ၾကက္ေတာင္ပံေၾကာ္

ငါးဆလပ္(အခ်ဥ္ညွစ္ျပီး မေရာနိစ့္နဲ႔တို႔စားတာ)

ၾကက္သားနဲ႔အာလူးေျခ

အသားလံုးနဲ႔အာလူးျပဳတ္ (ုဘယ္ရီသီးအခ်ဥ္ေလးနဲ႔ စားတာ ေတာ္တာ္ စားေကာင္းတယ္။)

ဘယ္ရီသီးအခ်ဥ္ကို တစ္ခါမွမစားဖူးဘူး။ စစခ်င္း စားေကာင္းမယ္မထင္မိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ စားေကာင္းတယ္။

ပက္စ္စတာ

မေန႔က IKEA ကိုသြားလည္ျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ လေလာက္က ဘေလာ့တစ္ခုမွာ IKEA အေၾကာင္း ဖတ္ျပီးကတည္းက သြားခ်င္လို႔ ၁ ေခါက္သြားခဲ့ေပမယ့္ ဒီတစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ မုန္႔ေတြမစားျဖစ္ဘူး။ မေန႔ ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္စားျဖစ္တယ္။ အေပၚကပံုေတြထဲမွာ ပက္စ္စတာ တစ္ခုဘဲကိုယ္စားတာဆိုေပမယ့္ သူမ်ား စားတဲ့ပံုေတြလည္း ရိုက္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီထဲက ၾကက္ေၾကာ္က ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းတယ္။ ျမန္မာျပည္တုန္း က ပုဂံသြားတဲ့လမ္းေပၚမွာရွိတဲ့ လက္ပျပားၾကက္ေၾကာ္အရသာကိုမွီတယ္။ အဲ့ဒီလက္ပျပားၾကက္ေၾကာ္ကိုမွီတာ ဒီတစ္ခုဘဲရွိတယ္။ လက္ပျပားၾကက္ေၾကာ္မစားဖူးတဲ့လူေတြ အဲ့ဒီမွာသြားစားရင္ ပုဂံက လက္ပျပားၾကက္ေၾကာ္ က ဒီအတိုင္းပါလားလုိ႔ ခန္႔မွန္းလို႔ရမွာပါ။ မုန္႔စားျပီး ဘာမွေထြေတြထူးထူးမ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ မ်က္ႏွာသုတ္ ပု၀ါနဲ႔ ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ ၀ယ္ျပီးျပန္လာခဲ့တယ္။ IKEA ကိုသြားျပီးရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးလိုခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြေပၚလာတယ္။ သူ႔မွာဆင္ထားတာေတြ ေတာ္ေတာ္လွျပီး ေစ်းၾကီးလို႔ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီး လိုခ်င္မိတယ္။

စကၤာပူကို အလုပ္လာရွာတဲ့လူေတြ သြားၾကတဲ့ ေနရာေတြထဲမယ့္ ဘူဂစ္က ကြမ္ရင္ေက်ာင္းလည္း တစ္ခု အပါအ၀င္ပါဘဲ။ ကၽြန္မလည္း သြားျဖစ္ပါတယ္။ သြားျပီးဆုေတာင္းရင္ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္ေျပာလုိ႔ပါ။ ကၽြန္မေတာ့ ခဏခဏလည္း ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရုတ္လို စာခ်တာ သိပ္ျပီး မလုပ္တက္လို႔။ ဘယ္လို လုပ္ရမွန္းလည္း ေသခ်ာမသိခဲ့ဘူး။ သြားဖူးတဲ့လူေတြကိုေမးျပီးေတာ့ သူတို႔ ေျပာျပတဲ့အတိုင္းသြားျပီး စာခ်ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ေမးရင္ တစ္မ်ိဳးေတာ့ ေျပာပါတယ္။ အစကေတာ့ ဘယ္လို ေမးရမွန္းမသိဘူး။ ျပီးေတာ့ သြားတုိင္းလည္း အေျဖကို သိခ်င္ေနတာနဲ႔ ျမန္ျမန္စာခ်ျပီး ျမန္ျမန္ျပန္ခဲ့တာ မ်ားတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ အခ်ိန္ရတာနဲ႔ ေဘးနားမွာ စံုတြဲတစ္တြဲစာလာခ်တာနဲ႔ ေသခ်ာထုိင္ျပီး ၾကည့္ျဖစ္တယ္ ဘယ္လို စာခ်လဲဆိုတာကို။

သူက စာခ်ရာမွာ အနီေရာင္ လျခမ္းပံုေလးႏွစ္ခုကို အရင္ခ်ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလျခမ္းေလး ႏွစ္ခုက တစ္ခုက အေမွာက္၊ တစ္ခုက အလွန္ျဖစ္မွ ေမးလို႔ရပါတယ္တဲ့။ ႏွစ္ခုလံုး အေမွာက္၊ ႏွစ္ခုလံုးအလွန္ျဖစ္ေနရင္ ေမးလို႔မရပါဘူးတဲ့။ ပထမ ဆံုးအၾကိမ္မွာ အေမွာက္ နဲ႔ အလွန္မျဖစ္ရင္ ေနာက္ထပ္ (၂)ၾကိမ္လုပ္ခြင့္ရွိပါတယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ ဗူးထဲမွာရွိတဲ့ စာနံပါတ္ေတြကို ေခါက္ျပီး ခ်ရပါတယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ သူက စာခ်ရာမွာ စာေခ်ာင္းေတြထည့္ထားတဲ့ဘူးကို ၄၅ ဒီဂရိေလာက္ထားျပီးမွေခါက္ရတာပါတဲ့။ အဲ့ဒါမွ နည္းအမွန္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ ေမျမိဳ႔ဘံုေက်ာင္းမွာ စာခ်တုန္းက ၾကားဖူးတာပါ။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ လျခမ္းပံုေတြဘာေတြ မပါ ပါဘူး။ စာခ်နည္းကို ဆက္ျပီးေျပာျပပါဦးမယ္။ ၀ါးဗူးထဲက စာနံပါတ္ေရးထားတဲ့ စာ က်ျပီဆိုရင္ လျခမ္းပံုေလးကို ထပ္ျပီးလုပ္ရပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဆုေတာင္းတာေပါ့။ ေသခ်ာေအာင္ ကြန္ဖန္းလုပ္တာထင္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ အေမွာက္တျခမ္း၊ အလွန္တစ္ျခမ္းက်ရင္ အေျဖ မွန္ပါျပီတဲ့။ မဟုတ္ရင္ ထပ္ျပီး စာခ်ပါတယ္။ ျပီးမွ အဲ့ဒီ စာနံပါတ္ကို ေကာင္တာမွာသြားေပးျပီး စာရြက္ေတာင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီစာရြတ္မွာပါတဲ့ နံပါတ္ကို ေဘးနားမွာရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြမွာ တိုက္ၾကည့္ပါတယ္။ အဲ့ဒီစာက ေကာင္းေနရင္ေတာ့ သိမ္းထားရျပီး မေကာင္းရင္ေတာ့ ဘံုးေက်ာင္းအျပင္မွာရွိတဲ့ အေမႊးတိုင္းထြန္းတဲ့ ေနရာမွာက မီးမွာ မီးရွို႕ျပီး တစ္ခါတည္းမီးရွို႕ထားတဲ့ စာရြက္ ေတြကိုထည့္တဲ့ပံုးထည္းကိုထည့္ရပါတယ္တဲ့။

အရင္တုန္းကေတာ့ မသိဘဲ စာခ်တဲ့စာရြက္ေတြကို အိမ္ကိုျပန္သယ္မိတယ္။ မီးရွို႕ရမွန္းလည္းမသိခဲ့ဘူး။ ဒီေန႔မွ ေသခ်ာလိုက္ေမးျပီး သိခဲ့ရတာပါ။ ျပီးေတာ့ ကြမ္ရင္ဆီမွာ အဓိဌာန္ရင္လည္း ကတိတည္ရပါတယ္တဲ့။ လွဴမယ္ဆိုရင္လည္း လွဴရပါတယ္တဲ့။ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳေတြ႔ရတာေလးေတြကို ေျပာျပေပးတာပါ။ အားလံုးအဆင္ေျပပါေစ။ (ဓါတ္ပံုမရိုက္ခဲ့ရလို႔ ဂူဂဲလ္ကပဲ ယူျပီးသံုးလိုက္တယ္။)

ႏွင္းဆီနီနီ။

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြကို တင္လုိက္ပါတယ္။ ေနမပူလို႔ ပံုေတြသိပ္မလွဘူး ျဖစ္ေနတယ္။

ဒီရက္ပိုင္မွာ အိမ္ေျပာင္းျဖစ္ပါတယ္။ အရင္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေန ေနာက္တမ်ိဳ႕ကို။ ျမိဳ႕ေျပာင္းတယ္ ဆိုေပမယ့္ ျပည္နယ္ တခုထဲဘဲဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတယ္လို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပတာက အစက ကုန္တင္ကားငွားတုန္းက ၂၉ ရက္ေန႔ကို ျမိဳ႕အသစ္ကို အေရာက္ေျပာင္းေပးမယ္ဆိုျပီး အခုေတာ့ ၃၁ ရက္ေန႔မွ ရမယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ေကာင္းပါေလေရာ။ ၃၁ ရက္ေန႔မွဆို နယူးရီးယားည ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေအးေဆးပါေတာ့ မလဲေနာ္။ ပစၥည္းေတြေရႊ႕ရ၊ မရ၊ ခ်ရနဲ႔ အေတာ္ပင္ပန္းေနဦးမွာပါ။ ၂၀၀၇ရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္ကိုလည္း အခ်ိန္ေပးျပီး ၾကည့္ျဖစ္မယ္လို႔ မထင္သလို၊ ႏွစ္သစ္မနက္မွာလဲ ေအးေအးေဆးေဆး ကာဖီပူပူေလး ေသာက္ျဖစ္မယ္လို႔ မထင္မိပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ မိုးရြာတယ္လို႔ေျပာရင္ ဒီက လြန္ရာက်ပါဦးမယ္။ ခုေတာ့ သူလုပ္ပံုက ေကာင္းေသးလို႔လား။ ႏွင္းဆီပန္း အပြင့္၅၀၀ ေတာင္းတုန္းကေတာ့ ဒီက ကို လြန္တယ္လို႔ေျပာပါဦးမယ္။ ခုေတာ့ လိုေတာင္လိုေန ပါေသးတယ္။ ပင္ပန္းလိုက္တာလည္း ဖတ္ဖတ္ကိုေမာေနတာပါဘဲ။ လူခ်ည္း ပင္ပန္းတာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘေလာဂ့္ေရးရတာက တမ်ိဳး။ အျပင္မွာ စီစဥ္ရတာ၊ သိမ္းဆည္းရတာကမ်ိဳးနဲ႔ လူကို ေမာေနတာပါဘဲ။ ဟဲ့ နင့္ကို ဘယ္သူက စိတ္ထဲကေန စာေရးခိုင္းေနလို႔လည္း ဆိုေတာ့လည္း ဘယ္သူမွလည္း မေရးခိုင္း ပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရွာရွည္ေနတာေလေနာ္။ မေရးရ မေနနိုင္ျဖစ္ေနတာကို။

လူကသာ စိတ္ထဲမွာ စာေရးေနတာ ဘေလာဂ့္ကေတာ့ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းနဲ႔ေလ။ ဖုန္ေလးဘာေလး ခါဖို႔ ေနေန သာသာ၊ တေန႔တေန႔ ကိုယ့္အိမ္ကိုေတာင္ ကိုယ့္၀င္မၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး။ ေအာ္ ေလာကရယ္ ငါလည္း နင္ေလာလြန္းလို႔သာ ကေနရတာ ေမာလွေပါ့ေနာ္။

ပိုေမာတာက ၂၈ ရက္ေနကေလ ၂၇ရက္ေန႔ ရုပ္ရွင္ေကာင္းလို႔ ေမာေမာနဲ႔ ထိုင္ၾကည့္မိတာ။ ရုပ္ရွင္လည္း ျပီးေရာ အိပ္ရာတန္းျပီး၀င္ျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ကိုလည္း ထတာ နဲနဲေနာက္က်သြားတယ္။ မိုးလင္းလို႔ သတင္း ဖြင့္မိေတာ့ ဟိုတေလာက ဗံုးေပါက္ျပီး လုပ္ၾကံခံရတဲ့ ပါကစ္စတန္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းက ထပ္ျပီးလုပ္ၾကံခံရလို႔ ေသသြားျပီဆိုတဲ့သတင္းၾကားရေတာ့ အေတာ္ဘဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ အဲ့ဒီသတင္းက ေခါင္းၾကီး သတင္းျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္သတင္းလိုင္းဖြင့္ဖြင့္ ဒီအေၾကာင္းဘဲလာေနပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းနဲ႔ သူမ်ားေတြအျမင္ေတြကို ျပေနတာၾကည့္ျပီး ရင္ထဲ တမ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနတာ။ သူ႔မိန္႔ခြန္းေတြ ျပန္ျပေတာ့ ရဲရဲေတာက္စိတ္ဓါတ္ကို အားက်မိသား။ ကိုယ့္ သူ႔ေလာက္ေတာ့ အျဖစ္မရွိပါဘူးေလ။ အင္း သူကလည္း အျဖစ္ရွိလို႔ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေတာင္ျဖစ္ဖူးေသးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘာေကာင္မွမွ မျဖစ္ဖူးေသးဘူးေတာ့ ထိုင္ျပီး အားက်လိုက္ပါတယ္။

တေနကုန္လည္း အိပ္ေရႊ႕ဖို႔ပစၥည္းသိမ္းရ၊ ၾကားရတဲ့သတင္းကလည္း စိတ္မေကာင္းစရာ အသက္ရွဴေတာင္ မ၀တဲ့အျဖစ္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ဟဲ့ နင္နဲ႔လည္းမဆိုင္ဘဲနဲ႔ဆိုေတာ့လည္း။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သား။ ဒါေပမယ့္ အိမ္သိမ္းတာကေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ တိုက္ရိုက္သက္ဆိုင္မယ္ထင္တယ္ေနာ္။ ေမာတာမွ အေတာ္ေမာတာ ပါ။ စက္တင္ဘာတုန္းကလည္း ဒီိလိုဘဲ ေမာဖူးပါတယ္။ ရင္ထဲကိုဆို႔က်ပ္ေနေအာင္ ေမာဖူးပါတယ္။ ၃ ရက္ေလာက္ သတင္းေတြမဖတ္ဘဲေနလိုက္ေတာ့မွ ေမာတာသက္သာသြားပါတယ္။ အခုလည္း ၾကားရ၊ ျမင္ရတာ နားမ်က္စိ မခ်မ္းသာတာနဲ႔ တီဗီြၾကီးကို ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ မွတ္ေရာ။ ဖြင့္ထားရင္ ကိုယ့္လက္က ဟိုဟိုဒီဒီေျပာင္းရင္း အဲ့ဒီဘက္ကို ေရာက္သြားဦးမွာေလေနာ္။

ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္ေျပာင္းေတာ့ ျမိဳ႕ႏွစ္ျမိဳ႕ၾကားမွာရွိတဲ့ ကင္နာဘာလူေတာင္ကိုေတာ့ ျဖတ္သြားရတာေပါ့။ ကေလာလိုလို၊ ေမျမိဳ႕လိုလို ျမိဳ႕ေသးေသးေလးေတြကိုျဖတ္သြားေတာ့ လမ္းေဘးက သစ္သားအိမ္ေတြက ဟိုဟို ရွမ္းျပည္ဘက္ကအိမ္ေတြကို ေျခတံရွည္ေတြနဲ႔ ျမင္ရေတာ့ ပင္းတယကို သြားလည္တာ ျပန္သတိရမိပါတယ္။ ေအာ္သူတို႔လည္းငါတုိ႔နဲ႔ သိပ္ျပီးလူေနမွမကြာဘူးလို႔ ေတြးမိျပန္ပါတယ္။ အဲ ဒါေပမယ့္ ကြာေနတာက အိမ္တိုင္း မီးလင္းျပီး ၂ေပစေလာင္းနဲ႔ဘာနဲ႔။ ျပီးေတာ့ အိမ္ေရွ႕တိုင္းမွာ အနည္းဆံုး ေလးဘီးကား ၁စီးေလာက္ေတာ့ ရွိတာကို။ ေမာင္းလို႔မရဘဲ သံေခ်းတက္လို႔ ပစ္ထားတာထည့္တြက္ရင္ ဒီထက္ပိုမလားဘဲေနာ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံထဲသြားေနရသလိုပါဘဲေလ။

ကင္နာဘာလူေတာင္ကို ေရာက္ရင္ေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ဦးမယ္ဆိုျပီး ဓါတ္ခဲေတြျပင္ထားေပမယ့္ ေတာင္ေျခ ေရာက္ေတာ့ ေမွာင္ေနပါဘီ။ ရိုက္လည္း လွမွာမဟုတ္ေတာ့ မရိုက္ခဲ့လိုက္ဘူး။ ဒီလိုဘဲျဖစ္တက္ပါတယ္။ ျပင္ဆင္ထားရင္ ဘယ္ေတာ့မွအဆင္မေျပဘူး။ မျပင္ထားရင္ေတာ့ -၀ုန္း-ဆိုျပီးျဖစ္တက္ပ။ ေနာက္ရွိေသးတယ္ ေျပာရဦးမယ္ ေတာင္ေပၚတက္ေတာ့ ဒီတခါမိုးမရြာဘဲ ျမဴေတြနဲ႔ ပိတ္ေနတာ။ ကားမီးေရာင္ေအာင္မွာ ျမဴေတြက ရိပ္ရိပ္ ရိပ္ရိပ္နဲ႔ေျပးေတာ။ တိမ္ထဲ ကားေမာင္းေနသလိုပါဘဲ။ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ျမဴေတြကို ႏွင္းေတြဆိုျပီး ေပ်ာ္ေနလို႔ အိမ္ကလူေတြက ကမၻာၾကီးေအးခ်မ္းေနတာ သူ႔ေၾကာင့္လို႔ ေျပာေနေလရဲ႕။ ကားေမာင္းတဲ့သူကေတာ့ မ်က္စိကိုျပဴးေနတာပါဘဲ လမ္းေခ်ာ္ျပီး ေခ်ာက္ထဲက်မွာဆိုးလို႔ေလ။ တခါတေလ ရာသီဥတုဆိုးရင္ ေတာင္ကလည္း ျပိဳတက္ေတာ့ ျမဴေတြနဲ႔ဆို အဆင္မေျပဘူးတဲ့ေလ။

အင္း ဒီဇင္ဘာေရာက္ရင္ တခုခုက သူ႔ဟာသူေျပာင္းရင္ေျပာင္းမေျပာင္းရင္ ကိုယ့္က ကိုယ့္ဖာသာကို ေျပာင္း လိုက္ရမွ ေက်နပ္တာေလ။ အခု အိမ္ေတာ့ေျပာင္းျပီးသြားဘီ။ လူဘဲနဲနဲေျပာင္းဖို႔ က်န္ေတာ့တယ္။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ မရွည္စဖူးေက်ာလည္ထိေရာက္ေနတဲ့ ဆံပင္ေတြကို ဘိုေကညွပ္လိုုက္ရရင္ ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆံပင္ညွပ္ခက မသတ္သာသလ႔ိုစဥ္းစားေနတာ။ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ဖိုးကလည္း ေစ်းၾကီး၊ ကလစ္တို႔ ေခါင္းစည္းၾကိဳးဖို႔ကလည္း မ်ားေနေတာ့ အိမ္ကို နဲနဲေမးလိုက္ပါဦးမယ္ေလ။ ဆံပင္ေျဖာင့္ဖို႔ ပိုက္ဆံေပးမလား၊ ဆံပင္ဘဲ ညွပ္လိုက္ရမလားလို႔။ အက်ပ္ကိုင္တာ ေတာ့မဟုတ္ဘူးေလ ေနာ္။ ဒီလိုဘဲ အၾကံေတာင္းၾကည့္တာ။ ေသခ်ာတယ္ ၂၀၀၈ မွာေတာ့ ဒီထက္ပိုျပီး ၀ဦးေတာ့မယ္။

--ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ေနတစ္ဖိုရမ္ထဲမွာ ၀င္ဖတ္ရင္နဲ႔ ကိုမင္းအိုဆိုတဲ႔ အကိုၾကီးတေယာက္(အကိုၾကီးေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ဦးေလးၾကီးလို႔ေတာ့ ထင္ပါရဲ႕။)ရဲ႕ ေရးထားတဲ့ အေရးအသားမ်ိဳး ၾကိဳက္လို႔ေရးၾကည့္တာ ဖတ္လို႔ ေကာင္းမေကာင္းေတာ့မသိဘူး။ အဲ့ဒီအကိုၾကီးက ေနလည္သတင္းဆိုျပီး ေရးတာအေတာ္ဖတ္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ေ၀ဖန္ေပးၾကပါဦးေနာ္။--

မဂၤလာရွိေတသာ ႏွစ္သစ္မွာ
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ခရစ္စမတ္ည။ ခရစ္စမတ္ဆိုတာ ခရစ္ယန္ဘာသာ၀င္ေတြအတြက္အထြတ္အျမတ္ ထားရတဲ့ ဘာသာေရးပြဲ ေတာ္ တစ္ခုျဖစ္ေပမယ့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခရစ္စမတ္ေရာက္ရင္ ေပ်ာ္တက္တာေတာ့ ဘာလို႔မွန္း လံုး၀မသိခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မမွာလည္း ခရစ္ယန္သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားၾကီးရွိလို႔လည္း ပါ ပါတယ္။ သူတို႔က ခရစ္စမတ္ နီးရင္ ဘုရားေက်ာင္းမွာ သီခ်င္းေတြသြားတိုက္။ ညဘက္ေတြမွာ ကရယ္ဆင္း လိုက္ဆိုၾကနဲ႔ ညနက္နက္ ခ်မ္းခ်မ္း စီးစီးမွာ ~ ဒီအိမ္ေပၚမွာ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေရာက္ေစေသာ္။ ဒီအိမ္ေပၚမွာ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ ေရာက္ေစေသာ္~ ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ ဂစ္တာသံ လြင္လြင္ေလးၾကားလိုက္ရင္ အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ ဒီဇင္ဘာညေတြေၾကာင့္ ခရစ္စမတ္ကို သိပ္ျပီး သေဘာက်ႏွစ္သက္မိခဲ့ပါတယ္။

ခရစ္ယန္သူငယ္ခ်င္းေတြ စုစုစည္စည္းနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းသြားၾကတာကိုလည္း သိပ္ျပီးသေဘာက် ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မတို႔ ဘာသာမွေတာ့ လူငယ္ေတြ ဘုရားေက်ာင္းကန္သြားတာ ရွားတာကို။ သြားတဲ့ သူရွိရင္လည္း ဒီေကာင္း ဆရာၾကီးလား၊ ဘာလားနဲ႔ ေပါ့ေလ။ ထားပါေတာ့ေလ။ ကၽြန္မအတြက္အမွတ္တရ ခရစ္စမတ္ကေတာ့ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ကပါ။ အဲ့ဒီႏွစ္ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းပိတ္ရက္က ကၽြန္မတို႔ အမ်ိဳးေတြရွိရာ ျမစ္ၾကီးနားကို အလည္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေမေမရဲ႕ အဖြား၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္က ျမစ္ၾကီးနားမွာ ျပည္နယ္ ပညာေရးမွဴးပါ။ ျမစ္ၾကီးနားက ေက်ာင္းေတြက ကထိန္ကို ေသခ်ာမလုပ္ေပမယ့္ ခရစ္စမတ္ကိုေတာ့ အၾကီးအက်ယ္လုပ္ၾကတာပါ။ ေက်ာင္းတိုင္း ခရစ္စမတ္ပြဲက်င္းပတာ ကၽြန္မတို႔ ေျမျပန္မွာ ကထိန္အၾကီးအက်ယ္ လုပ္သလိုပါဘဲ။ သိပ္ျပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

ေက်ာင္းေတြမွာ သီခ်င္းေတြတိုက္ၾက။ ညဘက္ေတြကို အိမ္ေတြမွာလိုက္ျပီး သီခ်င္းေတြဆိုၾက၊ အလည္သြားတဲ့ အိမ္ေတြကလည္း စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြဘာေတြနဲ႔ ၾကိဳၾကတာ သိပ္ျပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းေအးေအးမွာ သီခ်င္းလိုက္ဆိုရ ခ်မ္းေပမယ့္ အိမ္ေတြေရာက္ရင္ သီခ်င္းေအာ္ဆိုလိုက္ရင္ ခ်မ္းတာေတြ ေပ်ာက္သြားေတာ့တာပါဘဲ။ ကၽြန္မ ဗုဒၶဘာသာေပမယ့္ အဲ့ဒီသီခ်င္းေတြဆိုရတာေတာ့ သေဘာ က်ပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီႏွစ္ ခရစ္စမတ္ညမွာ မီးပံုပြဲလုပ္တဲ့ အသိအိမ္ကိုသြားလည္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ေတြ ေ၀ေပးတဲ့ အျပင္ မီးပံုပဲြမွာ လွည့္ျပီး ကခ်င္ရိုးရာအကေတြကရတာ ေပ်ာ္စရာပါ။ လူၾကီးေတြကိုေတာ့ အရက္ေတြဘာေတြနဲ႔ ဧည့္ခံေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြကေတာ့ အသားကင္ေတြ မီးပံုေဘးမွာစားရတာ အေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့မိပါတယ္။ အေပ်ာ္ဆံုးက မဲေဖါက္ေပးတဲ့ အကိုၾကီးက ေခ်ာေခ်ာေလးမို႔ပါ။ ဟဲဟဲ အဲ့ဒီအကိုၾကီးက လူေတြအားလံုကို မဲေဖါက္ျပီး၊ ေနာက္ဆံုးနားမွ ကၽြန္မကိုေခၚျပီး လက္ေဆာင္ေတြထဲက ကၽြန္မအလိုခ်င္ဆံုး လက္ေဆာင္ကိုေပးခဲ့လို႔ပါ။ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းဘူးလား။ ျမစ္ၾကီးနားဆိုေတာ့ ေအးတာမွ ႏွာသီးျဖားေတြေရာ၊ လက္ဖ်ားေတြေရာ ေအးစက္ေနတာပါဘဲ။ အဲ့ဒီခရစ္စမတ္ညကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရပါ။

ျမစ္ၾကီးနာေဆာင္းက ကၽြန္မတို႔သြားတုန္းက ေအးတယ္ဆိုတာ အရင္ကၽြန္မတို႔ အဖြားေတြ ေနတုန္းကေလာက္ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့ေလ။ အဲ့ဒီႏွစ္တုန္းကေတာင္ သစ္ေတာေတြျပဳန္းလို႔ သိပ္မေအး ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ခုေတာ့ ပိုေအာင္ မေအးႏိုင္ဦးမယ္ထင္ပါတယ္။ ျမစ္ၾကီးနား ေစ်းထဲက လိေမၼာ္သီး ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြကိုလည္း သိပ္ျပီး သတိရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ျမစ္ၾကီးနား ျမိဳ႕မေစ်းနားက ပန္းခင္းလမ္းဆိုတဲ့ ၾကက္ေပါင္းနဲ႔ ေရာင္းတဲ့ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ကိုလည္း သတိရမိပါတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ေလာက္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ခရစ္စမတ္ မရွိေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္ၾကီး နီးလာပါျပီ။ ေအးျပီး၊ ျမဴေတြေ၀ေနတက္တဲ့ ေနရာတိုင္းကို ကၽြန္မအရမ္းႏွစ္သက္ တက္ပါတယ္။ အညာသူျဖစ္ေပမယ့္ ႏွင္းေတြေ၀တာဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ မျမင္ဖူးတဲ့ႏွင္းေတြကို မွန္းျပီးေပ်ာ္တက္ပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္ တစ္ေခါက္ေရာက္ဖူးတာေလး အမွတ္တရေရး လိုက္ခ်င္လို႔ပါ။

ကၽြန္မဆယ္တန္းႏွစ္က မႏၱေလးမွတက္တာပါ။ အဲ ႏို၀င္ဘာဆိုေတာ့ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲၾကီးနီးျပီေပါ့။ တန္ေဆာင္တိုင္ဆိုေပမယ့္ ေတာင္ၾကီး၊ အင္းေလး၊ ပင္းတယ ဘုရားဖူးလို႔ေျပာရင္လည္းရပါတယ္။ အေဒၚေတြက ေစ်းထြက္တာဆိုေတာ့ ေစ်းပိတ္ရက္ေတြကိုအျမဲ ဘုရားဖူးထြက္တက္ၾကေပမယ့္။ ကၽြန္မကေတာ့
ဆယ္တန္းမို႔ ဘယ္ေတာ့မွလိုက္ခြင့္မရွိပါဘူး။ ဒီတခါေတာ့ ပူဆာလြန္းလုိ႔၊ ျပီးေတာ့ ဒီတစ္ခါမေခၚရင္ အရမ္းစိတ္
ဆိုးမယ္ေျပာလို႔။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကားထြက္ခါနီးမွ အဖြားက က်ဴရွင္မွာလာေခၚျပီး၊ အ၀တ္အစား ေတြ အျမန္ထည့္ျပီး လိုက္ခဲ့ရတာပါ။

လိုက္ခြင့္ရလို႔ အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ အစက ကၽြန္မလိုက္ဖို႔ အစီအစဥ္မရွိလို႔ သြားမဲ့ကားက နဲနဲက်ပ္သြားပါေရာ။
ဆန္နီကားေလးမွာ လူ ၁၅ ေယာက္။ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့ ဘယ္ေလာက္က်ပ္မလဲလို႔။ အားလံုးက အပ်ိဳေပါက္ေတြခ်ည္းပါဘဲ။ ကၽြန္မအစ္မရယ္၊ အေဒၚေတြရဲ႕ဆိုင္က ေကာင္မေလးေတြရယ္၊ ကၽြန္မအေဒၚေတြ ရယ္၊ အေဒၚကေလးေတြရယ္။ သြားတာကေတာ့ ကားကႏွစ္စီး။ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ကေလးေတြကို မွန္လံုကားနဲ႔။ မွန္လံုကားဆိုေတာ့ လူကသိပ္မဆန္႔ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ ဆန္နီကားေပၚမွာ မႏၱေလးကစထြက္ကတည္းက သီခ်င္းေတြေအာ္ဆိုလာတာ ခဏနားတဲ့အခ်ိန္ဘဲရပ္ၾကတယ္။ ေကာင္မေလးေတြခ်ည္းပါတဲ့ ကားဆိုေတာ့ လမ္းမွာေတြ႔သမွ်ကားေတြက ေနာက္သြားၾကတာေပါ့။

မိတၳီလားကို၀င္ေပမယ့္ အိမ္ကိုမ၀င္ျဖစ္ဘူး။ ေတာင္အတက္ကိုေနာက္က်မွာဆိုးလို႔ပါ။ အဲ သာစည္ကထြက္ ကတည္းက ေတာင္ စတက္ရပါျပီး။ ဦးေလးကေမျမိဳ႕အတက္ေတာင္ ေမာင္းဖူးတာမဟုတ္ဘဲ၊ ေတာင္ၾကီးကို တက္လို႔ အားလံုးကစိတ္ပူေနတာ။ သတိနဲ႔ေမာင္းေနေတာ့ ကေလာျမိဳ႕ကို ေရာက္ေတာ့ ည ၉ နာရီေက်ာ္ေနျပီ။
ေတာင္ၾကီးဘက္ကို ဆက္သြားဖို႔လံုး၀ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ပါလာတဲ့လူေတြက ကေလးေတြနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးခ်ည္းမို႔ လမ္းမွာတစ္ခုခု ျဖစ္ရင္မလြယ္လို႔။ ကေလာျမိဳ႕အ၀င္က ထင္းရွဴးရိပ္ တည္းခိုခန္းမွာ ညအိပ္ရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ကေလးေတြမို႔ ဘာမွမသိလိုက္ေပမယ့္ အေဒၚေတြကေတာ့ အေတာ္ေခါင္းပူေနပါျပီ။ တည္းခိုခန္းကို လူအေယာက္၂၀ေက်ာ္နဲ႔ တည္ခိုခန္းခေတြကလည္း ပြဲေတာ္ရက္မို႔ေစ်းၾကီး၊ စားေသာက္ဆိုင္ ေတြကလည္း ေစ်းၾကီးနဲ႔ ဒီအုပ္စုၾကီးအဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ အေဒၚေတြကို အခုမွ ေက်းဇူးတင္ရေကာင္းမွန္းသိပါတယ္။

ကေလာမွညအိပ္၊ ေနာက္ေန႔မနက္ ၂နာရီေလာက္ကို ၄နာရီထြက္ႏိုင္ေအာင္ထျပီးျပင္ဆင္။ အိပ္ပုပ္ၾကီးတဲ့ ကၽြန္မဂ်ီက်ေတာ့တာပါဘဲ အေစာၾကီးထရလို႔။ အဲ့ဒီလိုသားအေစာၾကီး ထျပီးေတာင္ၾကီးကို မသြားခဲ့ရင္ ဒီေလာက္လွတဲ့ ကေလာရွဳခင္းေတြ ကၽြန္မေတြ႔ခြင့္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မနက္ေစာေစာ ကေလာျမိဳ႕က အေတာ္လွေနတာပါ။ ကေလာကအထြက္မွာ ထင္းရွဴးပင္(ထင္းရွဴးေတာပါ)ေတြနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ႏွင္းေတြကလည္းက်ေနလိုက္တာ လမ္းေတာင္ေကာင္းေကာင္းမျမင္ရဘူး။ ဦးေလးေတြက အႏၱရာယ္ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ကားကိုေျဖေျဖေမာင္းေတာ့ ကၽြန္မတို႔က ရွုခင္းေတြကိုေကာင္းေကာင္း ၾကည့္လို႔ရတာေပါ့။ ရာသီဥတုကလည္း ေအးတာမွ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနတာပါဘဲ။ ကၽြန္မက အေလာအၾကီးနဲ႔ထြက္လာလို႔ အေႏြးထည္ တစ္ထည္တည္း ပါခဲ့တာ။ ခ်မ္းလြန္းလို႔ ေႏြးေအာင္ဆိုျပီး မွတ္မိသမွ်သီခ်င္းေတြကို ဆိုလိုက္တာ ေၾကာ္ျငာသီခ်င္းေတြေတာင္ မက်န္ေတာ့ပါဘူး။

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ မက္မန္းျခံေတြလား ဘာေတြလဲမသိဘူး။ ျခံေတြကိုျဖတ္ျပီးေတာ့ ေတာင္ေပၚကအဆင္း ႏွမ္းပန္းေတြစိုက္ထားတဲ့ ကြင္းျပင္ၾကီးကိုလည္း ျမင္လိုက္ေရာ ရင္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္သြားတာပါဘဲ။ ႏွမ္းပန္းေတြက တစ္ခင္းလံုး၀ါ ေနတာပါဘဲ။ ေရႊ၀ါေရာင္လမ္းထဲကို ကိုယ္ေရာက္သြားသလိုပါဘဲ။ Princess and Photographer ထဲကလို ပန္းခင္းထဲမွာဆင္ျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္ရင္ အေတာ္ေကာင္းမွာလို႔ ေတြးေပမယ့္ ေတာင္ၾကီကို မိုးမခ်ုဳပ္ခင္ေရာက္ေအာင္တက္ ရမွာျဖစ္လို႔ ကၽြန္မဂ်ီက်လို႔မရျပန္ပါဘူူး။

ဒါနဲ႔မနက္စာ စားတဲ့အခ်ိန္ေလာက္က်ေတာ့ ပင္တယကိုေရာက္ပါတယ္။ ပင္းတယေစ်းထဲမွာ နံနက္စာသြားစား
ေတာ့ လူအစည္ဆံုးရွမ္းေခါက္ဆဲြဆိုင္မွာ ရွမ္းေခါက္ဆြဲစားခဲ့ပါတယ္။ ရွမ္းျပည္မွာစားတဲ့ ေခါက္ဆြဲျဖစ္လို႔လား မသိပါဘူး သိပ္စားလို႔ေကာင္းျပန္ပါေရာ။ စားျပီးေတာ့ ေရႊဥမင္ဘုရားကို သြားဖူးခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာက္ေမာင္း လို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာက္တံုးၾကီးကို ထုလိုက္တာ ေမာင္းသံေတြထြက္လာကိုလည္း စမ္းၾကည့္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ပုဂံနဲ႔လမ္းေပါက္တယ္လို႔ နာမည္ၾကီးတဲ့ ေျမေအာက္ဥမင္ အ၀င္၀ကိုလည္း ေရာက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ေရႊဥမင္ဘုရားထဲမွာေတာ့ လက္ညွိဳးထိုးမလြဲ ဘုရားေတြက သပၸါယ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ။ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲၾကီး မွာ ေျဖႏိုင္ေအာင္လဲ ဆုေတြေတာင္ရတာ အေမာဘဲ။

ဘုရားဖူးျပီး အျပန္မွာ ပင္တယနာမည္ၾကီး သစ္ပင္ၾကီးေတြမွာ အမွတ္တရဓါတ္ပံုရိုက္၊ ျပီးေတာ့ ကြမ္လံုဆရာေတာ္ကိုဖူးဖို႔ ကြမ္းလံုဖက္ကို ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကြမ္းလံုဘက္လမ္းမွာ ေတြ႔ရတဲ့ျမင္ကြင္းေတြက အေတာ္ထူးဆန္းပါတယ္။ အထူးဆန္းဆံုးကေတာ့ အိမ္ေတြပါ။ အိမ္ေတြက ေတာင္ေပၚေဒသလဲျဖစ္ မိုးလဲ အဲ့ဒီေလာက္သိပ္မရြာဘဲနဲ႔ ေျခတံရွည္အိမ္ေတြ ျဖစ္ေနတာရယ္။ ဘုရားခန္းကို အိမ္မၾကီးနဲ႔သပ္သပ္ခြဲျပီး အေဆာင္တစ္ေဆာင္ထုတ္ထားတာ အိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ ဘာသာေရးကို သိပ္ျပီးအေလးထားတယ္ဆိုတာ အလြယ္တကူသိျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ျခံၾကီးေတြက အေတာ္က်ယ္ျပီး အသီးပင္ေတြ၊ ပန္းပင္ေတြနဲ႔ အေတာ္ေလးေပ်ာ္စရာ ေကာင္းမဲ့ပံုပါဘဲ။ မနက္ ေစာေစာျဖစ္ေနလို႔လားမသိပါဘူး အေတာ္မ်ားမ်ားက ေခါင္းေပါင္းေတြနဲ႔။ တရုတ္တဘတ္ေရာင္စံုေတြကို ေခါင္းမွာေပါင္းလို႔။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲက အတိုင္းပါဘဲ။

အဲ ကံမေကာင္းခ်င္စြာနဲ႔ ကြမ္းလံုေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးက မရွိလို႔ မဖူးခဲ့ရပါဘူး။ ဘုရားဖူးျပီး ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ေပၚကေနၾကည့္ရင္ အေတာ္လွတဲ့ရွဳခင္းေတြကို အ၀ၾကည့္ျပီး ျပန္လာခဲ့ေပမယ့္ ကြမ္းလံုဆရာေတာ္ၾကီး ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတဲ့အထိ မဖူးလိုက္ရလို႔ ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ ကြမ္းလံုကျပန္ေတာ့ ေတာင္ၾကီးကိုတက္ဖို႔ထြက္ခဲ့ ၾကပါတယ္။ အဲ ပင္တယနဲ႔ ေတာင္ၾကီးကသြားတဲ့လမ္း ကမတူဘူးထင္ပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးသြားတဲ့လမ္းနဲ႔ ပင္းတယသြားတဲ့လမ္း ဆိုျပီး ေအာင္ပန္းျမိဳ႕မွာ လမ္းခြဲႏွစ္ခု ရွိပါတယ္။ ေအာင္ပန္းျမိဳ႕ ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ လမ္းဆံုနားက ထမင္းဆိုင္မွာဘဲ ေန႔လည္စား၀င္စားျပီး ေတာင္ၾကီးကို ခရီးဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲ ေတာင္ၾကီးကို မ၀င္ခင္ နာမည္ၾကီး အင္းေလးကေရလည္ဘုရားကို သြားဖူးၾကပါေသးတယ္။ တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးေတာ့ ဘယ္ကိုအရင္သြားရမွန္းမသိခဲ့ပါဘူး။ အမွန္ဆို ေတာင္ၾကီးကို အရင္တက္ရမွာပါ။ အျပန္က်မွ အင္းေလးကို၀င္ဖူးရင္ အင္းေလးဘုရားေတြသာမက အင္းေလး၀န္းက်င္ကိုပါ ေလွ်ာက္လည္ ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ အင္းေလးကို အရင္၀င္လိုက္ပါတယ္။ စက္ေလွေတြစီးျပီး ဘုရားသြားဖူးရတာ အေတာ္ဘဲေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ သီခ်င္းေတြထဲကလို ကိုယ္ကေလွေပၚမွာ ဇင္ေယာ္ေလးေတြက ေလွေနာက္ကလိုက္လုိ႔၊ ကိုယ္ကို္တိုင္ ရုပ္ရွင္ရိုက္ေနတာက်ေနတာပါဘဲ :P။ ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္းေမ်ာေတြကို အေသအခ်ာၾကည့္၊ ပတ္၀န္းက်င္ကို အေသအခ်ာမွတ္။ အနဲဆံုး ပထ၀ီအတြက္ ကို္ယ္တိုင္ကြင္းဆင္းတယ္လို႔ မွတ္ျပီး၊ ျမန္မာစာအတြက္ စာစီစာကံုးေရးဖို႔ ကုန္ၾကမ္းရွာတယ္လို႔သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။

အဲ ေတာင္ၾကီးကိုမမွီမွာဆိုးလို႔ အေျပးအလႊားဘုရားဖူးျပီး ျပန္လာခဲ့ရတာ ဘယ္မွကိုေျခမဆန္႔ခဲ့ရဘူူး။ တစ္လမ္းလံုး အားလံုးနီးပါး အဆင္ေျပၾကေပမယ့္ ေတာင္တက္ေနာက္က်လို႔ ေတာင္ၾကီးကိုလည္း ေရာက္ေရာ တည္းစရာတည္းခိုခန္း လိုက္ရွာတာ လံုး၀ရွာလို႔မရသလို၊ ဘုရားေတြေပၚမွာပါ လူေတြျပည့္ေနပါတယ္။ ထမင္းဆိုင္ေတြအားလံုး လူျပည့္ေနလုိ႔ လူ ၂၀ေက်ာ္ ညစာစားဖို႔အတြက္အေတာ္ခက္ခဲေနပါတယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲပဲ လမ္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုမွာ အဆင္ေျပစြာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔အုပ္စု ထမင္းစားဖို႔ အဆင္ေျပ သြားပါတယ္။ အဆင္ေျပသြားတယ္ဆိုေပမယ့္ အားလံုးၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ ျပီးခဲ့ရတာပါ။ ထမင္းဆိုင္က ဘာမွမက်န္ ေတာ့လို႔ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔စားလို႔ ရတာကိုဘဲ အားလံုးကေက်းဇူးတင္ေနၾကတာပါ။ ကၽြန္မတို႔ထက္ ေနာက္က၀င္လာတဲ့ အုပ္စုကေတာ့ ဘာမွမက်န္ေတာ့လို႔ ျပန္သြားၾကပါတယ္။ ေတာင္းၾကီးမွာ တန္ေဆာင္တိုင္
ဆို အဲ့ဒီလိုဘဲျဖစ္တက္ပါသတဲ့။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြအားလံုး ေရာင္းစရာမက်န္ေအာင္ အားေပးတဲ့သူေတြ မ်ားပါသတဲ့။

စားစရာအဆင္ေျပေတာ့ ေနစရာအတြက္စိတ္ပူၾကရျပန္ပါေရာ။ မီးပံုးပ်ံလြတ္တဲ့ကြင္းကို သြားတဲ့သူေတြက လူလိွိဳင္းလံုးၾကီးလိုျဖစ္ေနတာ။ တစ္လံုးျပီးတစ္လံုး ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ရဲ႕လမ္းမၾကီးေပၚမွာ။ အဲ့ဒီႏွစ္က ဘိုျဖဴကို ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ခါတိုင္း ေလးျဖဴတို႔လာေနၾကဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔သြားတဲ့ ႏွစ္ကေတာ့ သူမလာဘူးတဲ့ေလ။ ကေလးေတြကေတာ့ စီတန္းလွည့္လည္ ေနတဲ့ လူေတြၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္ေနၾကေပမယ့္ လူၾကီးေတြက ညကိုဒီအတိုင္းကားေပၚမွာ ေကြးရေတာ့မယ့္ သေဘာရွိလို႔ စိတ္ပူေနၾကပါတယ္။ မထင္မွတ္ဘဲ ဦးေလးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ရလို႔ သူအိမ္မွာ လုိက္တည္းခြင့္ရလို႔ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တုိင္ ကို အလည္သြားခ်င္ရင္ အရင္ဆံုး တည္းခိုခန္းရေအာင္ၾကိဳးစားသင့္တယ္လို႔ ေနာက္ပိုင္းမွ အသိေတြေျပာလို႔ သိခဲ့ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ညကိုဒီအတိုင္းေနျပီးျပန္လာရႏိုင္တယ္တဲ့ေလ။
ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အသိနဲ႔ေတြ႔လို႔သာ မဟုတ္ရင္ အလြယ္ဘူး။

အ၀တ္ထုတ္ေတြလည္း ခ်ျပီးေရာအားလံုးက တညီတညြတ္တည္း မီးပံုးပ်ံသြားၾကည့္ၾကဖို႔ ျပင္ၾကပါတယ္။ ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ့ ေတာင္ၾကီးေဆာင္းက မီးပံုးပ်ံလႊတ္တဲံ ေနရာကို သြားၾကည့္ၾကတဲ့သူေတြနဲ႔ ေႏြးေနတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ တည္းတဲ့ေနရာက ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕အစေလာက္မွာပါ။ မီးပံုးပ်ံလႊတ္တဲ့ ေနရာက ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕အဆံုးနားမွာ။ ကၽြန္မလည္းသိပ္ေတာ့မမွတ္မိပါဘူး။ အားလံုးဟာ အိပ္မက္လိုျဖစ္ေနလို႔။ လူေတြမီပံုးပ်ံလႊတ္တဲ့ ေနရာကိုသြားေနလိုက္ၾကတာ၊ ကၽြန္မတို႔ကလည္း နီးနီးေလးေနမွာဘဲ ဆိုျပီး လူအုပ္ၾကီးနဲ႔
လိုက္သြားလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မီးပံုးပ်ံလႊတ္တဲ့ေနရာကို မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ ျပန္လွည့္မယ္လုပ္တုန္း အင္းေလးမွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ညီညီတာတို႔ ေမာ္ဒယ္အုပ္စုကိုေတြ႔ေတာ့ သူတို႔ကိုလိုက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ မီးပံုးပ်ံလႊတ္တဲ့ ကြင္းထဲကို ေရာက္မွန္းမသိေရာက္သြား ပါတယ္။ ဟိုလည္းေရာက္ေရာ မိုးပံုးပ်ံေတြလႊတ္ဖို႔ မီးစာတိုက္ေနပါျပီ။ တစ္လံုးလႊတ္တာျပီးေအာင္ၾကည့္မယ္ ဆိုျပီး တစ္လံုးလႊတ္ျပီးတဲ့အထိ ေစာင့္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။

မီးပံုးပ်ံလႊတ္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ရွမ္းအိုးစည္သံေတြညံေနတာပါဘဲ။ ကတဲ့သူက က၊ မီးပံုးပ်ံတက္ဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ့ သူေတြက ၾကိဳးစား၊ ဒိုင္လုပ္တဲ့သူေတြကလည္း မိုက္ၾကီးနဲ႔ေအာ္။ ဘာေတြေအာ္ေနလည္း ေတာ့ မွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဆူညံေနတာပါဘဲ။ အားလံုးကေတာ့ မီးပံုးပ်ံတက္ဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္တၾကီးနဲ႔ ၾကိဳးစားေနၾကတာပါ။ ေအာ္ လူ႔ဘ၀ကလည္း မီးပံုးပ်ံလႊတ္ရသလိုဘဲလို႔ မဆီမဆိုင္ေတြးတက္တဲ့ ကၽြန္မေတာ့ ေတြးမိခဲ့ပါတယ္။ မီးပံုးပ်ံၾကီးတက္သြားေတာ့ ထြန္းထားတဲ့မီးေတြနဲ႔ ေလထဲမွာလွေနလိုက္တာ။ ထည့္လိုက္တဲ့ မီးက်ည္ ေတြကလည္း ေဖ်ာင္းေဖ်ာင္းနဲ႔ ေပါက္လို႔။ ေအာက္ကလူေတြ ကလည္း သူတို႔ၾကိဳးစားခဲ့သမွ် ေလထဲကိုတက္ သြားတဲ့ မီးပံုးပ်ံၾကီးကို ၾကည့္ျပီး ၾကည္နူးေနလိုက္ၾကတာ။ ကၽြန္မတို႔ သြားၾကည့္တဲ့မီးပံုးပ်ံၾကီးက ဆင္ရုပ္ၾကီးလို႔
ထင္ပါရဲ႕။

အျပန္ေရာက္မွ ျပႆနာတက္တာပါ။ အသြားတုန္းကေတာ့ ဟိုေငးဒီေငးနဲ႔ ဘယ္လိုေရာက္လို႔ေရာက္သြားမွန္း မသိလိုက္ဘူး။ အျပန္ကေတာ့ အေတာ္နဲ႔ကိုတည္းတဲ့ေနရာကို ျပန္အေရာက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ တည္းတဲ့ေနရာလည္း ေရာက္ေရာ အိပ္ရာထဲကို ၀င္ျပီးအိပ္လိုက္တာ အျပင္မွာေအးေနတာကိုတာင္ ေမ့သြားပါတယ္။ ေစာင္တစ္ထည္ကို လူ၃ေယာက္လုခ်ံဳျပီး ေကြးခဲ့ရတဲ့ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္ည တစ္ညပါဘဲ။

ေနာက္ေန႔မနက္ေရာက္ေတာ့ အားလံုးအမနက္စာကို နီးရာရွမ္းဆိုင္မွာစားလိုက္ျပီး။ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီဆိုင္က စာပဲြေတြကို ရွမ္းျပည္မွာရွိတဲ့ ျမိဳ႕နာမည္ေတြေပးထားတယ္ ဥပမာ- ဟိုပင္၊ ပင္ေလာင္း၊ ေညာင္ေရႊ၊ ေတာင္ၾကီး၊ အင္းေလး စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ကၽြန္မတို႔စားတဲ့စာပဲြ႕ ေတာင္ၾကီးပါ။ စားျပီး ေတာင္ၾကီးေစ်းပတ္လိုက္ ၾကျပီးမွ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕မွၾကိဳဆိုပါ၏ ဆိုတဲ့ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕အ၀င္ ေနရာကိုသြား၊ ၾကိဳးတံတားေပၚမွာ မွတ္တရဓါတ္ပံုရိုက္ျပီး ျပန္ဆင္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ျပန္ဆင္း ေညာင္ေရႊလား၊ ေရႊေညာင္လား မသိေတာ့ဘူး အဲ့ ဒီမွာ ရွိတဲ့ ေရပူစမ္းမွာေရခ်ိဳးျပီး ေန႔လည္စားကိုေတာ့ အလာတုန္းက ၀င္စားျဖစ္တဲ့ ေအာင္ပန္းျမိဳ႕က ထမင္းဆိုင္မွာဘဲ ၀င္စားလိုက္ၾကပါတယ္။ အျပန္ကိုေတာ့ ဘယ္မွမ၀င္လို႔ မႏၱေလးကို ေနာက္ေန႔မနက္ ၆ နာရီေလာက္မွာ ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

ေတာင္ၾကီးတန္းေဆာင္တိုင္အမွတ္တရကေတာ့ ဒီေလာက္ပါဘဲ။ အခြင့္ရွိရင္ ေတာင္ၾကီးကို ေနာက္ထပ္ တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ သြားခ်င္ပါေသးတယ္။ ရွမ္းျပည္က ရွမ္းေခါက္ဆြဲေတြက ဘယ္ကရွမ္းေခါက္ဆြဲနဲ႔မွ မတူဘဲ အရမ္းစားလို႔ေကာင္းလို႔။ ရွုခင္းေတြက ပန္ခ်ီဆရာရူးေအာင္လွလို႔။ ရွမ္းေလးေတြ ရွမ္းမေလးေတြက ေခ်ာလို႔။(အဲ့ဒါကိုလည္း ခ်န္ထားလို႔ရဘူး)။ သေဘာေကာင္းၾကလို႔။ စကား၀ဲ၀ဲေလးေတြက သိပ္ျပီးနားေထာင္ ္ေကာင္းလို႔။ ရာသီဥတုကသာယာလုိ႔။ ေတာင္ၾကီးတန္ေဆာင္တိုင္က ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႔။ အင္းေလးမွာ ငါးထမင္းခ်ဥ္စားခ်င္ ေသးလို႔။ စတဲ့စတဲ့ အခ်က္ေတြေၾကာင့္ပါ။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ စင္ကာပူကိုသြားတဲ့သူအေတာ္မ်ာမ်ားရွိပါတယ္။ သူမ်ားေတြဘယ္လို စင္ကာပူသြားၾက သလဲ ေတာ့ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာမသိပါဘူး။ ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္၊ သံရံုးသြား၊ ျပီးေတာ့စင္ကာပူေရာက္။ ဒီေလာက္ပဲေပါ့ ကိုယ္ကိစၥမွမဟုတ္တာ လံုး၀စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ဟဲဟဲ နဖူးေတြ႔၊ ဒူးေတြ႕ဒါမ်ိဳး ေတြကိုယ္လည္းလုပ္ေရာ ကိုယ့္ဒုကၡမွ ဒုကၡလို႔ထင္တဲ့ လူမ်ိဳးဆိုေတာ့ ဒုကၡနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔အဲဒီမွာစေတြ႔ပါေရာ။

ကၽြန္မစင္ကာပူမွာေက်ာင္းေရွာက္ထားတာတဲ့ ကၽြန္မေက်ာင္း၀င္ခြင့္စာေမးပြဲကို စင္ကာပူမွာလာေျဖပါ ေျပာေတာ့ နာမည္ၾကီး စင္ကာပူကိုသြားဖို႔အေၾကာင္းဖန္လာျပီေပါ့။ သြားတာကိစၥမဟုတ္ပါဘူး၊ သံရံု၀င္ဖို႔က လည္း သိပ္ျပီးခက္မယ္မထင္၊ ဒီလိုဘဲ ျပီးသြားမွာပါ ဘာခက္တာမွတ္လို႔။ အဲ အဲ့ဒီလုိဘဲထင္ျမင္ ေတြးေတာထားလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္မေနတဲ့ေနရာက မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ အေရွ႕ဘက္အက်ဆံုးျမိဳ႕မွာပါ။ ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႕ျပီးရင္ ဖိလစ္ပိုင္ဘဲ ရွိေတာ့တယ္။ စင္ကာပူသြားဖို႔ စာေရာက္တဲ့ေန႔နဲ႔ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ရက္က ၅ရက္ေလာက္ဘဲ ကြာပါတယ္။ ျပႆနာကအဲဒီကစတာ၊ ေမးလ္ဖြင့္ၾကည့္တာေနာက္က်လို႔ ညေနပိုင္းေလာက္မွသိတဲ့ကၽြန္မ ေလယာဥ္ လက္မွတ္၀ယ္ဖို႔ ဒုကၡစေရာက္ပါတယ္။ ျမိဳ႕ထဲကလက္မွတ္အေရာင္း ဌာနေတြအားလံုး ပိတ္ေနပါျပီ ရံုးခ်ိန္ေက်ာ္
သြားလို႔ပါ။ ေလးယာဥ္ကြင္းက လက္မွတ္အေရာင္းေကာင္တာမွာဘဲ လက္မွတ္ရေတာ့တယ္။ လက္မွတ္ရေတာ့
လည္း ေရြးစရာသိပ္ျပီးမက်န္ေတာ့ဘူး။ ရတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ KL ကိုေရာက္ေအာင္အျမန္သြားရေတာ့တာေပါ့။

ကၽြန္မရဲ႕ပထမဦးဆံုးျပင္ပသြားတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳလည္းျဖစ္ေနေတာ့ အေတာ္ေလးရင္ခုန္မိပါတယ္။ ျမန္မာျပည္
တုန္းကေတာ့ ရန္ကုန္-မႏၱေလး ပထမဆံုးအၾကိမ္ တစ္ေယာက္တည္းသြားတုန္းကလည္း ရင္ခုန္တာပါဘဲ။ ပထမဆံုးမို႔ထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီတုန္းကလည္း ၀ယ္ထားတဲ့ရထားခ်ိန္က ေနာက္က်ေနလို႔ ေနာက္ထပ္လက္မွတ္ တစ္ေစာင္ ၀ယ္ျပီးသြားခဲ့ရေသးတယ္။ အျမဲကံမေကာင္းတဲ့ ကၽြန္မ ဒီတစ္ခါဘာထပ္ျဖစ္မလဲဆိုျပီး ရင္ခုန္ေနတာ လည္းပါပါတယ္။ တသက္နဲ႔ တကိုယ္ ဆယ္တန္းေတာင္ အိပ္ျပီးေျဖလာတဲ့ကၽြန္မ ဒီတစ္ၾကိမ္က်မွဘာျဖစ္လို႔ အိပ္မေပ်ာ္မွန္းကို မသိပါဘူး။ နံနက္ ေစာေစာထျပီး သြားရပါမယ္ဆိုမွ ၁၂ နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ အိပ္လို႔ကို မေပ်ာ္ႏိုငါဘူး။ စလံုးက အေတာ္နတ္ၾကီးပံုရပါတယ္။

ေလယာဥ္ကြင္းေရာက္ေတာ့လဲ စိတ္ပူျပီး အေစာၾကီး၀င္မိတာ ထံုးစံအတိုင္း အျမဲေနာက္က် တက္တဲ့ Air Asia နဲ႔ ဆိုေတာ့ အၾကားၾကီးေစာင့္ခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ ငါျဖစ္ပါတယ္ဆိုျပီး အားေပးထားပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ေတာ့ အ၀င္ေပါက္နဲ႔အနီဆံုးေနရာမွာဘဲ ကၽြန္မေနရာယူလိုက္ပါတယ္။ အေ၀းၾကီးသြား ရမွာ ပ်င္းတာလည္း ပါတယ္၊ အဆင္းမွာျမန္ျမန္ဆင္းခ်င္တာလည္းပါပါတယ္။ ကၽြန္မေဘးမွာ အမ်ိဳးသမီး(၂) ေယာက္လာထိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မကစကားမေျပာရင္ မေလးမလိုလို၊ တရုတ္မလိုလိုမို႔ သူတို႔ကလည္း ကၽြန္မကို Local လို႔ဘဲထင္ပံုရတယ္။

မေလးလိုလာေျပာျပီး ထိုင္ခံုကိုလက္ညွိဳးထိုးျပေတာ့ ကၽြန္မခပ္တည္တည္နဲ႔ေခါင္းညိပ္ ျပလိုက္တယ္။ သူတို႔ကလည္း၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ တစ္လမ္းလံုးစီးလာတာ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အဲ နဲနဲေလာက္ၾကာလို႔ မနက္စာ အတြက္ ေလယာဥ္မယ္ကမုန္႔လိုက္ေရာင္းမွ ကၽြန္မကအဂၤလိပ္လို ေျပာျပီးမွာေတာ့မွ ကၽြန္မေဘးကလူက ကၽြန္မကို မေလးမ မဟုတ္မွန္းသိပံုရပါတယ္။ ဘာလဲေပါ့ ျပဴးျပဴးၾကီးၾကည့္ ေနတယ္။ ဘုိလို သိပ္ျပီးေျပာခ်င္ ေနသလားေပါ့။ အထဲေအာ္ေနတဲ့ ပိုးမ်ိဳးရွစ္ဆယ္ ျငိမ္သြားေအာင္ အရင္လုပ္ရမွာဆိုေတာ့ အျမန္ျပီးေအာင္သာ မွာလိုက္ပါတယ္။

ဒီမွာက မေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဂၤလိ္ပ္လိုတက္ၾကေပမယ့္ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းေျပာရင္ မေလးလို ေျပာတာမ်ားပါတယ္။ မေလးရုပ္ေပါက္ျပီး မေလးလိုမျပာရင္ ၾကီးက်ယ္တယ္လို႔ထင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအေဖ ဒီကို
ေရာက္ခါစက ဟိုတယ္မွာအခန္းယူဖို႔ အဂၤလိပ္လိုေျပာတာကို ဧည့္ၾကိဳေကာင္တာကေကာင္မေလးက မေလးလုပ္ျပီး အဂၤလိပ္လိုေျပာလိုဆိုျပီး ေဒါသထြက္ျပီးပညာျပလို႔ အေတာ္ရွင္းယူလိုက္ရပါေသးတယ္။ ငါ မေလးမဟုတ္ဘူး ႏိုင္ငံျခားသားလို႔ေျပာတာကို မရဘူး။ စိတ္ေတြဆိုးျပီး ဒါေနာက္စရာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျပာ ပါသတဲ့။ ကၽြန္မအေဖရုပ္ကလည္း မေလးလိုလို၊ ဖိလစ္ပိုင္လိုလို၊ ထို္င္းလိုလို ျဖစ္ေနတာ။ ဒီကလူေတာ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္မတို႔လို ရုပ္မ်ိဳးေတြခ်ည္းပါဘဲ။ အဲ ကၽြန္မတို႔ေစ်းသြားရင္ မေလးနဲ႔တရုတ္ရ ျပီးေမြးထားတာလို႔ ထင္ေနၾကတာ။ စကားေျပာမွ ႏိုင္ငံျခားသားမွန္းသိတာ။ ေျပာေနတာနဲ႔ လိုရင္မေရာက္ ေတာ့ဘူး။

၂နာရီခြဲေလာက္ ေလယာဥ္စီးျပီး KLကိုလည္းေရာက္ေရာ ျမိဳ႕ထဲကိုသြားဖို႔ကားလက္မွတ္က၀ယ္ရေသးတယ္၊ ပစၥည္းကေရြးရေသးတယ္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ဗ်ာမ်ားေနပါေတာ့တယ္။ ပစၥည္းထုတ္က ေလးထုပ္ လူကတစ္ေယာက္ထည္းနဲ႔ ဆပ္က ကေနသလားေအာက္ေမ့ရပါတယ္။ ကိုရီးယားကားထဲမွာေတာ့ ေလဆိပ္ကထြက္လာရင္ လွလွပပေလး။ ကၽြန္မမွာေတာ့ ပစၥည္းထုတ္ေတြ တစ္ပံုတပင္နဲ႔။ ျမိဳ႕ထဲသြားမဲ့ကား ဆီအေရာက္ေျပးရပါတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ ကားေပၚတက္ခြင့္မေပးျပန္ပါဘူး။ ကားေပၚမွာ ထိုင္ခံုေနရာရွိမရွိ စစ္ေနလို႔ပါတဲ့။ မရွိရင္ေနာက္ထပ္တကားေစာင့္ရမွာပါ။ နဲနဲကံေကာင္း ခ်င္ေတာ့ကၽြန္မ ကားေပၚတက္ခြင့္ရ သြားပါတယ္ ကားေပၚမွာ ထိုင္ခံု ႏွစ္ေနရာစာပိုေနေသးလို႔ပါတဲ့။

ကားေပၚေရာက္ေတာ့လည္း စိတ္မေအးႏိုင္ေသးပါဘူး။ ေနာက္ေန႔သံရံုး၀င္ဖို႔ရယ္၊ ဒီေန႔ကၽြန္မသြားမယ့္ ဟိုတယ္မွာအဆင္ေျပပါ့၊ ေျပပါ့မလား စတဲ့အေတြးေတြက ေခါင္းထဲမွာ အစီအရီ။ ျပီးေတာ့ ကားဂိတ္ကေန တည္တဲ့ ဟိုတယ္ေရာက္ဖို႔ အေတာ္လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္။ ပါလာတဲ့ အထုတ္ေလးထုတ္နဲ႔ ဘယ္လိုႏွစ္ပါးသြား ရမွန္းမသိလို႔ စိတ္ပူေနတာ ကားေပၚမွာ ကိုယ္တေယာက္ထဲ ပူလို႔အိုက္လို႔။ အိမ္ကိုလဲ ျပန္ျပီး သတင္းပို႔ရပါ ေသးတယ္။ မဟုတ္ရင္ တေယာက္တည္း လႊတ္လိုက္ရလို႔ အစကတည္းက စိတ္ပူေနတဲ့ ဖခမည္းေတာ္ၾကီး အျမတ္ေတာ္ထြက္ျပီး ေသြးတက္ေနမွာစိုးလို႔။

ေလဆိပ္ကေန KL Central (သူတို႔ကေတာ့ Sentaral) ကို ၁ နာရီေလာက္ ကားစီးရပါတယ္။ ျမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့ တည္းမဲ့ေနရာကိုေရာက္ေတာ့ အခန္းယူျပီး၊ အိပ္ကို အခန္းရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာျပီး တေရးေမာအိပ္လိုက္ပါတယ္။ တမနက္လံုး စိတ္ပင္ပန္းလာတာ ခဏေတာ့အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ့္ ၾကာၾကာမအိပ္လိုက္ရဘူး ေနာက္ေန႔ သံရံုးသြားဖုိ႔ အစီအစဥ္ဆြဲရဦးမွာကို။ ကားငွားစီရမွာလဲ ႏွေျမာလို႔ ရထားစီးဖို႔ လမ္းေၾကာင္းေတြ ၾကိဳၾကည့္ရေအာင္ KL Central ဘက္ကို ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မသြားခ်င္တဲ့ တိုက္ရိုက္ ေရာက္တဲ့ ရထားမရွိပါဘူး။ ရထားစီးခ်င္ရင္ေတာ့ KL Towel ကေနလမ္းေလွ်ာက္မွဘဲ စကၤာပူ သံရံုးကို ေရာက္မွာပါ။ သိတဲ့အတိုင္း ေျမပံုထဲမွာသာနီးတာ အျပင္မွာက လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေျမပံုထဲေလာက္ မလြယ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ KL Central ထဲမွာ ဟိုၾကည့္၊ ဒီၾကည့္လုပ္ျပီး ညေနစာစားဖို႔ ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခအေနၾကည့္ျပီး သြားရမွာဘဲလို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဟိုတယ္နားက တရုတ္ဆိုင္မွာ ညေနစာ ထမင္းစားျပီး အခန္းျပန္လုိက္တယ္။ KL မွာက ေမွာင္ရင္ အျပင္မွာသိပ္ေနလို႔ မေကာင္းဘူးဆိုလို႔ ညေန ၄နာရီထိုးတာနဲ႔ အခန္းထဲမွာေအာင္းေနလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မေနတဲ့ အခန္းကေနလွမ္းၾကည့္ရင္ေတာ့ KL Twin Towel ၾကီးကို မီးေရာင္ထိန္ထိန္နဲ႔ လွမ္းျပီးျမင္ေနရပါတယ္။ စိတ္ထဲကေတာ့ ကိုယ္တိုင္အိပ္မက္ မက္ေနသလိုပါဘဲ။ အညာသူကၽြန္မ ဒီတသက္ ႏိုင္ငံျခားေရာက္လိမ့္မယ္ လို႔ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးပါဘူး။
ဆက္ရန္...