ကင္ဆာေရးရင္နဲ႔ ဆက္ေရးဖို႔ က်န္ေသးေပမယ့္ အလုပ္ေတြရွိေနလို႔ အဆင္ေျပရင္ေတာ့ တင္ျဖစ္မွာပါ။ ဒီၾကားထဲမွာ ကၽြန္မအီးေမးလ္အေဖါက္ခံလိုက္ရလို႔ အေတာ္အလုပ္ရွုပ္သြားပါတယ္။ ေလွ်ာက္ထားတဲ့ ေက်ာင္းက စာေတြကၽြန္မဆီကိုမေရာက္ဘဲ ျဖစ္ေနလို႔။ အေတာ္ကို ရွင္းယူလိုက္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းကေက်ာင္းသားေနထိုင္ခြင့္ေတြဘာေတြ လုပ္ေနျပီျဖစ္လို႔ ခ်င္ကာပူေတာ့ သြားဖို႔ေသခ်ာေနပါျပီ။ ဒီရက္ပိုင္းမွာ ခ်င္ကာပူ သြားဖို႔ နဲနဲအလုပ္ရွုပ္မွာျဖစ္လို႔( သြားဖို႔ကလည္း ၅ ရက္ေလာက္ဘဲလိုေတာ့တာကို) ဘေလာဂ့္ကို ေန႔တိုင္း အပ္ထိပ္မလုပ္ျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္ကို အသိေပးတာပါ။

ေက်ာင္းတက္ရမွာျဖစ္လို႔ ဘေလာဂ့္ကို ျပင္လိုက္တာပီးဘို ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မဘေလာဂ့္မွာ မ်က္စိထဲ
ေနာက္ေနတာေတြ၊ အခုျပင္လုိက္တဲ့ တင္းပလိပ္နဲ႔ အဆင္မေျပတဲ့ အျပင္အဆင္ေတြကို နဲနဲျပန္ျပင္ထားပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြအတြက္ အခ်ိန္ ၁ရက္ၾကီးမ်ားေတာင္ ဘာမွလုပ္ဘဲ ေပးထားတာေတာင္ ဘေလာဂ့္က စိတ္ၾကိဳက္မျဖစ္ေသးပါဘူး။ အင္းေလ ဒီလို ခဏခဏ ျပင္ေနသမွ်ေတာ့ စိတ္ၾကိဳက္က ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ကို သိပ္ျပီးကလိျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ စာေတြကိုေတာ့ ေရးျဖစ္ေနမွာပါ။

ေၾသာ္ ကၽြန္မ Welcome 2008 တုန္းက ႏွစ္သစ္မွာ ေက်ာင္းက ေခၚစာလာရင္ ေကာင္းမွာဘဲလို႔ ေရးဖူးတာ။ ဒီႏွစ္ ႏွစ္သစ္မွာ ကၽြန္မေတာင္းတဲ့ဆုေတြထဲက ၁ခုတိတိ ျပည့္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကို ကံၾကမၼာက ၾကိဳးစားဖို႔ အခြင့္အေရးတစ္ခုေပးလိုက္ ျပန္ျပီလို႔႔ျမင္ပါတယ္။ အဆင္ေျပေအာင္၊ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ၾကိဳးစားဖုိ႔က ကၽြန္မတာ၀န္ကို။ အဆင္ေျပေအာင္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္လို႔ေတာ့ အားတင္းထားပါရဲ႕။

ဒီႏွစ္မကူးမီ မွာ စိတ္ထဲမွာေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ကၽြန္မကဘဲ ကံမေကာင္းလို႔လား၊ အလွည့္က်လို႔လား မသိပါဘူး။ ကၽြန္မေမးလ္ကို အေဖါက္ခံလိုက္ရျပီး အေရးၾကီးတဲ့ စာတခုဘဲ အဖ်က္ခံရ တာပါ။ က်န္တာေတာ့ ဘာမွအဖ်တ္ထားေတာ့ ကၽြန္မကလည္း သတိမထားမိဘူးေပါ့။ ၀မ္းနည္းမိတာက ငါကို မုန္းတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား မ်ားရွိေနၾကသလဲဆိုျပီးေတာ့။ ဟိုတေလာကလည္း ဆီဗံုးထဲမွာလာ ျပီးဆဲသြားပါတယ္။ သူမ်ားေတြလည္း အဆဲခံေနရတာဘဲ ဆိုျပီး ေျဖၾကည့္ေပမယ့္။ သူမ်ားေတြက ပါဆင္နယ္ သိပ္မပါဘူးထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ဘာမွလည္း သိပ္ျပီးမေရးဘဲ လာဆဲတာဆိုေတာ့ လူကိုမုန္းလို႔ လို႔ဘဲ ထင္ပါတယ္။ လူကလည္း ခ်စ္စရာေလးကို။ ဆဲခ်င္စရာ။ စကားေျပာရင္ရိုက္ေပါက္ခ်ည္းဘဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘဲလာဆဲတာထင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္လည္း ေလာကမွာ မုန္းတဲ့သူမ်ားတာက မေကာင္းဘူးေလေနာ္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့၊ ခင္တဲ့သူမ်ားမွ ေကာင္းတာဆိုေတာ့ ကၽြန္မေတြးျပီး ၀မ္းနည္းရပါတယ္။ (အဲ့ဒီအေၾကာင္းကၽြန္မ ေရးျပီးပလား မေရးရေသးဘူးလား ဆိုတာေတာင္မသိေတာ့ပါဘူး။)

ကၽြန္မဘေလာဂ့္ေရးတာ သိပ္ျပီး တက္လြန္းေတာ္လြန္း၊ လူတြင္က်ယ္ျဖစ္ခ်င္လြန္းလို႔( ဘေလာဂ့္ေရတာ လူတြင္က်ယ္ ျဖစ္ခ်င္လို႔ ေရးၾကတာလို႔ ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မကို ရင္ႏွီးတဲ့သူ အေတာ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္မကို လူတြင္က်ယ္ သိပ္လုပ္တာဘဲလို႔ အေတာ္မ်ားမ်ားက ျမင္ေနၾကလို႔ပါ။)ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တကယ္ စိတ္ညစ္လို႔ စိတ္ထြက္ေပါက္အေနနဲ႔၊ အခ်ိန္အားေတြကို ဒီအတိုင္းမကုန္လြန္ခ်င္လုိ႔ပါ။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ဦးေႏွာက္ကို ဒီအတိုင္းမထားဘဲ တခုခုကို စဥ္းစားခိုင္းထားတာပါ။ စာေရးတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားရပါတယ္။ စဥ္းစားေတာ့ ဦးေႏွာက္အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ စာေတြ လိုက္ဖတ္ရပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘေလာဂ့္ေရးတာပါ။

ဘယ္သူ႔ဘေလာဂ့္မွာလဲ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ စာေတြလိုက္ဖတ္ျပီး ဘ၀အတြက္ ၀မ္းစာျဖည့္တာပါ။ ကိုယ့္သိတာကို သူမ်ားေတြကို ေျပာျပတာကို သူမ်ားကို ၀မ္းစာျဖည့္ေပးတာပါ။ ႏွစ္ခုလံုး မဂၤလာရွိတဲ့လုပ္၊ ကုသိုလ္ရတဲ့အလုပ္ခ်ည္းဘဲမို႔ ကၽြန္မ အခ်ိန္ေတြ၊ လူေတြ အပင္ပန္းခံျပီး ဘေလာဂ့္ေရးပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ ကၽြန္မဘေလာဂ့္က လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို အက်ိဳးယုတ္ေစတယ္၊ နစ္နာေစတယ္၊ စိတ္ဓါတ္ေတြ ယို႔ယြင္း ေအာင္ ျပဳလုပ္သလိုျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မ အႏုအညြတ္ေတာင္ပန္ပါတယ္။ ကၽြန္မဘယ္သူ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ထိခိုက္ေအာင္ မေရးဖူးပါဘူး၊ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ကို ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္တခု၊ မွတ္တမ္းတခု၊ ကၽြန္မရဲ႕ေပ်ာ္စရာပတ္၀န္းက်င္တခု အေနနဲ႔သာ ရည္ရြယ္ျပီး စတင္ခဲ့ေပမယ့္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘေလာဂ့္ဂါၾကီးေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြလိုဘဲ အလည္လာတဲ့သူေတြကို တခုခု ရသြားေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မတက္ႏိုင္သေလာက္၊ ပါရမီ ရွိသေလာက္ၾကိဳးစားျပီး ေရးသြားဖို႔ စဥ္းစားထာပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က စကားေျပာမညက္တာ၊ သိပ္ျပီး ႏုညံ့သိမ္ေမြ႕မွဳမရွိတာေၾကာင့္ ကၽြန္မေရးတဲ့ စာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ဖက္ရတာ တမ်ိဳးျဖစ္ေနတက္ပါတယ္။ ကၽြန္မၾကိဳးစားျပီး ျပင္သြားမွာပါ။

ႏို၀င္ဘာေလာက္ကစျပီး အဲ ေအာက္တိုဘာလကုန္ကတည္းက ထင္ပါရဲ႕ သိပ္ျပီးေနမေကာင္းလို႔တာေရာ အိမ္က နဲနဲဆူတာေရာနဲ႔ သူမ်ားဘေလာဂ့္ေတြကို သိပ္ျပီးမလည္ျဖစ္တာ ၾကာပါျပီ။ ကိုယ့္ဆီကို အလည္လာ တဲ့သူေတြနဲ႔ အခ်ိန္ရွိရင္ ရွိသေလာက္ လက္လွမ္းမွီရာ ဘေလာဂ့္မ်းကို အလည္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္လ အနည္းဆံုး သံုးေလးေခါက္ေလာက္ေတာ့ အလည္ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အရင္ကေန႔တိုင္း ေရာက္ျဖစ္တဲ့ ဘေလာဂ့္သူငယ္ခ်င္းေလးေတြဆီကို မေရာက္ျဖစ္ေတာ့လုိ႔ မခင္ဘူး၊ သူတို႔ ေရးတဲ့စာေတြကို ေကာင္းလုိ႔၊ မႏွစ္သက္လို႔ လို႔ မလည္မလာတာလို႔ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္မ တကယ္ဘဲ အခ်ိန္မရလို႔ အလည္မလာရတာကို ခြင့္လႊတ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ဘေလာဂ့္က ကၽြန္မရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ေလး၊ အစိတ္အပိုင္းေလး တစ္ခုလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

အခု ဘေလာဂ့္ေရးတဲ့အက်ိဳးေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႕ ျမန္မာစာ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုေတြ အေတာ္တိုးတက္ျပီး အမွားနည္းလာပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ အမ်ားျမင္နိုင္ ဖတ္နိုင္တဲ့စာေတြ ေရးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ထားကို အေတာ္သိမ္ေမြ႕ေအာင္ထား ရလို႔စိတ္လည္းအရင္ကထက္ အမ်ားၾကီး ေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ ကၽြန္မဖတ္ဖူး တဲ့စာေတြ၊ လူမွဳဘ၀ေတြ၊ အေတြးေတြ လူအမ်ားနဲ႔အတူ ေ၀မွ်ခံစားရေအာင္ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာဂ့္ေတြေရးလို႔ ဖတ္လုိ႔ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ကၽြန္မဘ၀အတြက္အေရးၾကီးေသာ သင္ခန္းစာေတြအမ်ားၾကီး ရလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မကို ဘေလာဂ့္ေတြနဲ႔ ရင္ႏွီးေအာင္ ဖိတ္ေခၚခဲ့တဲ့ ေမာင္ေလးမွ်ားျပာကိုလည္း သိပ္ျပီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူလည္း ကုသိုလ္ေတြမ်ားၾကီးရမယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မေကာင္းတာ၊ မွန္တာ၊ တခုလုပ္တိုင္း၊ ျဖစ္တိုင္း သူကုသိုလ္ တစ္ခါ ရတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ၂၀၀၈ မွာ ကၽြန္မေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ အားအင္းေတြ၊ အၾကံေတြ၊ စိတ္ဓါတ္ေတြထားတက္ေအာင္ ဘေလာဂ့္က ၂၀၀၇ မွာ အျပည့္အ၀ ကူညီေပးလုိက္ပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕မေတာက္တခါက္၊ အဆင္မေခ်ာတဲ့ စကားလံုးၾကမ္းၾကမ္းေတြကို အျမဲလာျပီးအားေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သိပ္ျပီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူတို႔ေၾကာင့္ ဒီဘေလာဂ့္ေလး အသက္ဆက္ေနရတာပါ။ ကၽြန္မစိတ္ဓါတ္ေတြ ရခဲ့ရတာပါ။ အမွားေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ကၽြန္မကို ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါ။ ၂၀၀၈မွာ ၂၀၀၇ ကအမွားေတြကို ျပင္ဆင္ျပီး (ဟဲဟဲ တသက္လံုးလုပ္လာတဲ့ အမွားေတြလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။) စိတ္သစ္နဲ႔ ဘေလာဂ့္ေရးဖို႔ ၾကိဳးစားသြားပါ့မယ္။

အားလံုးဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစ။
အားလံုးကို ခ်စ္ေသာ
ႏွင္းဆီနီနီ။။

အမွန္ေတာ့ ကင္ဆာဆိုတာ ေသခ်ာ ျမင္ဖူးၾကားဖူးတာ၊ ၾကားဖူးတာက ငယ္ငယ္တုန္းက အရပ္ထဲက သိပ္ျပီးလွတဲ့ အန္တီၾကီး ရင္သားကင္ဆာျဖစ္တုန္းက တခါ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကိုယ္က ၃ တန္းဘဲရွိေသးတာ။ ကင္ဆာနဲ႔ေသတာတဲ့၊ ေသခါနီးမွာ အရမ္းပူတာတဲ့၊ ဆံပင္ေတြကၽြတ္ကုန္တာတဲ့ စသည္ျဖင့္ ကင္ဆာရဲ႕ ေကာင္းေၾကာင္းမ်ားကို ၾကားဖူးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က ကေလးဆိုေတာ့ ေဆးရံုလည္းမသြားၾကည့္ရဘူး။ နားနဲ႔ဘဲ သတင္းေတြၾကာခဲ့ ရတာ ပါ။ အဲ့ဒီ အန္တီၾကီးမွာ ကိုယ္နဲ႔ ရြယ္တူ ေကာင္မေလးတေယာက္ က်န္ခဲ့တယ္။ သူ႔ကို သနားတယ္ ဒါေလာက္ပါဘဲ။ ေနာက္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလမွာ ကၽြန္မ သူငယ္တန္းတုန္းက အတန္းပိုင္ဆရာမပါ။ သားအိမ္ကင္ဆာနဲ႔ ေသသြားပါတယ္။ ဆရာမဆံုးေတာ့ သူ႔မွာ ၆ တန္းအရြယ္သမီးေလးနဲ႔ ၅ ႏွစ္ေလာက္ဘဲရွိတဲ့ သမီးေလး ႏွစ္ေယာက္က်န္ခဲ့ပါတယ္။ အားလံုးစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကေလးေတြက ငယ္ေသးလို႔ေလ။ အဲ့ဒီတုန္းကလည္း ကၽြန္မဆယ္တန္းမို႔ သတင္းဘဲ နားေထာင္လိုက္ရပါတယ္။အဲ့ဒါေတြက ကၽြန္မဘ၀မွာ ပထမဆံုးၾကားဖူးတဲ့ ကင္ဆာဆိုတဲ့စကားလံုးေတြပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အမွုမဲ့အမွတ္မဲ့ပါဘဲ။ ေၾသာ္ ကင္ဆာဆိုတာ ျမန္ျမန္ေသတယ္ေပါ့၊ ဒီေလာက္ပါဘဲ။

ကင္ဆာျဖစ္ရင္ေသတာဘဲလို႔ လူေတြအမ်ားေျပာၾကတာပါဘဲ။ ကင္ဆာဆိုတာ ျမန္မာလိုဆိုရင္ေတာ့ ျမစ္ပြားနာလို႔ ေခၚမလားဘဲ ကင္ဆာျဖစ္ေစတဲ့အျမစ္ေတြက ပြားျပီးဘာမွလုပ္လို႔ မရေတာ့တာလို႔ထင္ပါတယ္။ ကင္ဆာနဲ႔ပက္သက္ျပီး ခုထိ ေဆးပညာသေဘာတရားေတြကို မသိေသးပါဘူး။ သိေအာင္လည္း မၾကိဳးစားမိခဲ့ဖူးပါဘူး။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကင္ဆာ ျဖစ္ရင္ ကင္ဆာေဆးေတြဘာေတြ သြင္းရင္ေတာ့ သက္သာတယ္၊ လံုး၀ေပ်ာက္ကင္းတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္လို႔ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ သတင္းေတြထဲမွာ ၾကားမိပါတယ္။ အဲ့ဒါကလည္း ၁၀၀ မွာ ၁၀ ေယာက္ ၁၅ ေယာက္ထက္ ပိုမယ္လို႔မထင္မိပါဘူး။ အဲ့ဒီထက္ေတာင္ နည္းခ်င္ နည္းႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မအျမင္မွာေတာ့ တခ်ိန္ေတာ့ ေသၾကရမွာပါဘဲ။ ကင္ဆာျဖစ္တယ္ဆိုတာ လူဘ၀မွာ ေသမင္းတမန္ဆီကေန အေၾကာင္းၾကားစာ ရလုိက္သလိုပါဘဲလို႔ သူမ်ားေတြေရးတာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူ႔ဘ၀မွာ ဘယ္အခ်ိန္ေသမလဲဆိုတာသာ မသိတဲ့ ဘ၀မွာကိုယ္က ငါ မၾကာခင္ ေသေတာ့မွာပါလားလို႔ သိေနတာက တမ်ိဳးေကာင္းေနသလိုဘဲ။ အဲ့ဒါကလည္း ကၽြန္မအေတြးပါေလ။
ကင္ဆာျဖစ္တဲ့ လူနာေတြအတြက္ကေတာ့ ကၽြန္မအျမင္ ၾကိဳတင္အၾကာင္းၾကားစာ ရေတာ့ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ေတာင္ရေနသလိုပါဘဲ။ ကိုယ္ေသေတာ့မွာ ေပါ့ ကိုယ့္အတြက္ ဘာေတြလုပ္ရမလဲဆိုတာေတြ၊ ကိုယ္ဘာေတြလုပ္ဖို႔က်န္ေသးတာေတြ နဲ႔ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ အဲ့ဒါေတြကို အေၾကာင္းၾကားစာ ရျပီးတာ နဲ႔ ျပင္ဆင္လို႔ ရေနျပီေလ။ အဲ့ဒီလို ကၽြန္မကျမင္ပါတယ္။ ကၽြန္မအျမင္က သူမ်ားေတြအတြက္ သင့္ေတာ္ခ်င္မွ သင့္ေတာ္မွာပါ။ ကိုယ္ခ်င္မွမစာလို႔ ေျပာရင္ လည္း ခံရမွာပါဘဲေလ။ မဟုတ္လည္း လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးဆိုေတာ့ တေန႔ေသရမွာဘဲ။ ကိုယ္က ျပင္ဆင္စရာရွိတာ ျပင္ဆင္ထားေတာ့ သူမ်ားေတြထက္ပိုျပီး အခ်ိန္ရေနလို႔ အဆင္ေျပမလား ဆိုျပီး အဲ အဲ့ဒီလိုေတြးမိပါတယ္။ ဘာမွမလုပ္ဘဲ၊ ဘာမွမသိဘဲ ေသသြားတာမ်ိဳးၾကီးၾကေတာ့ ကံမေကာင္းသလိုဘဲလို႔ အခုစာေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေတြးေပါက္မိပါတယ္။

အဲ ကၽြန္မ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္ေတြထြက္ျပီးတဲ့အခ်ိန္ ေလာက္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အရပ္ထဲက ကၽြန္မတို႔နဲ႔အေတာ္ရင္ႏွီးတဲ့ အိမ္၂ အိမ္ကို အိမ္ရွင္ ေတြရဲ႕ အေမေတြအလည္လာၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအိမ္ရွင္ ေတြရဲ႕ အေမႏွစ္ေယာက္လံုးကို အိမ္ရွင္ေတြက က်န္းမာေရးစစ္ေပးၾကပါတယ္။ ပထမ အိမ္ရွင္ရဲ႕ အေမ က အစာအိမ္ကင္ဆာရွိပါတယ္။ သံုးလေလာက္ဘဲ ခံေတာ့မယ္လို႔ ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ ဒုတိယ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အသည္းကင္ဆာျဖစ္ေနပါတယ္ သူ႕ကို ေတာ့ ခဲြၾကည့္ဦးမယ္လုိ႔ေျပာၾကပါတယ္။

ပထမ တစ္ေယာက္က ေမျမိဳ႕ကပါ။ ကၽြန္မတို႔မိတၳီလာက သူ႔သားရဲ႕အိမ္ကို အလည္လာရင္းနဲ႕ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ မိတၳီလာက စစ္ေဆးရံုက ဆရာ၀န္ေတြ ထိုင္တဲ့ေဆးခန္းမွာ ေဆးသြားစစ္တာ အစာအိမ္ကင္ဆာဆိုေတာ့ သားျဖစ္တဲ့သူဆိုတာ မ်က္ႏွာကိုမေကာင္းဘူး။ အေမကိုေတာ့ ကင္ဆာဆိုတာ လံုး၀မေျပာ ပါဘူး။ ဒိအတိုင္ဘဲ မန္းေလးကို ျပန္ေခၚသြားၾကတယ္။ မန္းေလးမွာလည္း သူ႔သားသမီးေတြ ရွိတာကို။ အဲ့ဒါနဲ႔ မန္းေလးက ကင္ဆာေဆးရံုမွာ ကင္ဆာေဆး ေတြဘာေတြသြင္းၾကပါတယ္။

အဲ့ဒီအဖြားက စာတက္ေတာ့ သူ႔ကို ကင္ဆာေဆးသြင္းတာ သိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔သြင္းတာလည္းလို႔ေမးေတာ့ ကင္ဆာဆာစပတ္ ဆိုျပီး သားသမီးေတြကေျပာလို႔၊ သူကဘာမွမေျပာဘဲ ကင္ဆာေဆးမွန္မွန္သြားသြင္းပါတယ္။ သူက အစကေတာ့ ေပ်ာက္မယ္ထင္ပံုရတယ္။ ခုလိုတိုးတက္တဲ့ ေခတ္မွာက ကင္ဆာဆိုတာ ေပ်ာက္ႏိုင္ေၾကာင္းဆုိတာကလည္း သူကသိတာကို။ ဒါေပမယ့္ ပထမအၾကိမ္ ကင္ဆာေဆးသြင္ျပီးေတာ့ သူမခံႏိုင္ေတာ့ဘူးဆို တာသူသိ သြားပါတယ္တဲ့။ ဒုတိယအၾကိမ္လည္း သြားသြင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအၾကိမ္သြင္းျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သူ ေဆးမသြင္းေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာျပီး သူ႔ အိမ္ရွိရာ ေမျမိဳ႕ကို ျပန္ျပီး ၄ လေက်ာ္ ၅ လေလာက္မွာဘဲ ဆံုးသြားပါတယ္။

အဲ့ဒီအဖြားက ရယ္ဒီမိတ္ေတြအရမ္းစားတာပါတဲ့။ ၾကက္ကင္ေတာင္ ရယ္ဒီမိတ္ၾကက္ကင္စားတာပါတဲ့။ ေခါက္ဆြဲထုတ္ဆိုလည္း သူသိပ္ျပီးၾကိဳက္တာ။ အားလံုးကေတာ့ ရယ္ဒီမိတ္စားလြန္းလို႔ အစာအိမ္ကင္ဆာ ျဖစ္တာလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားဆံုးျပီးေတာ့ ရယ္ဒီမိတ္သတိထား ဆိုျပီး အရပ္ထဲ ေခတ္စား လိုက္ပါေသးတယ္။

ဒုတိယအဖြားကေတာ့ အသည္းကင္ဆာျဖစ္တာပါ။ ဆရာ၀န္ေတြက အသည္းဆိုတာက ခြဲလိုက္ရင္ ေကာင္းသြားမွာလို႔ ေျပာျပီး မိတၳီလာမွာဘဲ ခြဲဖို႔ျပင္ၾကပါတယ္။ ေဆးရံုေတြဘာေတြတက္၊ ခြဲဖို႔ လည္းေဆးေတြဘာေတြစစ္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ ခြဲလည္းခဲြျဖစ္ေရာ ဆရာ၀န္က အေျခအေနကအေတာ္ဆိုးေနတာမို႔ အသည္းကိုမလွီးဘဲ ဒီအတိုင္ျပန္ပိတ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားကိုေတာ့ ဆရာ၀န္ေတြက သိပ္ျပီးၾကာၾကာ ခံမွာမဟုတ္ဘူးလို႔လည္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားက ဗန္းေမာ္ကလာတာမို႔ အျပန္ကို ဗန္းေမာ္ကို ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ ေခၚသြားလုိက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ဆံုးသြားပါတယ္။

သူသားကေတာ့ သူရွိရာ ေနရာမွာဘဲ ေနေစခ်င္ေပမယ့္ အဖြားက သူ႔ေမြးရပ္မွာဘဲ ေသခ်င္တာေၾကာင့္ ဗန္းေမာ္ကိုဘဲ ျပန္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ေရာဂါသဲေနတဲ့ၾကားကေန ျပန္ပို႔လိုက္ ရတာပါ။ မဆံုးခင္မွာ အေတာ္ခံစားသြားရေၾကာင္းလည္း ျပန္လည္းၾကားသိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဖြားက တရားအျမဲမွတ္ေနေတာ့ တခ်က္ေလးေတာင္မညည္းသြားဘူး(နဲနဲေတာ့ ညည္းမွာေပါ့ေနာ္ သူမ်ားေတြလို ေအာ္ဟစ္မေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။)လို႔ လည္းျပန္လည္ၾကားသိရပါတယ္။
start from here
အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း ကင္ဆာနဲ႔ ပက္သက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကားေနရပါတယ္။ အဲ့ဒီႏွစ္မွာဘဲ အေမ့ ညီမ၀မ္းကြဲရဲ႕ ေယာက္်ားလည္း အသဲကင္ဆာနဲ႔ဘဲဆံုးသြားပါတယ္။ သူကေတာ့ အစကတည္းက အသည္း မေကာင္းတာကို အားေဆးသြင္းျပီး မိတၳီလာကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ဘဲ အလည္လာတာပါ။ ဖ်ားတာ မသက္တာလို႔ ေဆးရံုတင္ေတာ့ ဗိုက္က ေရဖ်င္းဆဲြလို႔ အေတာ္ပူေနပါဘီ။ အဲဒီ့အျပင္ လူက စီပိုး ျဖစ္ေနေတာ့ ၾကာၾကာခံမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ မိသားစုကို အေၾကာင္းၾကာေတာ့လို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာ ေနပါဘီ။ သူကေတာ့ မိသားစုကို မေခၚနဲ႔ဦးလို႔ေျပာေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔က အသက္မမွီမွာဆိုးလို႔ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ ဒီေန႔အေၾကာင္းၾကား ေနာက္ေန႔ဘဲ သူ႔ေရဖ်င္းကို ေဖါက္ျပီး ဆံုးသြားပါတယ္။

အဲ့ဒီဘၾကီးကေတာ့ အသက္ထြက္တာျမန္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ ေခ်ာင္းဆိုးရင္း အသက္ပါသြားလို႔ပါ။ အသည္းက အေတာ္ကၽြမ္းေနလို႔ လို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ သူကေတာ့ နာတာရွည္ အသည္းမေကာင္းရာကေန အသည္ကင္ဆာဘက္ကို ကူးသြားတာလို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာ ပါတယ္။ ေဆရံုတက္တာနဲ႔ဘာနဲ႔ဆို အမ်ားဆံုး ၁၀ ရက္ေလာက္ဘဲ ၾကာမယ္ထင္ပါတယ္။

ဆက္ရန္.....

စာေရးတယ္ဆိုတာ စိတ္ေရာ၊ လူေရာႏွစ္ျပီး ေရးမွ အဆင္ေျပတာလို႔ ျမင္တာေရာ အဲ့ဒီလိုေရးလိုက္ရမွဘဲ စိတ္ထဲ ေပါ့သြားတာမို႔။ လူမနား စိတ္မအားတဲ့ အခ်ိန္မွာဆို စာမေရးခ်င္ပါဘူး။ ေရးရင္းတန္းလန္းနဲ႔လည္း ခ်ျပီး အလုပ္ မလုပ္ခ်င္ဘူးေလ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဒီၾကားထဲ စာေရးတဲ့ဘက္ကို မလွည္ျဖစ္ပါဘူး။ အမွန္က ကၽြန္မတင္တဲ့ ပိုစ့္ေတြ ၁၀၀ ေက်ာ္ေနတာေတာ့ၾကာပါဘီေလ။ ကိုယ္က စိတ္ထဲမထင္လိုက္ျပန္ဖ်က္လိုက္။ စိတ္ထဲမထင္လိုက္ ျပန္သိမ္း လိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေရးလို႔ ဘယ္ေလာက္ ေရးမိမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူး။

ဒီႏွစ္ကို ပိုစ့္ ၁၀၀ ရေအာင္ေရးမယ္ဆိုျပီး လုပ္ထားတာ။ ကိုယ့္ ဒရပ္ဖ္ထဲမွာေတာ့ ပိုစ့္က တစ္ရာေက်ာ္ေန ဘီေလ။ ဒါနဲ႔ ပ်င္းတာေရာ ပိုစ့္ေတြကို ထိန္းခ်င္တာေရာ နဲ႔ စာေတြမေရးဘဲ ထားလိုက္မိပါတယ္။ တေလာကမွ ပိုစ့္ ေနာက္ခံပံုျပင္ျပီး ဟိုဟို ဒီဒီကိုယ့္ ဘေလာဂ့္ကိုျပင္လိုက္ေတာ့မွ ကိုယ့္ဘေလာဂ့္ထဲ တစ္ရာျပည့္ဖို႔ ခုႏွစ္ခု ေနတာကို သြားေတြ႔ပါတယ္။ ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ကလည္း အေတာ္မအားတာမို႔ ဘာမွမတက္ႏိုင္ဘဲ ထိုင္ၾကည့္ေနရ ပါတယ္။

အစကေတာ့ ပုိစ့္တစ္ရာျပည့္အတြက္ ကင္ဆာအေၾကာင္းေရးမလို႔စဥ္းစားထားတာ။ အခုေတာ့ မနက္ဆိုမအား သလို ညဘက္ ေစာေစာပိုင္းေတြလည္းမအားတာေၾကာင့္ စာေတြခပ္တိုတိုဘဲေရးလိုက္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီ ကင္ဆာ ပိုစ့္ကလည္း ေရးရင္ အေတာ္နဲ႔ ျပီးမွမဟုတ္သလို၊ တိုတုိေလးလည္း ေရးလို႔မရလို႔ စိတ္ေရာ။ အခ်ိန္ေရာ ထည့္ျပီး ေရးရမယ္ ပိုစ့္ပါ။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မဆရာ၀န္တေယာက္လည္း မဟုတ္ဘဲ ကင္ဆာအေၾကာင္း ေရးမယ္ဆိုေတာ့ ဆန္းေနမွာပါ။ ကၽြန္မ ကင္ဆာဘယ္လိုျဖစ္တယ္။ ဘာညာေရးမွမဟုတ္ပါဘူး။ ကင္ဆာ ေ၀ဒနာရွင္ေတြနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ အေၾကာင္းကိုေရးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကင္ဆာေ၀ဒနာရွင္ေတြနဲ႔ အဲ့ဒီေ၀ဒနာကို ကုသေပးတဲ့ က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းေတြ။ အဲ့ဒီေ၀ဒနာကို ကုသရာမွ အဓိကက်တဲ့ ဆံုးျဖတ္မွုေတြကို ေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ေတြကို လူနာနဲ႔ လူနာမိသားစုေတြရဲ႕ အျမင္အေနနဲ႔ ေရးမွာပါ။

ဘေလာဂ့္ေရးတဲ့ ဆရာ၀န္ေတြအမ်ားၾကီး ရွိတာေၾကာင့္ ကၽြန္မအေနနဲ႔ တခုခုမ်ားအမွာအယြင္းရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ ေပးၾကဖို႔ စာမေရးခင္ကတည္းက ၾကိဳးျပီးေတာင္းပန္ ခ်င္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ေတြအေနနဲ႔ လူနာေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ ၊ ယံုၾကည့္ခ်က္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ပက္သက္ျပီး သိေစခ်င္လို႔၊ ေျပာျပခ်င္လို႔ေရးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူဘယ္သူ႕ကိုမွ ေစာ္ကားဖို႔၊ ျပစ္တင္ရွံဳ႕ခ်ဖို႔ မရည္ရြယ္ခဲ့ပါဘူး။ မေရးခင္က ၾကိဳတင္ ေတာင္းပန္ထား ခ်င္ပါတယ္။ အဲ အသိေသးသူမ်ားလည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခါနီးမွာ၊ အေရးၾကံုလာရင္ နဲ႔ လူမွူဘ၀ကၾကမၼာကို ဖတ္စရာ စာေလးအေနနဲ႔ ေရးသားဖို႔ စဥ္းစားထားတာပါ။

ဒါေပမယ့္လည္း အခုထိ အေၾကာင္းမညီညြတ္ေသးလို႔ မေရးျဖစ္ေသးပါဘူး။ တကယ္လို႔ ေရးျဖစ္ျပီး တင္ျဖစ္ခဲ့လို႔ ရွိရင္ေတာ့ အၾကံဥာဏ္ေလးမ်ားေပးၾကပါဦးလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ဒီရက္ပိုင္မွာ အိမ္ေျပာင္းျဖစ္ပါတယ္။ အရင္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေန ေနာက္တမ်ိဳ႕ကို။ ျမိဳ႕ေျပာင္းတယ္ ဆိုေပမယ့္ ျပည္နယ္ တခုထဲဘဲဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတယ္လို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပတာက အစက ကုန္တင္ကားငွားတုန္းက ၂၉ ရက္ေန႔ကို ျမိဳ႕အသစ္ကို အေရာက္ေျပာင္းေပးမယ္ဆိုျပီး အခုေတာ့ ၃၁ ရက္ေန႔မွ ရမယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ေကာင္းပါေလေရာ။ ၃၁ ရက္ေန႔မွဆို နယူးရီးယားည ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေအးေဆးပါေတာ့ မလဲေနာ္။ ပစၥည္းေတြေရႊ႕ရ၊ မရ၊ ခ်ရနဲ႔ အေတာ္ပင္ပန္းေနဦးမွာပါ။ ၂၀၀၇ရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္ကိုလည္း အခ်ိန္ေပးျပီး ၾကည့္ျဖစ္မယ္လို႔ မထင္သလို၊ ႏွစ္သစ္မနက္မွာလဲ ေအးေအးေဆးေဆး ကာဖီပူပူေလး ေသာက္ျဖစ္မယ္လို႔ မထင္မိပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ မိုးရြာတယ္လို႔ေျပာရင္ ဒီက လြန္ရာက်ပါဦးမယ္။ ခုေတာ့ သူလုပ္ပံုက ေကာင္းေသးလို႔လား။ ႏွင္းဆီပန္း အပြင့္၅၀၀ ေတာင္းတုန္းကေတာ့ ဒီက ကို လြန္တယ္လို႔ေျပာပါဦးမယ္။ ခုေတာ့ လိုေတာင္လိုေန ပါေသးတယ္။ ပင္ပန္းလိုက္တာလည္း ဖတ္ဖတ္ကိုေမာေနတာပါဘဲ။ လူခ်ည္း ပင္ပန္းတာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘေလာဂ့္ေရးရတာက တမ်ိဳး။ အျပင္မွာ စီစဥ္ရတာ၊ သိမ္းဆည္းရတာကမ်ိဳးနဲ႔ လူကို ေမာေနတာပါဘဲ။ ဟဲ့ နင့္ကို ဘယ္သူက စိတ္ထဲကေန စာေရးခိုင္းေနလို႔လည္း ဆိုေတာ့လည္း ဘယ္သူမွလည္း မေရးခိုင္း ပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရွာရွည္ေနတာေလေနာ္။ မေရးရ မေနနိုင္ျဖစ္ေနတာကို။

လူကသာ စိတ္ထဲမွာ စာေရးေနတာ ဘေလာဂ့္ကေတာ့ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းနဲ႔ေလ။ ဖုန္ေလးဘာေလး ခါဖို႔ ေနေန သာသာ၊ တေန႔တေန႔ ကိုယ့္အိမ္ကိုေတာင္ ကိုယ့္၀င္မၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး။ ေအာ္ ေလာကရယ္ ငါလည္း နင္ေလာလြန္းလို႔သာ ကေနရတာ ေမာလွေပါ့ေနာ္။

ပိုေမာတာက ၂၈ ရက္ေနကေလ ၂၇ရက္ေန႔ ရုပ္ရွင္ေကာင္းလို႔ ေမာေမာနဲ႔ ထိုင္ၾကည့္မိတာ။ ရုပ္ရွင္လည္း ျပီးေရာ အိပ္ရာတန္းျပီး၀င္ျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ကိုလည္း ထတာ နဲနဲေနာက္က်သြားတယ္။ မိုးလင္းလို႔ သတင္း ဖြင့္မိေတာ့ ဟိုတေလာက ဗံုးေပါက္ျပီး လုပ္ၾကံခံရတဲ့ ပါကစ္စတန္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းက ထပ္ျပီးလုပ္ၾကံခံရလို႔ ေသသြားျပီဆိုတဲ့သတင္းၾကားရေတာ့ အေတာ္ဘဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ အဲ့ဒီသတင္းက ေခါင္းၾကီး သတင္းျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္သတင္းလိုင္းဖြင့္ဖြင့္ ဒီအေၾကာင္းဘဲလာေနပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းနဲ႔ သူမ်ားေတြအျမင္ေတြကို ျပေနတာၾကည့္ျပီး ရင္ထဲ တမ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနတာ။ သူ႔မိန္႔ခြန္းေတြ ျပန္ျပေတာ့ ရဲရဲေတာက္စိတ္ဓါတ္ကို အားက်မိသား။ ကိုယ့္ သူ႔ေလာက္ေတာ့ အျဖစ္မရွိပါဘူးေလ။ အင္း သူကလည္း အျဖစ္ရွိလို႔ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေတာင္ျဖစ္ဖူးေသးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘာေကာင္မွမွ မျဖစ္ဖူးေသးဘူးေတာ့ ထိုင္ျပီး အားက်လိုက္ပါတယ္။

တေနကုန္လည္း အိပ္ေရႊ႕ဖို႔ပစၥည္းသိမ္းရ၊ ၾကားရတဲ့သတင္းကလည္း စိတ္မေကာင္းစရာ အသက္ရွဴေတာင္ မ၀တဲ့အျဖစ္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ဟဲ့ နင္နဲ႔လည္းမဆိုင္ဘဲနဲ႔ဆိုေတာ့လည္း။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သား။ ဒါေပမယ့္ အိမ္သိမ္းတာကေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ တိုက္ရိုက္သက္ဆိုင္မယ္ထင္တယ္ေနာ္။ ေမာတာမွ အေတာ္ေမာတာ ပါ။ စက္တင္ဘာတုန္းကလည္း ဒီိလိုဘဲ ေမာဖူးပါတယ္။ ရင္ထဲကိုဆို႔က်ပ္ေနေအာင္ ေမာဖူးပါတယ္။ ၃ ရက္ေလာက္ သတင္းေတြမဖတ္ဘဲေနလိုက္ေတာ့မွ ေမာတာသက္သာသြားပါတယ္။ အခုလည္း ၾကားရ၊ ျမင္ရတာ နားမ်က္စိ မခ်မ္းသာတာနဲ႔ တီဗီြၾကီးကို ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ မွတ္ေရာ။ ဖြင့္ထားရင္ ကိုယ့္လက္က ဟိုဟိုဒီဒီေျပာင္းရင္း အဲ့ဒီဘက္ကို ေရာက္သြားဦးမွာေလေနာ္။

ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္ေျပာင္းေတာ့ ျမိဳ႕ႏွစ္ျမိဳ႕ၾကားမွာရွိတဲ့ ကင္နာဘာလူေတာင္ကိုေတာ့ ျဖတ္သြားရတာေပါ့။ ကေလာလိုလို၊ ေမျမိဳ႕လိုလို ျမိဳ႕ေသးေသးေလးေတြကိုျဖတ္သြားေတာ့ လမ္းေဘးက သစ္သားအိမ္ေတြက ဟိုဟို ရွမ္းျပည္ဘက္ကအိမ္ေတြကို ေျခတံရွည္ေတြနဲ႔ ျမင္ရေတာ့ ပင္းတယကို သြားလည္တာ ျပန္သတိရမိပါတယ္။ ေအာ္သူတို႔လည္းငါတုိ႔နဲ႔ သိပ္ျပီးလူေနမွမကြာဘူးလို႔ ေတြးမိျပန္ပါတယ္။ အဲ ဒါေပမယ့္ ကြာေနတာက အိမ္တိုင္း မီးလင္းျပီး ၂ေပစေလာင္းနဲ႔ဘာနဲ႔။ ျပီးေတာ့ အိမ္ေရွ႕တိုင္းမွာ အနည္းဆံုး ေလးဘီးကား ၁စီးေလာက္ေတာ့ ရွိတာကို။ ေမာင္းလို႔မရဘဲ သံေခ်းတက္လို႔ ပစ္ထားတာထည့္တြက္ရင္ ဒီထက္ပိုမလားဘဲေနာ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံထဲသြားေနရသလိုပါဘဲေလ။

ကင္နာဘာလူေတာင္ကို ေရာက္ရင္ေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ဦးမယ္ဆိုျပီး ဓါတ္ခဲေတြျပင္ထားေပမယ့္ ေတာင္ေျခ ေရာက္ေတာ့ ေမွာင္ေနပါဘီ။ ရိုက္လည္း လွမွာမဟုတ္ေတာ့ မရိုက္ခဲ့လိုက္ဘူး။ ဒီလိုဘဲျဖစ္တက္ပါတယ္။ ျပင္ဆင္ထားရင္ ဘယ္ေတာ့မွအဆင္မေျပဘူး။ မျပင္ထားရင္ေတာ့ -၀ုန္း-ဆိုျပီးျဖစ္တက္ပ။ ေနာက္ရွိေသးတယ္ ေျပာရဦးမယ္ ေတာင္ေပၚတက္ေတာ့ ဒီတခါမိုးမရြာဘဲ ျမဴေတြနဲ႔ ပိတ္ေနတာ။ ကားမီးေရာင္ေအာင္မွာ ျမဴေတြက ရိပ္ရိပ္ ရိပ္ရိပ္နဲ႔ေျပးေတာ။ တိမ္ထဲ ကားေမာင္းေနသလိုပါဘဲ။ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ျမဴေတြကို ႏွင္းေတြဆိုျပီး ေပ်ာ္ေနလို႔ အိမ္ကလူေတြက ကမၻာၾကီးေအးခ်မ္းေနတာ သူ႔ေၾကာင့္လို႔ ေျပာေနေလရဲ႕။ ကားေမာင္းတဲ့သူကေတာ့ မ်က္စိကိုျပဴးေနတာပါဘဲ လမ္းေခ်ာ္ျပီး ေခ်ာက္ထဲက်မွာဆိုးလို႔ေလ။ တခါတေလ ရာသီဥတုဆိုးရင္ ေတာင္ကလည္း ျပိဳတက္ေတာ့ ျမဴေတြနဲ႔ဆို အဆင္မေျပဘူးတဲ့ေလ။

အင္း ဒီဇင္ဘာေရာက္ရင္ တခုခုက သူ႔ဟာသူေျပာင္းရင္ေျပာင္းမေျပာင္းရင္ ကိုယ့္က ကိုယ့္ဖာသာကို ေျပာင္း လိုက္ရမွ ေက်နပ္တာေလ။ အခု အိမ္ေတာ့ေျပာင္းျပီးသြားဘီ။ လူဘဲနဲနဲေျပာင္းဖို႔ က်န္ေတာ့တယ္။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ မရွည္စဖူးေက်ာလည္ထိေရာက္ေနတဲ့ ဆံပင္ေတြကို ဘိုေကညွပ္လိုုက္ရရင္ ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆံပင္ညွပ္ခက မသတ္သာသလ႔ိုစဥ္းစားေနတာ။ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ဖိုးကလည္း ေစ်းၾကီး၊ ကလစ္တို႔ ေခါင္းစည္းၾကိဳးဖို႔ကလည္း မ်ားေနေတာ့ အိမ္ကို နဲနဲေမးလိုက္ပါဦးမယ္ေလ။ ဆံပင္ေျဖာင့္ဖို႔ ပိုက္ဆံေပးမလား၊ ဆံပင္ဘဲ ညွပ္လိုက္ရမလားလို႔။ အက်ပ္ကိုင္တာ ေတာ့မဟုတ္ဘူးေလ ေနာ္။ ဒီလိုဘဲ အၾကံေတာင္းၾကည့္တာ။ ေသခ်ာတယ္ ၂၀၀၈ မွာေတာ့ ဒီထက္ပိုျပီး ၀ဦးေတာ့မယ္။

--ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ေနတစ္ဖိုရမ္ထဲမွာ ၀င္ဖတ္ရင္နဲ႔ ကိုမင္းအိုဆိုတဲ႔ အကိုၾကီးတေယာက္(အကိုၾကီးေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ဦးေလးၾကီးလို႔ေတာ့ ထင္ပါရဲ႕။)ရဲ႕ ေရးထားတဲ့ အေရးအသားမ်ိဳး ၾကိဳက္လို႔ေရးၾကည့္တာ ဖတ္လို႔ ေကာင္းမေကာင္းေတာ့မသိဘူး။ အဲ့ဒီအကိုၾကီးက ေနလည္သတင္းဆိုျပီး ေရးတာအေတာ္ဖတ္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ေ၀ဖန္ေပးၾကပါဦးေနာ္။--

မဂၤလာရွိေတသာ ႏွစ္သစ္မွာ
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ခရစ္စမတ္ည။ ခရစ္စမတ္ဆိုတာ ခရစ္ယန္ဘာသာ၀င္ေတြအတြက္အထြတ္အျမတ္ ထားရတဲ့ ဘာသာေရးပြဲ ေတာ္ တစ္ခုျဖစ္ေပမယ့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခရစ္စမတ္ေရာက္ရင္ ေပ်ာ္တက္တာေတာ့ ဘာလို႔မွန္း လံုး၀မသိခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မမွာလည္း ခရစ္ယန္သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားၾကီးရွိလို႔လည္း ပါ ပါတယ္။ သူတို႔က ခရစ္စမတ္ နီးရင္ ဘုရားေက်ာင္းမွာ သီခ်င္းေတြသြားတိုက္။ ညဘက္ေတြမွာ ကရယ္ဆင္း လိုက္ဆိုၾကနဲ႔ ညနက္နက္ ခ်မ္းခ်မ္း စီးစီးမွာ ~ ဒီအိမ္ေပၚမွာ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေရာက္ေစေသာ္။ ဒီအိမ္ေပၚမွာ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ ေရာက္ေစေသာ္~ ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ ဂစ္တာသံ လြင္လြင္ေလးၾကားလိုက္ရင္ အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ ဒီဇင္ဘာညေတြေၾကာင့္ ခရစ္စမတ္ကို သိပ္ျပီး သေဘာက်ႏွစ္သက္မိခဲ့ပါတယ္။

ခရစ္ယန္သူငယ္ခ်င္းေတြ စုစုစည္စည္းနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းသြားၾကတာကိုလည္း သိပ္ျပီးသေဘာက် ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မတို႔ ဘာသာမွေတာ့ လူငယ္ေတြ ဘုရားေက်ာင္းကန္သြားတာ ရွားတာကို။ သြားတဲ့ သူရွိရင္လည္း ဒီေကာင္း ဆရာၾကီးလား၊ ဘာလားနဲ႔ ေပါ့ေလ။ ထားပါေတာ့ေလ။ ကၽြန္မအတြက္အမွတ္တရ ခရစ္စမတ္ကေတာ့ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ကပါ။ အဲ့ဒီႏွစ္ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းပိတ္ရက္က ကၽြန္မတို႔ အမ်ိဳးေတြရွိရာ ျမစ္ၾကီးနားကို အလည္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေမေမရဲ႕ အဖြား၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္က ျမစ္ၾကီးနားမွာ ျပည္နယ္ ပညာေရးမွဴးပါ။ ျမစ္ၾကီးနားက ေက်ာင္းေတြက ကထိန္ကို ေသခ်ာမလုပ္ေပမယ့္ ခရစ္စမတ္ကိုေတာ့ အၾကီးအက်ယ္လုပ္ၾကတာပါ။ ေက်ာင္းတိုင္း ခရစ္စမတ္ပြဲက်င္းပတာ ကၽြန္မတို႔ ေျမျပန္မွာ ကထိန္အၾကီးအက်ယ္ လုပ္သလိုပါဘဲ။ သိပ္ျပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

ေက်ာင္းေတြမွာ သီခ်င္းေတြတိုက္ၾက။ ညဘက္ေတြကို အိမ္ေတြမွာလိုက္ျပီး သီခ်င္းေတြဆိုၾက၊ အလည္သြားတဲ့ အိမ္ေတြကလည္း စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြဘာေတြနဲ႔ ၾကိဳၾကတာ သိပ္ျပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းေအးေအးမွာ သီခ်င္းလိုက္ဆိုရ ခ်မ္းေပမယ့္ အိမ္ေတြေရာက္ရင္ သီခ်င္းေအာ္ဆိုလိုက္ရင္ ခ်မ္းတာေတြ ေပ်ာက္သြားေတာ့တာပါဘဲ။ ကၽြန္မ ဗုဒၶဘာသာေပမယ့္ အဲ့ဒီသီခ်င္းေတြဆိုရတာေတာ့ သေဘာ က်ပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီႏွစ္ ခရစ္စမတ္ညမွာ မီးပံုပြဲလုပ္တဲ့ အသိအိမ္ကိုသြားလည္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ေတြ ေ၀ေပးတဲ့ အျပင္ မီးပံုပဲြမွာ လွည့္ျပီး ကခ်င္ရိုးရာအကေတြကရတာ ေပ်ာ္စရာပါ။ လူၾကီးေတြကိုေတာ့ အရက္ေတြဘာေတြနဲ႔ ဧည့္ခံေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြကေတာ့ အသားကင္ေတြ မီးပံုေဘးမွာစားရတာ အေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့မိပါတယ္။ အေပ်ာ္ဆံုးက မဲေဖါက္ေပးတဲ့ အကိုၾကီးက ေခ်ာေခ်ာေလးမို႔ပါ။ ဟဲဟဲ အဲ့ဒီအကိုၾကီးက လူေတြအားလံုကို မဲေဖါက္ျပီး၊ ေနာက္ဆံုးနားမွ ကၽြန္မကိုေခၚျပီး လက္ေဆာင္ေတြထဲက ကၽြန္မအလိုခ်င္ဆံုး လက္ေဆာင္ကိုေပးခဲ့လို႔ပါ။ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းဘူးလား။ ျမစ္ၾကီးနားဆိုေတာ့ ေအးတာမွ ႏွာသီးျဖားေတြေရာ၊ လက္ဖ်ားေတြေရာ ေအးစက္ေနတာပါဘဲ။ အဲ့ဒီခရစ္စမတ္ညကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရပါ။

ျမစ္ၾကီးနာေဆာင္းက ကၽြန္မတို႔သြားတုန္းက ေအးတယ္ဆိုတာ အရင္ကၽြန္မတို႔ အဖြားေတြ ေနတုန္းကေလာက္ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့ေလ။ အဲ့ဒီႏွစ္တုန္းကေတာင္ သစ္ေတာေတြျပဳန္းလို႔ သိပ္မေအး ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ခုေတာ့ ပိုေအာင္ မေအးႏိုင္ဦးမယ္ထင္ပါတယ္။ ျမစ္ၾကီးနား ေစ်းထဲက လိေမၼာ္သီး ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြကိုလည္း သိပ္ျပီး သတိရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ျမစ္ၾကီးနား ျမိဳ႕မေစ်းနားက ပန္းခင္းလမ္းဆိုတဲ့ ၾကက္ေပါင္းနဲ႔ ေရာင္းတဲ့ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ကိုလည္း သတိရမိပါတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ေလာက္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ခရစ္စမတ္ မရွိေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။