့္တာနဲ႔ တိုက္ထားတဲ့အတိုင္း ကေပါ့ေလ။ အဲ ကၽြန္မတို႔ကကြက္ အဆံုးမွာ မင္းသမီးေလး ကထိုင္ခ် လိုက္၊ မင္းသားက မင္းသမီးကိုေမ့ေစ့ေလးကိုင္ျပီးကကြက္ကို အဆံုးသတ္ရမွာပါ။ ကၽြန္မလည္းတီးလံုးဆံုး ခါနီးေတာ့ ထိုင္ခ်လုိက္တယ္။ ကၽြန္မနဲ႔တြဲကတဲ့ေကာင္ေလးက ဆင္ေပၚစတက္ကတည္းက ဆင္ေအာက္က လူေတြကိုၾကည့္ျပီး ေၾကာက္ေနတာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္၊ ေျခမခ်ိဳးလက္မခ်ိဳးနဲ႔။ မလွဳပ္တလွဳပ္နဲ႔ကေနတာ သီးခ်င္းဆံုးလို႔ ကကြက္သိမ္းတဲ့အထိ သူကေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ဒီအတိုင္းရပ္ေနတာ။ ကၽြန္မလည္း စိတ္မရွည္လို႔ သူမ်ားအတဲြေတြက မင္းသမီးေမ့ေစ့ကိုကိုင္ျပီး ျပံဳးျပံဳးေလးေတြနဲ႔ ရပ္ေနၾကျပီ။ ကၽြန္မမင္းသားက ေတာ့ ေၾကာင္ျပီး ဒီအတိုင္းရပ္ေနတာ ကၽြန္မလည္းစိတ္မရွည္တာနဲ႔သူ႕လက္ကိုယူျပီး ကၽြန္မေမ့ေစ့ ကိုနားမွာထားလိုက္တယ္။ ပြဲျပီးလို႔ျငိမ္ေနတဲ့ပရိတ္သက္က ၀ါးကနဲ႔ပြဲက်သြားတယ္။ ကၽြန္မလည္းရွက္မေန ေတာ့ဘူး ဆရာမကေျပာထားတယ္ေလ သူေမ့ေနရင္သတိေပးလိုက္ဆိုလို႔ ကၽြန္မလုပ္လုိက္တာပါ။ ပြဲလည္းျပီးေရာ ကၽြန္မ၀ိုင္းစၾကပါေရာ။ အေတာ္မလဲြတဲ့ေကာင္မေလးေပါ့ေလ။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း အိမ္နားက အစ္ကိုၾကီးအစ္မၾကီးေတြက ကၽြန္မကိုေတြတိုင္း၀ိုင္းစၾကေတာ့တာပါဘဲ။ အဲ့ဒီေကာင္းေလး သူငယ္ခ်င္းနဲ႔က ၾကီးလာတဲ့အထိ အေက်ာမတည့္ဘူး။ အခုေတာ့သူလည္း ဘယ္ေရာက္ေနလည္းမသိပါဘူး။ အဲဒါေလးက ကၽြန္မကိုလူအမ်ားက အမွတ္ရေစတဲ့ငယ္ငယ္တုန္းက အမွတ္တရေလးပါ။ ေရးစရာ ေတြမ်ားေနတာ ဘယ္ဟာေရးရမွန္းမသိဘဲ ကိုပီေကက ေက်ာင္းကပဲြအေၾကာင္းေရးလို႔ သတိရျပီး ေရးလိုက္တာပါ။
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ေဆာင္းဦးရြက္ေၾကြခ်စ္သက္ေသ။

ဒီေန႔ ေဆာင္းဦးရြက္ေၾကြခ်စ္သက္ေသ ကားကိုေကဘီအက္(စ္) ကေနျပန္လာလို႔ ၾကည့္မိပါတယ္။ သနားစရာ
ခ်စ္ပံုျပင္ေလးကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ငိုခ်င္လာတယ္။ သူ႕ရဲ႕ဇာတ္၀င္ေတးနဲ႔ တစ္ျခားကိုရီးယားကားေတြမွာ ပါတဲ့ ဇာတ္၀င္သီခ်င္းေတြကို ကၽြန္မၾကိဳက္လို႔ ၀ယ္ထားတာရွိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုခ်င္ မလားလို႔တင္ေပးလိုက္ ပါတယ္။
အမ်ိဳးသားဆိုထားတဲ့သီခ်င္းပါ။ ဖြင့္လို႔ရမရေျပာေပးပါ။ မရရင္ထပ္တင္ေပးပါ့မယ္။
အမ်ိဳးသမီးဆိုထားတဲ့သီခ်င္းပါ။

ေနာက္ထပ္သီခ်င္းေလးေတြလည္းတင္ေပးမယ္ဗ်ာ။
ကဲ ကၽြန္မလည္းအိပ္ရာ၀င္ပါေတာ့မယ္။
ေကာင္းေသာညခ်မ္းပါ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

Monday, 22 October 2007

တသက္လံုးသာ

မိုးခ်စ္သူရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ဒီကဗ်ာေလးကို ကၽြန္မဘေလာဒ့္မွာတင္ထားတာပါ။
သူ႔ရဲ႕အေရးအသားေလးကိုၾကိဳက္တာလည္းပါတယ္။ ကဗ်ာေလးကို ခံစားလို႔
ရတာလည္းပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ မွတ္စုေလးထဲသိမ္းထားခ်င္တာလည္းပါတယ္။


တသက္လံုးသာ
ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြနဲ႔မွ ဘ၀အေမာေတြ ေျပမယ္ဆိုရင္
တသက္လံုးသာ ေမာပါေစေတာ့...........
ငါလုိခ်င္တာ နင့္အျပံဳးတခုဘဲ....................

တီတီတာတာ ပလီပလာေျပာမွ ခ်စ္သူျဖစ္ေၾကးဆိုရင္
တသက္လံုးသာ အေဖာ္မဲ့ပါေစေတာ့..........
ငါလိုခ်င္တာ စကားလံုးမဲ့ အခ်စ္စစ္တခုဘဲ............

ဖုန္းေတြအျမဲဆက္ ေမးလ္ေတြ အျမဲပို႔မွ အခ်စ္ေတြေႏြးမယ္ဆိုရင္
တသက္လံုးသာ အခ်စ္ေတြေအးပါေစေတာ့.........
ငါလိုခ်င္တာ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ထပ္တူက်မယ့္ ႏွလံုးသားတစ္စံုဘဲ........

နင့္အခ်စ္ေတြ မရိုးအီဖို႔ ပံုရိပ္ေတြ ေျပာင္းလဲမွ ရမယ္ဆိုရင္
တသက္လံုးသာ အခ်စ္ေတြ ရိုးအီပါေစေတာ့........
ငါလိုခ်င္တာ ေျပာင္းလဲစရာ မလိုတဲ့ ငါ့ပံုရိပ္အေဟာင္းဘဲ.........

ငါနဲ႔လမ္းခြဲမွ အခ်စ္စစ္ဆိုတာ နင္နားလည္မယ္ဆိုရင္
တသက္လံုးသာ လမ္းခြဲလိုက္ပါရေစေတာ့........
ငါလိုခ်င္တာ အခ်စ္စစ္ကို နင္နားလည္မယ့္ေန႔ဘဲ...................