-ကာဗြန္-
ကာဗြန္ဆိုရင္ ကမၻာၾကီးကိုပူေႏြးေစတဲ့ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ရယ္၊ ထမင္းေတြ၊ ဟင္းေတြခ်က္လုိ႔ရတယ္လို႔ သိထားတဲ့မီးေသြးရယ္ အနီးစပ္ဆံုး ေတြးမိၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ မီးခိုးေတြ၊ မီးေသြးေတြမွာ ဘာမွထူးျခားတဲ့ အေရာင္ေတြ တပ္မက္စရာေတြမရွိေပမယ့္။ ကာဗြန္တစ္မ်ိဳးျဖစ္တဲ့ စိန္မွာေတာ့ ထူးျခားတာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိမယ္ဆိုတာ အားလံုးသိၾကပါတယ္။ စိန္းမွာ တျခားကာဗြန္ေတြထက္ ထူးျခားတာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕မာျခင္းအဆင့္က အားလံုးထဲမွာ အျမင့္ဆံုးျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။


ေနာက္တစ္ခ်က္က အေရာင္လက္တဲ့ အရာေတြကို လူတိုင္း၊ သတၱ၀ါတိုင္း ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကတာလည္း အားလံုး သိတာဘဲ။ စိန္ကလည္း ပံုမွန္ဆို ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးလို ျဖစ္ေနျပီး အေရာင္သိပ္ျပီးမထြက္ေပမယ့္ ေသြးလိုက္ရင္ ဖ်တ္ဖ်တ္ေတာက္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ လူအားလံုးရဲ႕စိတ္ကို ေမွာ္၀င္ေအာင္ ဖမ္းစားႏိုင္ပါတယ္္။ ဒါဆို အေရာင္လတ္တဲ့ တျခားအရာေတြ ဥပမာ- မနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္မွာ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္လက္
ေနတဲ့ ကန္ေရျပင္မွာ စိန္ပြင့္ေတြခင္းထားသလို လွေနေပမယ့္ လူေတြမွာသာ ပံုမွန္ အေျခအေနနဲ႔  ျပည္စံု ေနမယ္ဆိုရင္ ကန္ေရျပင္ထက္ စိန္တစ္ပြင့္ကိုသာ လူေတြက ပိုျပီးတန္ဖိုးထားၾကမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ လက္တာျခင္းတူေနရင္ေတာင္ စိန္က အျမဲပိုျပီး တန္းဖိုးရွိေနတက္ပါတယ္။

ဒါဆို လူေတြက စိန္ကိုဘာလို႔ တန္ဖိုးထားၾကတာလဲလို႔ ကၽြန္မေတြးမိပါတယ္။ ဘာလို႔လဲ? ဘာေၾကာင့္လဲ? လို႔ အျမဲေတြးမိတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း စိန္ကို သိပ္ျပီးၾကိဳက္သလို၊ ဖိ္တ္ဖိတ္ေတာက္ေနတဲ့ အရာေတြကို မ်က္စိက်မိတယ္။ ေနာက္ထပ္တစ္ခုက စိန္ေတြ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ရတာက အလင္းေဖါက္ႏိုင္တဲ့ အစြမ္းေတြ ရွိတာေၾကာင့္ လို႔ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။ စိန္ရဲ႕ မာေၾကာမွဳ႕နဲ႔ ၾကည္လင္မွဳေပၚမွာ မူတည္ျပီး သူ႕ရဲ႕ အေရာင္လက္မွဳ႕ အေပၚမွာ စိန္ရဲ႕တန္ဖိုးလည္း ကြာျခားသြားပါတယ္။

ဒါဆိုရင္ ေလာကမွာ ေလာကဓံက ဘယ္ေလာက္ဘဲ အပူတိုက္ပါေစ ၾကံ့ၾက့ံခံျပီးကိုယ့္ရဲ႕ မာေၾကာမွဳ အဆင့္  ျမင့္လာေအာင္၊ ကိုယ့္ယံုၾကည္မွဳ အဆင့္သာ အျမင္ဆံုးေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္ လူ႔ေလာကရဲ႕ အမာဆံုး ကာဗြန္- စိန္- ဆုိတာမ်ိဳး ျဖစ္လာမယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမလိုက္မိတယ္။

တကယ္လို႔သာ ကိုယ့္မွာ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ပူေလာင္၊ ခါးသီးတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြသာ ၾကံဳလာရပါေစ ၾကည္လင္တဲ့ အစြမ္းသတၱိ အားေကာင္းတဲ့ စိတ္ထားသာ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ အလင္းေဖါက္ႏိုင္တဲ့ တစ္ခ်ိ္န္မွာ အေရာင္ ေတာက္ႏိုင္မယ္လို႔လည္း ေတြးမိလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ကိုယ့္ဘဝကို ကိုယ္လိုခ်င္သလို၊ လိုအပ္သလိုသာ ပံုေဖၚအကြတ္ခ် ေသြးႏိုင္ခဲ့ရင္ တဖ်တ္ဖ်တ္လတ္ေနတဲ့ စိန္တစ္္ပြင့္ဟာ ကိုယ္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တာဘဲ ဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳး တကယ္ကို ရရွိလိုက္ပါတယ္။

အမွန္က ေက်ာင္းအသြား၊ မီးရထားလမ္းေဘးက အေရာင္တဖ်တ္ဖ်တ္ေတာ္ကေနတဲ့ ကန္ေရျပင္ကိုၾကည့္ျပီး ေခါင္းထဲေရာက္လာတဲ့ အေတြးတစ္ခုပါ။ ေတြးလုိက္တာ နားလည္လိုက္တာက အလြန္ဆံုး တစ္မိနစ္ ေလာက္ဘဲ  ၾကာမယ္ထင္ပါတယ္။ စိန္နဲ႕ ေရ ၾကားမွာ ေရက လူအသက္အတြက္ အေရးၾကီးတာေတြ၊ ေရက အသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ အေရးၾကီးတာေတြ ဘာမွထည့္မတြက္ခဲ့ဘူးဆုိရင္ စိန္က ပိုျပီး တန္ဖိုးရွိေန ပါတယ္။ ကန္ေရျပင္က ေရက မနက္ပိုင္းသာအေရာင္ေတာက္ျပီး လွႏိုင္ေပမယ့္ စိန္ကေတာ့ အျမဲထာဝရ လွေနႏိုင္ တယ္။

ဘယ္ေလာက္ဘဲ ၾကမ္းတမ္း ပူေလာက္ပါေစ ကိုယ့္စိတ္ကို အျမင့္ဆံုးအဆင့္ထိ ခံႏိုင္စြမ္းရည္ ရွိေအာင္သာ ေလ့က်င့္ႏိုင္မယ္၊ ၾကည္လင္တဲ့ စိတ္ထားေလးလည္း ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္ဟာ စိန္တစ္ပြင့္ဘဲလို႔ ေတြးခဲ့မိပါတယ္။ ဒီလိုသာမဟုတ္ခဲ့ရင္ ကိုယ္ကေလာကမွာ ကာဗြန္သတၱိခ်င္းတူတာေတာင္ အေရာင္မည္းမည္း ေလတိုက္ရင္ လြင့္သြားႏိုင္တဲ့ မီးခိုး၊ ဒါမွမဟုတ္ မီးတိုက္တိုင္း ျပာအျဖစ္ေျပာင္းလဲသြားမယ့္ မီးေသြးတံုးမည္းမည္းသာ ျဖစ္လာေတာ့မယ္။

ဒီလ ၁၉ ရက္ေန႔က မေလးကိုျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္က ျပန္ဖို႔ကအစက အစီအစဥ္မရွိေပမယ့္ မိဘေတြ ေနမေကာင္းဘူးဆိုတာေရာ(ဒါကေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္းေပါ့)၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေစ်းေတြ အရမ္းခ်ေနတာေရာ ေပါင္းျပီး ျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က ထြက္လာကတည္းက Budget Air Line ပဲ စီးတာမ်ားေတာ့ ေလေၾကာင္းလိုင္းေကာင္းေကာင္းေလးနဲ႔ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ သြားဖူူးခ်င္တာ။ Asia ထဲမွာ Singapore Air Line တို႔၊ Silk Air တို႔ျပီးရင္ Malaysia Air Lineလည္း နာမည္ၾကီးတာမို႔။ ဒီတစ္ခါ ေစ်းခ်တာမေလးရွားလိုင္းကဆိုေတာ့ စီးဖူးတယ္ရွိေအာင္ စီးခ်င္တာလဲ ပါပါတယ္။ သူမို႔လည္း စီးႏိုင္တာပါမယ္ထင္ပါတယ္။

ရုပ္ရွင္ေတြထဲမယ္ ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ ခရီးသြားတဲ့လူေတြမ်ား လွလွပပနဲ႔ ေက်ာ့လို႔ေမာ့လို႔ ကၽြန္မတို႔မ်ားေလယာဥ္တစ္ခါစီးတာ ကုန္ထမ္းေနရသလိုပါဘဲ။ အဲေအးရွားက လူတစ္ေယာက္ကို ၁၅ ကီလိုဘဲေပးေတာ့ က်န္တဲ့ ကိုယ္သယ္ခ်င္တာေတြကိုယ္တိုင္သယ္ရေတာ့ လက္ထဲမွာ ၃ ထုပ္ေလာက္က အသာေလးပါတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့ ရုပ္ရွင္ဆိုတာ စိတ္ကူးယဥ္သက္သက္တစ္ခုဘဲဆိုတာ လက္ခံမိတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မဆီမွာ ေအးေအးသက္သာနဲ႔ ေလယာဥ္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ စီးဖူးခ်င္သားလို႔ စိတ္ကူးရွိမိပါတယ္။ အခုတစ္ေခါက္ေတာ့ မေလးရွားအဲလိုင္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္ေတြ ေစ်းခ်တာ တစ္ေၾကာင္းကို ၄၉ က်ပ္၊ေစ်းခ်တာကေတာ့ Economy တန္းကဆိုေပမယ့္ ခါတိုင္းကို စလံုးေငြ ၁၀၀ ေက်ာ္ေပးရတဲ့၊ မေလးေငြ သံုးရာေလာက္ေပးရတဲ့ အတန္းေတြဆိုေတာ့ စီးဖူးတယ္ရွိေအာင္ဆိုျပီး အိမ္ျပန္မယ္ စိတ္ကူးပါတယ္။ အသြားအျပန္ ၉၁ က်ပ္ဘဲက်ပါတယ္။ အသြားအျပန္၀ယ္ေတာ့ ေစ်းပိုသက္သာသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး

အိမ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မဆုေတာင္းအခ်ိန္မွီျပည့္တယ္ ေျပာရပါ့မယ္။

အဲ့ဒီမွာ ျပႆနာက စေတာ့တာပါဘဲ။ မေလးနဲ႔ စကၤာပူကူးတဲ့ေလယာဥ္မို႔လား၊ ေစ်းခ်တဲ့အခ်ိန္ဆဲြတဲ့ ေလယာဥ္မို႔လားမသိပါဘူး။ ေလယာဥ္က Boring 737 ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲ့ဒါေတာင္ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္မွ သိတာပါ။ ခါတိုင္း Air Asia အျမဲစီးတာဆိုေတာ့ ဘာေတြကြာလည္း ေသခ်ာမသိပါဘူး။ နာမည္ၾကီး ေလေၾကာင္းလိုင္းဆိုေတာ့ ေကာင္းမယ္ဘဲထင္တာပါဘဲ။ ေလယဥ္လိုင္းက အေကာင္းဆိုေတာ့ ဂိတ္ေတြ ကလည္း ေစာတဲ့ ဂိတ္ေတြ၊ လွလွပပ ေနရာနားေတြက ဂိတ္ဆိုေတာ့အားလံုးလွေနတာေပါ့။ Checkin ကို Online ကေနလုပ္တာဆိုေတာ့ ထိုင္ခံုကေတာ့ ေရွ႕နားရပါတယ္။ အစကတည္းက ေလယာဥ္စီးရင္ အလယ္ နားေလာက္ စီးရတာကို ပိုၾကိဳက္လို႔ အလယ္နားက ထိုင္ခံုကို ေသခ်ာေရြးခဲ့တာပါ။

ဒီလိုနဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚတက္ျပီးလို႔ ေလယာဥ္စထြက္ျပီး မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ၾကာတယ္ Taxi လုပ္ေနတာ။ ကြင္းကေန အရွိန္နဲ႔ စျပီး ေျပး၊ ေလေပၚစေရာက္တာနဲ႔ ေလယာဥ္ကတုန္ေနပါတယ္။ အသံေတြ ၾကားေနရတယ္။ အခုတေလာလဲ ေလယာဥ္ေတြ ပ်က္က်တာေတြ အျမဲၾကားေနရေတာ့ စိတ္ထဲမယ္လည္း တစ္မ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္မိပါတယ္။ ျဖစ္လည္း အေတြ႕အၾကံဳလို႔ မွတ္လိုက္ပါတယ္။ အေပၚမွာ ေလးက ေတာ္ေတာ္ ေလးျပင္းေနေတာ့ အေပၚနားေရာက္ခါနီးေလ ေလယာဥ္က ပိုျပီးတုန္ေလျဖစ္ေနပါတယ္။ အေပၚေတာ္ေတာ္ ျမင့္ျမင့္ေရာက္မွ တုန္တာေတြ ရပ္သြားမွဘဲ လူလည္း ဟင္းခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။ ဟီးး မေျပာေကာင္းေျပာေကာင္း သြားျပီကို မွတ္တာ။

အမွန္က Air Bus ေတြက သိပ္ျပီးမတုန္ဘဲ လူေတြ စီးရတာ သက္ေတာင့္ သက္သာရွိတယ္လို႔ ေဖေဖတစ္ခါေျပာဖူးတာ အဲ့ဒီေတာ့မွ ျပန္ျပီး သတိရပါတယ္။ ခါတိုင္းက Air Asia စီးေတာ့ သူ႔ဆီက ေလယာဥ္ေတြက Air Bus ေတြခ်ည္း ဆင္ထားတာဆိုေတာ့ အခုကိုယ္စီးတဲ့ေလယာဥ္ကလည္း MH မွာအေသးဆံုးေလယာဥ္ျဖစ္ေနေတာ့ အသားကုန္ျမည္ေနတာလည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ထိုင္ခံုေျပးဦး၊ မုန္႔မေကၽြးတာမွတန္ဦးမယ္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ Air Asia က Lather ထိုင္ခံုေတြကို ပိုၾကိဳက္ပါတယ္။။ ဘယ္လိုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ထဲမွာ စီီးေနက်ျဖစ္လို႔လား၊ တကယ္ဘဲ သက္ေတာင့္သက္သာရွိလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။ Air Asia ရဲ႕ အနံနဲ႔ ထိုင္ခံေတြကို ပိုျပီး ႏွစ္သက္မိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ Air Asia ကလည္း One Way ေတာင္ ၈၈ က်ပ္က်တာဆိုေတာ့ ကိုယ့္ Budget ေပၚမူတည္ျပီး လက္ရွိေလးဘဲ ေကာင္းပါတယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီတစ္ခါက်ေတာ့ ေလာဘက ပိုျပီးတက္သြားတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ငါ့မွာ ပိုက္ဆံရွိခဲ့ရင္ Business class ကိုစီးမယ္ဆိုျပီးျဖစ္သြားျပန္ေရာ။ ဟီးး ဒီလုိ၊ ဒီလို မဆံုးႏိုင္တဲ့ ေလာဘေပါ့ ခင္ဗ်ာ။

ဒီဇင္ဘာ ၁၄ ရက္ ဒီေန႔ ေသြးသြားလွဴျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ မေန႔ကလည္း သြားျဖစ္တယ္ ေစာေနလို႔ ၊ ျပီးေတာ့လည္း သံဓါတ္ မျပည့္လို႔ဆိုျပီး ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ သံဓါတ္ကလည္း .၂ ေလးဘဲလိုတာ။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေနာက္ေန႔ျပန္လာခဲ့မယ္ေျပာျပီး ဒီေန႔ ထပ္ျပီး သြားျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ေသြးလွဴရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသလို ေသြးလွဴျပီးရင္ ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ ေလးေတြကလည္း ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။




မေန႔က ေသြးမလွဴျဖစ္ေပမယ့္ ၃ ၾကိမ္ႏွင့္အထက္ ေသြးလွဴတဲ့လူေတြကို ဦးထုပ္ေလးေပးလို႔ ဦးထပ္ေလးရခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ျမန္မာ အေဒၚၾကီးေတြက လက္ေဆာင္ေပးလိုက္လို႔ ေသြးလွဴရင္ ညွစ္တဲ့ ခရစ္စမတ္ဘုိးဘိုးပံု ေဘာလံုး ေလးလဲရလိုက္တယ္။



ဒီေန႔ေတာ့ ေကာ္လံေတြမွာတပ္တဲ့ တံဆိပ္ေလး ရလိုက္တယ္။ ၄ ခုေတာင္ရလိုက္တယ္။ အမွန္က ၅ ခုရတာ လက္ေဆာင္ေပးျပီး ျပန္ေတာင္းသြားတဲ့လူက ရွိေနေတာ့ ၄ ခုဘဲက်န္ခဲ့တယ္။ ေသြးအမ်ိဳးအစားအလုိက္ ေပးတာ ျဖစ္ေပမယ့္ အနားကလူၾကီးကို အစံုေပးတာေတြ႔လို႕ လိုခ်င္တယ္ဆိုျပီးေတာင္းလို္က္တာ။ ေသြးအမ်ိဳးအစား ေလးခုလံုးအတြက္ ရလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္။ မႏွစ္ကလည္း ေပးတယ္ ဒီႏွစ္လည္း ႏွစ္ကုန္ခါနီးျပီဆိုေတာ့ ဒိုင္ယာရီေပးတယ္။ အႏွစ္က စာအုပ္က အ၀ါေျခာက္ေရာင္ဆိုေတာ့ သိပ္ျပီး မလွသလိုဘဲ။ အမွန္ေတာ့ သူလည္း သူ႔ဟာသူလွေတာ့လွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္က ကၽြန္မအၾကိဳက္ အနီေရာင္ ျဖစ္ေနေတာ့ ၂ အုပ္ေတာင္ ဆြဲခဲ့တယ္။



ေသြးလွဴျပီးတဲ့လူတိုင္းကို ေဆးကဒ္နဲ႔ ေနာက္လွဴရမယ့္ေန႔ကိုတစ္ခါတည္းေပးလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေသြးလွဴျပီး ရင္မုန္႔စားလို႔ရတဲ့ ကဒ္ေလးလဲေပးလို္က္တယ္။

ဒါကေတာ့ ေသြးအတူတူလွဴတဲ့လူေတြပါ။

ဒီပံုကေတာ့ ေသြးစစ္ဖို႔ နမူနာယူေနတဲ့ပံု

ဒါကေတာ့ ေသြးအိတ္မွာကပ္တဲ့ကုဒ္နံပါေတြပါ။

အရင္တေခါက္လို ေသြးဘယ္ေလာက္၀င္ျပီးလည္း ကို ကုတင္ေပၚကေနရိုက္လို႔မရခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရသေလာက္ ရိုက္မယ္ဆိုျပိး ရိုက္ခဲ့တာ ဒီပံုေလးဘဲရခဲ့တယ္။

ေသြးတစ္ခါလွဴတိုင္း လူသံုးေယာက္ရဲ႕အသက္ကို ကယ္ႏိုင္တယ္လို႔ေျပာတာဆိုေတာ့ ေသြးက ေလးခါလွဴျပီးျပီ ဆိုေတာ့ လူ၁၂ ေယာက္ရဲ႕ အသက္ကိုကယ္ခဲ့ႏိုင္ျပီေပါ့။ ဒီေန႔ ကုသိုလ္ပါ။

ႏွင္းဆီနီနီ။

ဒီေန႔ စကၤာပူေလေၾကာင္းရဲ႕ ႏွစ္ (၄၀)ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ျပပြဲကိုသြားၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီေလာက္ အပင္ပန္းခံျပီးသြားဖုိ႔ အစီအစဥ္မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ Apache ဆိုတဲ့ ရဟတ္ယာဥ္ကို အရင္ကတည္းက အရမ္းသေဘာက်ျပီး အဲ့ဒီ ရဟတ္ယာဥ္ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြကို သေဘာက်ခဲ့တာေၾကာင့္ သြားဖုိ႔ကို ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာပါ။ ရဟတ္ယာဥ္ေတြထဲမွာ အဲ့ဒီ Apache ရဟတ္ယာဥ္ေလာက္ၾကည့္ေကာင္းတာ မရွိဘူးလို႔ အျမဲထင္ခဲ့တာပါ။အဲ့ဒီရဟတ္ယာဥ္ကို အျပင္မွာျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္ ဒီတသက္ျမင္ဖူးလိမ့္မယ္လို႔လည္း တစ္ခါမွ မစဥ္းစားမိပါဘူး။ ဒီလို အခြင့္အေရးမ်ိဳးရလိမ့္မယ္လို႔လည္း မထင္မိပါဘူး။ ဒီတစ္ခါက ေလယာဥ္ေတြကို ျပထားရံုမက ေလယာဥ္ စီးခြင့္ကံစမ္းမဲကိုပါ ေဖါက္ေပးမယ္ဆိုလို႔ ပိုျပီး စိတ္၀င္စားျပီးသြားခဲ့တာပါ။ ပြဲမွာ လူေတြ သိပ္ျပီးမမ်ားေပမယ့္ လာတဲ့လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စကၤာပူႏိုင္ငံသားေတြမ်ားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြ။

ေျမပံုလမ္းညႊန္နဲ႔ ကံစမ္းမဲလက္မွတ္ပါေသာ စာအုပ္ေလး။

Apache AH-64


Apache AH-64 ရဲ႕ တပ္ဆင္ႏိုင္တဲ့ လက္နက္ေတြ။

ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ေရာင္းစားထားတဲ့ ေလယာဥ္အေဟာင္းေတြကို စကၤပူေလေၾကာင္းရဲ႕ ျပတိုက္ထဲမွာ ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ေလယာဥ္အေဟာင္းၾကီးေတြနဲ႔လည္း ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ခဲ့ပါတေသးတယ္။ ဓါတ္ပံုေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားရိုက္ခဲ့ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ပံုမယ္မယ္ရရ ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုမွမထြက္ခဲ့ပါဘူး။ ရိုက္ခဲ့သအမွ်ထဲက ေကာင္းမယ္လို႔ထင္မယ့္ ပံုေလးေတြပဲေရြးျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။

Alouette (အရင္တုန္းက နာမည္ၾကီး ရဟတ္ယာဥ္ေပမယ့္ အခုေတာ့ ျပတိုက္ထဲမွာ)

ပဲြလာတဲ့လူတိုင္းကို ဒီလိုမ်ားစတစ္ကာေလးေတြလက္ေဆာင္ေပးၾကပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ဒါမ်ိဳးေလးေတြကပ္ထားၾကတယ္။

ကၽြန္မအရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ကို စကၤာပူ ထံုးစံအတိုင္း တန္းစီးရတာ တစ္နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ မိုးကရြာေသးတယ္၊ ေတာပါ္ေသးရဲ႕မိုးရြာတဲ့အခ်ိန္က တန္းစီဖို႔ အမိုးေအာက္ေရာက္ေနလို႔ ေရမစိုခဲ့တာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ အခ်ိန္ယူရက်ိဳးနပ္ပါတယ္။ တကယ့္ေလယာဥ္အစစ္ကို တကယ္၀င္ထိုင္းခြင့္ရတာအရမ္းကို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေလယာဥ္စီးခြင့္ ကံစမ္းမဲကေတာ့ မေပါက္ခဲ့လို႔ ေလယာဥ္ေတာ့ မစီးခဲ့ရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုေတာ့ ဒီေန႔ျပည့္ခဲ့ပါတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲေပါ့။

ႏွင္းဆီနီနီ။

ၾသဂုတ္လ ဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ အျမဲအေျပာင္းအလဲေတြ သယ္လာတဲ့လေပါ့။ ဒီလေရာက္ရင္ ကၽြန္မအတြက္
အေျပာင္းအလဲတစ္ခုေတာ့ မျမဲရွိတက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြန္မအတြက္ ေကာင္းေသာေျပာင္းလဲခ်င္းေတြ သယ္ေဆာင္မလာတက္ဘူး။ ၾကီးမားတဲ့ ေျပာင္းလဲမွေတြျဖစ္ရင္ေတာင္ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ အျမဲဆန္႔က်င္တဲ့ ေျပာင္းလဲမွဳေတြသာ သယ္ေဆာင္လာတက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလကို ကၽြန္မ မမုန္းမိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ေတာ့ မခ်စ္မိဘူး။

အခုလည္း သူ ယူလာျပန္ျပီ ေျပာင္းလဲမွဳေပါ့။ ဒီေျပာင္းလဲမွဳကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ ဒီလမေရာက္ခင္အထိ ဆက္လက္တည္ရွိေနမွာပါ။ ေနာက္ႏွစ္ ဒီအခ်ိ္န္မွာေတာ့ ေျပာင္းလဲမွဳတစ္ခုေနာက္မွာ ကၽြန္မ ရွိေနမွာပါ။ ေမြးေန႔ျပီး ဒီလေရာက္ရင္ ေရာက္တဲ့ အသက္ရဲ႕ ကံၾကမၼာက ဒီလမွာ စျဖစ္တယ္လို႔ ေဗဒင္တစ္ခုက ေျပာဖူးတယ္။ ဒီလကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ေျပာင္းလဲခ်င္းေတြ ယူေဆာင္လာမလဲဆိုတာ မသိေပမယ့္ ၾသဂုတ္လမွစလို႔ ကၽြန္မလိုခ်င္တဲ့ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲခ်င္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္။

အမွန္ေတာ့ ဖုန္တက္ေနတဲ့ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ေလးကိုဖုန္ခါလိုက္တာပါ။ ကၽြန္မကဘဲဆိုးတာလား ကံကဘဲဆိုးတာ လားေတာ့မသိဘူး။ ထားပါေတာ့ ကံကဆိုးတာဘဲ။ ကၽြန္မက အျမဲဆိုးတဲ့သူဆိုေတာ့ တစ္ခါတေလ ကံကိုဘဲ ေပးျပီးဆိုးလိုက္ေတာ့မယ္။ ကၽြန္မမွာရွိတဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြထဲက တစ္ခုက ကၽြန္မနဲ႔ အဆင္မေျပမွန္းသိရက္နဲ႔ ဆုေတာင္းတက္တဲ့အက်င့္။ ကိုယ္နဲ႔လည္း အဆင္မေျပ၊ ေျပရင္လည္း အဆင္မေျပျဖစ္မဲ့အရာေတြကို ဆုေတာင္းတက္တယ္။ အမွန္ေတာ့ အဲ့ဒီလို ဆုေတာင္းတဲ့အခ်ိန္ေတြတုန္းကေတာ့ တကယ္ကို လိုခ်င္လို႔ေတာင္းခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ ဆုေတာင္းေတြ အျမဲဘဲေနာက္က်တက္တယ္။ အခ်ိန္မွီမျပည့္ဘူး ဆိုပါေတာ့။

အခုလည္း ကၽြန္မအလြန္႔အလြန္ကို လိုခ်င္လို႔ လြန္းခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေလာက္က ေတာင္းခဲ့တဲ့ဆု တစ္ခု လြန္ခဲ့တဲ့လက ျပည့္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပည့္ရံုေလးျပည့္တယ္လို႔ ေခၚခ်င္တယ္။ ကၽြန္မဆုေတာင္းျပည့္ေပမယ့္ အခ်ိန္ဆိုတာ က ရွိေသးေတာ့..။ ဆုေတာင္းျပည့္ေပမယ့္ ေနာက္က်တယ္လို႔ ေျပာရမလိုျဖစ္ေနတယ္။ ျပည့္တာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ေနာက္က်မွျပည့္တဲ့အတြက္ ကံၾကမၼာကို အျပစ္တင္မိတယ္။ ျပည့္တဲ့ဆုေတာင္းကို ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္မကိုကၽြန္မလည္း ေဒါသထြက္မိတယ္။

ကၽြန္မဘေလာဂ့္မွာတင္ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းပံုျပင္ထဲက တစ္ေယာက္ေသာသူေပါ့။ ေက်ာင္းျပီးလို႔ တေနရာစီ ေ၀းခဲ့ေပမယ့္ ျပန္ဆံုဖို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္။ ဆုေတာင္းတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၄ ေလာက္ေပါ့။ ဆုေတာင္းဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ႏွစ္ေတြၾကာတဲ့အထိ ကၽြန္မရဲ႕ ဆုေတာင္းက နဲနဲေလးမွ အရိပ္အေရာင္ေတာင္မျမင္ရတဲ့ အေျခအေနမွာ။ မထင္မွတ္ဘဲ ၀ုန္းကနဲ ကၽြန္မဆုေတာင္းထျပည့္ေတာ့ ကၽြန္မ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္တာ ကၽြန္မအျပစ္မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္။ ကံကိုဘဲ ပံုခ်ရေတာ့မွပါဘဲ။ မထင္တဲ့ေနရာမွာ၊ မထင္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ။ မထင္မွတ္ဘဲ ျပန္ဆံုခဲ့ၾကတယ္။

ကၽြန္မအလြတ္ရေအာင္က်တ္ျပီး ကၽြန္မမ်က္စိေရွ႕ေရာက္လာခဲ့ရင္ေတာင္မွ ကၽြန္မမွတ္မိေလာက္ေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ယံုၾကည့္ျပီး ေမ့ထားခဲ့တဲ့ အရိပ္တစ္ခု မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ကၽြန္မေရွ႕မွာ ေပၚလာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအရိပ္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး ကၽြန္မမွတ္ဥာဏ္ေတြ အေတာ္ဘဲေကာင္းတုန္းဘဲ၊ အသိစိတ္ေတြ တစက္ေလးမွမလြတ္ဘဲ အဲ့ဒီအရိပ္တစ္ခုကို လုိက္ၾကည့္မိတယ္။ အျမဲ ဦးထုပ္ေဆာင္းတက္တဲ့သူ႔အက်င့္ကို ေမ့ေနေလာက္ေအာင္ကို ေမ့ထားခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ အသိစိတ္က ဒီအရိပ္ကို ကၽြန္မေရွ႕မွာ ေပၚလာခဲ့ခ်ိန္မွာ မခ်ိဳ႔ယြင္းခဲ့ဘူး။ မွတ္မိေနတုန္းဘဲ။ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ အေတာ္အ့ံၾသယူ ရေလာက္ေအာင္မွတ္မိေနတုန္းပါဘဲ။

ကၽြန္မအၾကိဳက္ဆံုး လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ စတိုင္မ်ိဳးနဲ႔ လမ္းေလာက္လာတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး လိုက္ၾကည့္မိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ။ သူျဖစ္ေနေတာ့ ပိုအံ့ၾသမိတယ္။ ၀မ္းသာမိတယ္။ ခဏေလာက္ေတာ့ ေအးစက္သြားတယ္။ ဦးထုပ္အနားသတ္ကေန လံုး၀မမွတ္မိဘဲၾကည့္သြားတဲ့အရိပ္တစ္က ကၽြန္မရွိရာ ဒီကၽြန္ေလးမွာရွိေနခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ျပန္ဆံုဖို႔ေ၀းေနတုန္းပါဘဲ။ ျပန္ဆံုခဲ့ရင္ေတာင္ ကၽြန္မရဲ႕ဆုေတာင္း ေတြ မျပည့္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကံဆုိးတက္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ဆုေတာင္းေတြ အခ်ိန္မွီမျပည့္တက္လြန္းလို႔ ေနာက္ဆိုရင္ ဆုေတာင္းေတြအခ်ိန္မွိျပည့္ဖို႔ကိုပါ ထပ္ျပီးဆုေတာင္းရမယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မဆုေတာင္း ပါတယ။္ ကၽြန္မဆုေတာင္းေတြ အခ်ိန္မွီျပည့္ပါေစလို႔။

ႏွင္းဆီနီနီ။

ဒီကိုေရာက္မွ ကၽြန္မဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႔ပိုတူလာတယ္။ ကၽြန္မကိုယ့္ ကၽြန္မတစ္ခါတေလ မိန္းမဆိုတာ ေမ့ေနတက္ေပမယ့္ ဒီမွာေတာ့ ေနတိုင္းၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္အေနအထားအရ ကၽြန္မဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္လံုးလံုးျဖစ္ေနတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္လို သူမ်ားကို အားကိုးခ်င္ေနတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္လို ထစ္ကနဲဆို ငိုခ်င္ေနတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္လို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ေတြေ၀ေနတယ္။ ကၽြန္မမျဖစ္ခ်င္ဆံုး မိန္းမတစ္ေယာက္ပံုကို တေန႔တျခားေျပာင္းလဲသြားတဲ့ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ မုန္းမိ ေလာက္ေအာင္ပါဘဲ။

ဘ၀မွာ ကၽြန္မအျဖစ္ခ်င္ဆံုးက သိပ္ျပီးမထက္ျမတ္ေပမယ့္။ အားလံုးနဲ႔ အဆင္ေျပမယ့္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ပါ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက သားဦးကို ေယာက္်ားေလးသာလိုခ်င္တဲ့ ေဖေဖက ကၽြန္မကို ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔သာ သေဘာထားဆက္ဆံ၊ သြန္သင္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ မိန္းမဆိုတာ သတိရမိတဲ့အခ်ိန္က အေတာ္နည္းတယ္။ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေယာက္်ားေလးမ်ားနည္းတူ လုပ္ႏုိင္ရမယ္လို႔ စိတ္ထဲမွတ္ထားတက္သူပါ။ ဒါေပမယ့္ အသက္ေတြၾကီးလာေလ။ ကၽြန္မမိန္းမနဲ႔ ပိုတူလာေလပါဘဲ။ သိပ္မုန္းတယ္ ဒီလုိျဖစ္တာကို။ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေယာက္်ားေလးမျဖစ္ေတာ့မွန္းသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မစဥ္းစားေတြးေခၚမွဳေတြ၊ အလုပ္လုပ္ပံုေတြအားလံုးနီးပါကို အတူႏိုင္ဆံုးတူေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္၊ ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္၊ အတက္ႏိုင္ဆံုး သင္ယူခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ္ ေနာက္ဆံုးကၽြန္မ မိန္းမျဖစ္သြားတယ္။

ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ဘဲၾကိဳးစား ၾကိဳးစား မိန္းမျဖစ္ေနဦးမွာဘဲ။ မိန္းမေတြကို ေစ်း၀ယ္ထြက္တာ ၀ါသနာပါမယ္၊ ရတနာေတြၾကိဳက္မယ္၊ျပႆနာတက္ရင္ ငိုမယ္။ အူတိုမယ္။ စိတ္ေကာက္မယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္မယ္။ အခင္ဆံုးလူကို ရစ္မယ္။ မိန္မေတြလုပ္တက္တာ ဘာေတြမ်ားရွိေသးလဲ။ ကဲ ဒါေတြအားလံုးကို သင္ယူျပီးေျမာက္ခ်ိန္မွာ တေန႔ ကၽြန္မ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရာတစ္ခုမ်ားျဖစ္သြားမလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ တကယ္လို႔သာ ျဖစ္ခဲ့ရင္ အဲ့ဒါေတြကို ကၽြမ္းက်င္တက္ေျမာက္ေအာင္လုပ္လိုက္တယ္။

ေျပာမယ့္သာေျပာရတာ ကၽြန္မက နဂိုကတည္းက မိန္းမျဖစ္ေနေတာ့ မိန္မေတြၾကိဳက္တာေတြလည္း ၾကိဳက္တက္၊ လုပ္တက္ေသးတယ္။ မိန္းမေတြ လုပ္တာမလုပ္ဘူးလို႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ိဳ႕ကိစၥေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို မိန္းမလိုမစဥ္းစားတာပါ။ အမွန္ေတာ့ မိန္မဟာ မိန္းမလို စဥ္းစား၊ ျပဳမူေနထိုင္မွ ေလာကနဲ႔ အဆင္ေျပ မွာေပါ့ေနာ္။ အဲ့ဒီလို မဟုတ္ခဲ့ရင္ အဆင္မေျပႏိုင္ဘူးေပါ့။ ေလာကၾကီးနဲ႔ အဆင္ေျပသြားေအာင္ ဘာေတြ လုပ္ရရင္ ေကာင္းမလဲစဥ္းစားေန ေတြးေနမိတယ္။

ႏွင္းဆီနီနီ။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေျပာင္းလဲဖို႔
အိမ္မက္ေတြကို ပစ္ခ်ခဲ့တယ္။
အိမ္မက္ေတြသာ ျပဳတ္က်သြားတယ္
လူက ေျပာင္းမသြားခဲ့ဘူး။
တကယ္လို႔သာ ဒီလိုျဖစ္မယ္မွန္း
အစကၾကိဳသိခဲ့ရင္.....
ငါ့အိမ္မက္ေတြကို ငါပစ္မခ်လိုက္ပါဘူး။

တကယ္လို႔သာ မျဖစ္မွာမွန္းသိရင္
ငါဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္ခဲ့ပါဘူး။

တကယ္လို႔သာ ငါစိတ္မခိုင္မွန္းသိခဲ့ရင္
ငါစျပီး မငိုခဲ့ဘူး။
ေလာကရယ္ ငါက
ပန္းေတြကိုဘဲပြင့္ေစခ်င္တာပါ။

ႏွင္းဆီနီနီ။

ေလတိုက္တိုင္း ရယ္ေနတက္တဲ့

ကုကၠိဳယ္ရယ္သံေတြကို လြမ္းတယ္။

ေႏြလမ္းေတြေပၚမွာ တိုက္တက္တဲ့

ေလေပြေလရူးေတြကို လြမ္းတယ္။

လုျပီး ေကာက္ခဲ့ဖူးတဲ့

လက္ပံပြင့္ေတြကို လြမ္းတယ္။

တေႏြလံုး စိမ္းေနတက္တဲ့

ထေႏွာင္းပင္ေတြကို လြမ္းတယ္။

ငါေကာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ စကားပင္ေျခက

စကားပြင့္ေတြကို လြမ္းတယ္။

ငါ့အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္ေျပးတက္တဲ့

ယုန္ေလးကို လြမ္းတာဘဲ။

ငါ့အိမ္က ၾသဇာသီးေတြ လာစားတက္တဲ့

မုန္းခဲ့ဖူးတဲ့ရွဥ့္ေတြကို လြမ္းတယ္။

ငါ ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတဲ့

ဖုန္ထူထူလမ္းကို လြမ္းတယ္။

ငါတက္ခဲ့ဖူးတဲ့

ငါ့ေမြးရပ္ကေက်ာင္းကို လြမ္းတယ္။

ေဆာင္းတြင္းေရာက္တုိင္း ေျပးျပီးလုခဲ့တဲ့

ထုတ္ဆီးတိုးကြင္းၾကီးကို လြမ္းတယ္။

ေဆာင္းမနက္ခင္းတိုင္း ျမဴေတြက်တက္တဲ့

ငါ့ျမိဳ႕ေလးကို လြမ္းတယ္။

မုန္႔၀ယ္စားပါဦးလို႔ ေျပာတက္တဲ့

ေက်ာင္းေစ်းက ေဒၚၾကီးကို လြမ္းတယ္။

ဒီေကာင္မေလး ငယ္ငယ္က သိပ္ဆိုးတာဘဲလို႔ ေျပာတဲ့

မုန္႔ပစ္သလက္သည္ ကိုလြမး္တယ္။

လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရယ္ေမာခဲ့တဲ့

အတိတ္က ရယ္သံေတြကို ျပန္လြမ္းတယ္။

ငါ့ေမြးရပ္ေျမကိုလြမ္းတယ္

ငါ့အတိတ္ကိုလြမ္းတယ္

အခုငါ့က အရင္က ငါ့ကိုျပန္ျပီးလြမ္းတယ္ဟာ....

ႏွင္းဆီနီနီ

လွည္းနဲ႔ ႏြား

ငါဆိုတဲ့ လွည္းၾကီးကို
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊
ရည္မွန္းခ်က္(ေလာဘ )
ဆိုတဲ့ ႏြားၾကီးေတြနဲ႔
ေမာင္းလာခဲ့တာ
ခုဆို ၂၆ ျပည့္ေပါ့။
ငါ့ႏြားေတြလည္း
ပင္ပန္းလွျပီ။
ေရငတ္လွျပီ။
ငါဆိုတဲ့လွည္းၾကီးကေတာ့
ဆက္ျပီး သြားခ်င္တုန္းဘဲ
ငါ့ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏြား၊
ငါ့ ရည္မွန္းခ်က္ႏြား၊
မနားေသးနဲ႔ဦး ဟဲ့၊
မေမာေသးနဲ႔ဦး ဟဲ့။
ငါ့ကိုေတာ့ ခရီးဆံုးထိ
ပို႔ဦးဟဲ့။

ကဗ်ာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ စာလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ထဲ စဥ္းစားမိတာေလးခ်ေရးထားတာ။ အခုမွ တင္ျဖစ္တာ။

စလံုး.. စလံုး နဲ႔ နာမည္ၾကီးေနတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္။ တကယ္တန္းကိုယ္ေရာက္ေတာ့လည္း သူမ်ားေတြေျပာသလို ေပ်ာ္စရာမေကာင္းပါဘူး။ အိမ္နဲ႔မခြဲဖူးတဲ့သူေတြေတာ့ မသိပါဘူး။ ကြၽန္မ အိမ္နဲ႔ ခြဲေနက်၊ အေဆာင္ေနဖူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳရွိတာကိုေတာင္ အိမ္ကို သိပ္ျပီးလြမ္းပါတယ္။ အထီးက်န္သလိုဘဲ ခံစားရပါတယ္။ အိမ္ကိုျပန္ခ်င္စိတ္ေတြေရာက္မလာေအာင္ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ရွိေနတာပါဘဲ။မနက္မိုးလင္းေရ မနက္စာမစားေသးဘူးလားလို႔ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ မိုးလင္းတာနဲ႔ထိုင္တက္တဲ့ ကြၽန္မကိုလာေျပာမယ့္ အေမမ

ရွိဘူး။ ဟင္းမခ်က္ေသးဘူးလားလို႔ ေမးမယ့္ ေမာင္ေလးမရွိဘူး။ ထမင္းခူးေတာ့လို႔ ေျပာမယ့္ အေဖမရွိဘူး။

ထမင္းေလး တခါစာဖို႔ ေပးၿပီးေရးပါတခါးေတြအခါခါဖြင့္ ေလွခါးထစ္ေပါင္းမ်ားစြားဆင္း၊ ထမင္းထည့္ေပးမယ့္ ဆိုင္ရွင့္ကိုျပံဳျပ၊ ျပံဳမျပရင္လည္း စာခ်င္တာေတြ ေျပာရ၊ျပရ၊ ပိုက္ဆံရွင္းရ။ အေမခ်က္ေပးတဲ့ထမင္း တစ္ပဲြက အျပင္ေရာက္မွ သိပ္ျပီးတန္းဖိုးရွိပါတယ္။ အိမ္မွာေနတုန္းက ဟိုဟာခ်က္တာမစားခ်င္ဘူး၊ အေမခ်က္တာ ငံတယ္၊ ခ်ဥ္တယ္၊ ဒီလိုခ်က္တာစားမေကာင္းဘူးလို႔ အျမဲဂ်ီက်တက္တဲ့ ကြၽန္မ။ အျပင္ေရာက္မွ ဟဲ့ နင္တို႔ခ်က္တာကလည္း ေပါ့လိုက္တာ၊ နင္တို႔ အရြက္ေတြကို ႏူးေအာင္ေၾကာ္မထားဘူး၊ အဲ့ဒီေလာက္ထည့္တာ ငါဘယ္၀ပမလဲ..စတဲ့ စိတ္ထဲက အလိုမက်တာေတြ ထမင္းဆိုင္ကလူကို သြားေျပာလို႔မရျပန္ဘူး။ ဒါေတာင္ကိုယ့္မွာ ၀ယ္စားစရာ ပိုက္ဆံကို အိမ္ကေပးေနေသးလို႔။

ကိုယ္တိုင္ပိုက္ဆံရွာရ၊ အရာရာသာစီစဥ္ရရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲမသိဘူး။အိမ္မွာ တခုလုပ္ျပီးရင္ ေနာက္တစ္ခုမလုပ္တက္တဲ့ကြၽန္မ ခုေတာ့ အကုန္လံုး ကိုယ္တိုင္လုပ္ေနရျပီ။ ဟင္းခ်က္ရင္ ပန္းကန္မေဆးခ်င္ဘူး၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ရင္ မီးပူမတိုက္ခ်င္ဘူး။ တခုဘဲရမယ္ ႏွစ္ခုမရဘူးလို႔ အျမဲဆင္ေျခနဲ႔ တြက္ကပ္တက္တဲ့ကြၽန္မ။ ခုေတာ့ ....

ကင္ဆာေရးရင္နဲ႔ ဆက္ေရးဖို႔ က်န္ေသးေပမယ့္ အလုပ္ေတြရွိေနလို႔ အဆင္ေျပရင္ေတာ့ တင္ျဖစ္မွာပါ။ ဒီၾကားထဲမွာ ကၽြန္မအီးေမးလ္အေဖါက္ခံလိုက္ရလို႔ အေတာ္အလုပ္ရွုပ္သြားပါတယ္။ ေလွ်ာက္ထားတဲ့ ေက်ာင္းက စာေတြကၽြန္မဆီကိုမေရာက္ဘဲ ျဖစ္ေနလို႔။ အေတာ္ကို ရွင္းယူလိုက္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းကေက်ာင္းသားေနထိုင္ခြင့္ေတြဘာေတြ လုပ္ေနျပီျဖစ္လို႔ ခ်င္ကာပူေတာ့ သြားဖို႔ေသခ်ာေနပါျပီ။ ဒီရက္ပိုင္းမွာ ခ်င္ကာပူ သြားဖို႔ နဲနဲအလုပ္ရွုပ္မွာျဖစ္လို႔( သြားဖို႔ကလည္း ၅ ရက္ေလာက္ဘဲလိုေတာ့တာကို) ဘေလာဂ့္ကို ေန႔တိုင္း အပ္ထိပ္မလုပ္ျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္ကို အသိေပးတာပါ။

ေက်ာင္းတက္ရမွာျဖစ္လို႔ ဘေလာဂ့္ကို ျပင္လိုက္တာပီးဘို ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မဘေလာဂ့္မွာ မ်က္စိထဲ
ေနာက္ေနတာေတြ၊ အခုျပင္လုိက္တဲ့ တင္းပလိပ္နဲ႔ အဆင္မေျပတဲ့ အျပင္အဆင္ေတြကို နဲနဲျပန္ျပင္ထားပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြအတြက္ အခ်ိန္ ၁ရက္ၾကီးမ်ားေတာင္ ဘာမွလုပ္ဘဲ ေပးထားတာေတာင္ ဘေလာဂ့္က စိတ္ၾကိဳက္မျဖစ္ေသးပါဘူး။ အင္းေလ ဒီလို ခဏခဏ ျပင္ေနသမွ်ေတာ့ စိတ္ၾကိဳက္က ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ကို သိပ္ျပီးကလိျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ စာေတြကိုေတာ့ ေရးျဖစ္ေနမွာပါ။

ေၾသာ္ ကၽြန္မ Welcome 2008 တုန္းက ႏွစ္သစ္မွာ ေက်ာင္းက ေခၚစာလာရင္ ေကာင္းမွာဘဲလို႔ ေရးဖူးတာ။ ဒီႏွစ္ ႏွစ္သစ္မွာ ကၽြန္မေတာင္းတဲ့ဆုေတြထဲက ၁ခုတိတိ ျပည့္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကို ကံၾကမၼာက ၾကိဳးစားဖို႔ အခြင့္အေရးတစ္ခုေပးလိုက္ ျပန္ျပီလို႔႔ျမင္ပါတယ္။ အဆင္ေျပေအာင္၊ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ၾကိဳးစားဖုိ႔က ကၽြန္မတာ၀န္ကို။ အဆင္ေျပေအာင္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္လို႔ေတာ့ အားတင္းထားပါရဲ႕။

ဒီႏွစ္မကူးမီ မွာ စိတ္ထဲမွာေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ကၽြန္မကဘဲ ကံမေကာင္းလို႔လား၊ အလွည့္က်လို႔လား မသိပါဘူး။ ကၽြန္မေမးလ္ကို အေဖါက္ခံလိုက္ရျပီး အေရးၾကီးတဲ့ စာတခုဘဲ အဖ်က္ခံရ တာပါ။ က်န္တာေတာ့ ဘာမွအဖ်တ္ထားေတာ့ ကၽြန္မကလည္း သတိမထားမိဘူးေပါ့။ ၀မ္းနည္းမိတာက ငါကို မုန္းတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား မ်ားရွိေနၾကသလဲဆိုျပီးေတာ့။ ဟိုတေလာကလည္း ဆီဗံုးထဲမွာလာ ျပီးဆဲသြားပါတယ္။ သူမ်ားေတြလည္း အဆဲခံေနရတာဘဲ ဆိုျပီး ေျဖၾကည့္ေပမယ့္။ သူမ်ားေတြက ပါဆင္နယ္ သိပ္မပါဘူးထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ဘာမွလည္း သိပ္ျပီးမေရးဘဲ လာဆဲတာဆိုေတာ့ လူကိုမုန္းလို႔ လို႔ဘဲ ထင္ပါတယ္။ လူကလည္း ခ်စ္စရာေလးကို။ ဆဲခ်င္စရာ။ စကားေျပာရင္ရိုက္ေပါက္ခ်ည္းဘဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘဲလာဆဲတာထင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္လည္း ေလာကမွာ မုန္းတဲ့သူမ်ားတာက မေကာင္းဘူးေလေနာ္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့၊ ခင္တဲ့သူမ်ားမွ ေကာင္းတာဆိုေတာ့ ကၽြန္မေတြးျပီး ၀မ္းနည္းရပါတယ္။ (အဲ့ဒီအေၾကာင္းကၽြန္မ ေရးျပီးပလား မေရးရေသးဘူးလား ဆိုတာေတာင္မသိေတာ့ပါဘူး။)

ကၽြန္မဘေလာဂ့္ေရးတာ သိပ္ျပီး တက္လြန္းေတာ္လြန္း၊ လူတြင္က်ယ္ျဖစ္ခ်င္လြန္းလို႔( ဘေလာဂ့္ေရတာ လူတြင္က်ယ္ ျဖစ္ခ်င္လို႔ ေရးၾကတာလို႔ ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မကို ရင္ႏွီးတဲ့သူ အေတာ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္မကို လူတြင္က်ယ္ သိပ္လုပ္တာဘဲလို႔ အေတာ္မ်ားမ်ားက ျမင္ေနၾကလို႔ပါ။)ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တကယ္ စိတ္ညစ္လို႔ စိတ္ထြက္ေပါက္အေနနဲ႔၊ အခ်ိန္အားေတြကို ဒီအတိုင္းမကုန္လြန္ခ်င္လုိ႔ပါ။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ဦးေႏွာက္ကို ဒီအတိုင္းမထားဘဲ တခုခုကို စဥ္းစားခိုင္းထားတာပါ။ စာေရးတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားရပါတယ္။ စဥ္းစားေတာ့ ဦးေႏွာက္အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ စာေတြ လိုက္ဖတ္ရပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘေလာဂ့္ေရးတာပါ။

ဘယ္သူ႔ဘေလာဂ့္မွာလဲ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ စာေတြလိုက္ဖတ္ျပီး ဘ၀အတြက္ ၀မ္းစာျဖည့္တာပါ။ ကိုယ့္သိတာကို သူမ်ားေတြကို ေျပာျပတာကို သူမ်ားကို ၀မ္းစာျဖည့္ေပးတာပါ။ ႏွစ္ခုလံုး မဂၤလာရွိတဲ့လုပ္၊ ကုသိုလ္ရတဲ့အလုပ္ခ်ည္းဘဲမို႔ ကၽြန္မ အခ်ိန္ေတြ၊ လူေတြ အပင္ပန္းခံျပီး ဘေလာဂ့္ေရးပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ ကၽြန္မဘေလာဂ့္က လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို အက်ိဳးယုတ္ေစတယ္၊ နစ္နာေစတယ္၊ စိတ္ဓါတ္ေတြ ယို႔ယြင္း ေအာင္ ျပဳလုပ္သလိုျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မ အႏုအညြတ္ေတာင္ပန္ပါတယ္။ ကၽြန္မဘယ္သူ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ထိခိုက္ေအာင္ မေရးဖူးပါဘူး၊ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ကို ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္တခု၊ မွတ္တမ္းတခု၊ ကၽြန္မရဲ႕ေပ်ာ္စရာပတ္၀န္းက်င္တခု အေနနဲ႔သာ ရည္ရြယ္ျပီး စတင္ခဲ့ေပမယ့္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘေလာဂ့္ဂါၾကီးေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြလိုဘဲ အလည္လာတဲ့သူေတြကို တခုခု ရသြားေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မတက္ႏိုင္သေလာက္၊ ပါရမီ ရွိသေလာက္ၾကိဳးစားျပီး ေရးသြားဖို႔ စဥ္းစားထာပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က စကားေျပာမညက္တာ၊ သိပ္ျပီး ႏုညံ့သိမ္ေမြ႕မွဳမရွိတာေၾကာင့္ ကၽြန္မေရးတဲ့ စာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ဖက္ရတာ တမ်ိဳးျဖစ္ေနတက္ပါတယ္။ ကၽြန္မၾကိဳးစားျပီး ျပင္သြားမွာပါ။

ႏို၀င္ဘာေလာက္ကစျပီး အဲ ေအာက္တိုဘာလကုန္ကတည္းက ထင္ပါရဲ႕ သိပ္ျပီးေနမေကာင္းလို႔တာေရာ အိမ္က နဲနဲဆူတာေရာနဲ႔ သူမ်ားဘေလာဂ့္ေတြကို သိပ္ျပီးမလည္ျဖစ္တာ ၾကာပါျပီ။ ကိုယ့္ဆီကို အလည္လာ တဲ့သူေတြနဲ႔ အခ်ိန္ရွိရင္ ရွိသေလာက္ လက္လွမ္းမွီရာ ဘေလာဂ့္မ်းကို အလည္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္လ အနည္းဆံုး သံုးေလးေခါက္ေလာက္ေတာ့ အလည္ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အရင္ကေန႔တိုင္း ေရာက္ျဖစ္တဲ့ ဘေလာဂ့္သူငယ္ခ်င္းေလးေတြဆီကို မေရာက္ျဖစ္ေတာ့လုိ႔ မခင္ဘူး၊ သူတို႔ ေရးတဲ့စာေတြကို ေကာင္းလုိ႔၊ မႏွစ္သက္လို႔ လို႔ မလည္မလာတာလို႔ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္မ တကယ္ဘဲ အခ်ိန္မရလို႔ အလည္မလာရတာကို ခြင့္လႊတ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ဘေလာဂ့္က ကၽြန္မရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ေလး၊ အစိတ္အပိုင္းေလး တစ္ခုလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

အခု ဘေလာဂ့္ေရးတဲ့အက်ိဳးေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႕ ျမန္မာစာ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုေတြ အေတာ္တိုးတက္ျပီး အမွားနည္းလာပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ အမ်ားျမင္နိုင္ ဖတ္နိုင္တဲ့စာေတြ ေရးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ထားကို အေတာ္သိမ္ေမြ႕ေအာင္ထား ရလို႔စိတ္လည္းအရင္ကထက္ အမ်ားၾကီး ေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ ကၽြန္မဖတ္ဖူး တဲ့စာေတြ၊ လူမွဳဘ၀ေတြ၊ အေတြးေတြ လူအမ်ားနဲ႔အတူ ေ၀မွ်ခံစားရေအာင္ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာဂ့္ေတြေရးလို႔ ဖတ္လုိ႔ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ကၽြန္မဘ၀အတြက္အေရးၾကီးေသာ သင္ခန္းစာေတြအမ်ားၾကီး ရလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မကို ဘေလာဂ့္ေတြနဲ႔ ရင္ႏွီးေအာင္ ဖိတ္ေခၚခဲ့တဲ့ ေမာင္ေလးမွ်ားျပာကိုလည္း သိပ္ျပီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူလည္း ကုသိုလ္ေတြမ်ားၾကီးရမယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မေကာင္းတာ၊ မွန္တာ၊ တခုလုပ္တိုင္း၊ ျဖစ္တိုင္း သူကုသိုလ္ တစ္ခါ ရတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ၂၀၀၈ မွာ ကၽြန္မေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ အားအင္းေတြ၊ အၾကံေတြ၊ စိတ္ဓါတ္ေတြထားတက္ေအာင္ ဘေလာဂ့္က ၂၀၀၇ မွာ အျပည့္အ၀ ကူညီေပးလုိက္ပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕မေတာက္တခါက္၊ အဆင္မေခ်ာတဲ့ စကားလံုးၾကမ္းၾကမ္းေတြကို အျမဲလာျပီးအားေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သိပ္ျပီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူတို႔ေၾကာင့္ ဒီဘေလာဂ့္ေလး အသက္ဆက္ေနရတာပါ။ ကၽြန္မစိတ္ဓါတ္ေတြ ရခဲ့ရတာပါ။ အမွားေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ကၽြန္မကို ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါ။ ၂၀၀၈မွာ ၂၀၀၇ ကအမွားေတြကို ျပင္ဆင္ျပီး (ဟဲဟဲ တသက္လံုးလုပ္လာတဲ့ အမွားေတြလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။) စိတ္သစ္နဲ႔ ဘေလာဂ့္ေရးဖို႔ ၾကိဳးစားသြားပါ့မယ္။

အားလံုးဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစ။
အားလံုးကို ခ်စ္ေသာ
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ဒီရက္ပိုင္မွာ အိမ္ေျပာင္းျဖစ္ပါတယ္။ အရင္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေန ေနာက္တမ်ိဳ႕ကို။ ျမိဳ႕ေျပာင္းတယ္ ဆိုေပမယ့္ ျပည္နယ္ တခုထဲဘဲဆိုေတာ့ အဆင္ေျပတယ္လို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပတာက အစက ကုန္တင္ကားငွားတုန္းက ၂၉ ရက္ေန႔ကို ျမိဳ႕အသစ္ကို အေရာက္ေျပာင္းေပးမယ္ဆိုျပီး အခုေတာ့ ၃၁ ရက္ေန႔မွ ရမယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ေကာင္းပါေလေရာ။ ၃၁ ရက္ေန႔မွဆို နယူးရီးယားည ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေအးေဆးပါေတာ့ မလဲေနာ္။ ပစၥည္းေတြေရႊ႕ရ၊ မရ၊ ခ်ရနဲ႔ အေတာ္ပင္ပန္းေနဦးမွာပါ။ ၂၀၀၇ရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္ကိုလည္း အခ်ိန္ေပးျပီး ၾကည့္ျဖစ္မယ္လို႔ မထင္သလို၊ ႏွစ္သစ္မနက္မွာလဲ ေအးေအးေဆးေဆး ကာဖီပူပူေလး ေသာက္ျဖစ္မယ္လို႔ မထင္မိပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ မိုးရြာတယ္လို႔ေျပာရင္ ဒီက လြန္ရာက်ပါဦးမယ္။ ခုေတာ့ သူလုပ္ပံုက ေကာင္းေသးလို႔လား။ ႏွင္းဆီပန္း အပြင့္၅၀၀ ေတာင္းတုန္းကေတာ့ ဒီက ကို လြန္တယ္လို႔ေျပာပါဦးမယ္။ ခုေတာ့ လိုေတာင္လိုေန ပါေသးတယ္။ ပင္ပန္းလိုက္တာလည္း ဖတ္ဖတ္ကိုေမာေနတာပါဘဲ။ လူခ်ည္း ပင္ပန္းတာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘေလာဂ့္ေရးရတာက တမ်ိဳး။ အျပင္မွာ စီစဥ္ရတာ၊ သိမ္းဆည္းရတာကမ်ိဳးနဲ႔ လူကို ေမာေနတာပါဘဲ။ ဟဲ့ နင့္ကို ဘယ္သူက စိတ္ထဲကေန စာေရးခိုင္းေနလို႔လည္း ဆိုေတာ့လည္း ဘယ္သူမွလည္း မေရးခိုင္း ပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရွာရွည္ေနတာေလေနာ္။ မေရးရ မေနနိုင္ျဖစ္ေနတာကို။

လူကသာ စိတ္ထဲမွာ စာေရးေနတာ ဘေလာဂ့္ကေတာ့ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းနဲ႔ေလ။ ဖုန္ေလးဘာေလး ခါဖို႔ ေနေန သာသာ၊ တေန႔တေန႔ ကိုယ့္အိမ္ကိုေတာင္ ကိုယ့္၀င္မၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး။ ေအာ္ ေလာကရယ္ ငါလည္း နင္ေလာလြန္းလို႔သာ ကေနရတာ ေမာလွေပါ့ေနာ္။

ပိုေမာတာက ၂၈ ရက္ေနကေလ ၂၇ရက္ေန႔ ရုပ္ရွင္ေကာင္းလို႔ ေမာေမာနဲ႔ ထိုင္ၾကည့္မိတာ။ ရုပ္ရွင္လည္း ျပီးေရာ အိပ္ရာတန္းျပီး၀င္ျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ကိုလည္း ထတာ နဲနဲေနာက္က်သြားတယ္။ မိုးလင္းလို႔ သတင္း ဖြင့္မိေတာ့ ဟိုတေလာက ဗံုးေပါက္ျပီး လုပ္ၾကံခံရတဲ့ ပါကစ္စတန္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းက ထပ္ျပီးလုပ္ၾကံခံရလို႔ ေသသြားျပီဆိုတဲ့သတင္းၾကားရေတာ့ အေတာ္ဘဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ အဲ့ဒီသတင္းက ေခါင္းၾကီး သတင္းျဖစ္ေနေတာ့ ဘယ္သတင္းလိုင္းဖြင့္ဖြင့္ ဒီအေၾကာင္းဘဲလာေနပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းနဲ႔ သူမ်ားေတြအျမင္ေတြကို ျပေနတာၾကည့္ျပီး ရင္ထဲ တမ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနတာ။ သူ႔မိန္႔ခြန္းေတြ ျပန္ျပေတာ့ ရဲရဲေတာက္စိတ္ဓါတ္ကို အားက်မိသား။ ကိုယ့္ သူ႔ေလာက္ေတာ့ အျဖစ္မရွိပါဘူးေလ။ အင္း သူကလည္း အျဖစ္ရွိလို႔ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေတာင္ျဖစ္ဖူးေသးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘာေကာင္မွမွ မျဖစ္ဖူးေသးဘူးေတာ့ ထိုင္ျပီး အားက်လိုက္ပါတယ္။

တေနကုန္လည္း အိပ္ေရႊ႕ဖို႔ပစၥည္းသိမ္းရ၊ ၾကားရတဲ့သတင္းကလည္း စိတ္မေကာင္းစရာ အသက္ရွဴေတာင္ မ၀တဲ့အျဖစ္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ဟဲ့ နင္နဲ႔လည္းမဆိုင္ဘဲနဲ႔ဆိုေတာ့လည္း။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သား။ ဒါေပမယ့္ အိမ္သိမ္းတာကေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ တိုက္ရိုက္သက္ဆိုင္မယ္ထင္တယ္ေနာ္။ ေမာတာမွ အေတာ္ေမာတာ ပါ။ စက္တင္ဘာတုန္းကလည္း ဒီိလိုဘဲ ေမာဖူးပါတယ္။ ရင္ထဲကိုဆို႔က်ပ္ေနေအာင္ ေမာဖူးပါတယ္။ ၃ ရက္ေလာက္ သတင္းေတြမဖတ္ဘဲေနလိုက္ေတာ့မွ ေမာတာသက္သာသြားပါတယ္။ အခုလည္း ၾကားရ၊ ျမင္ရတာ နားမ်က္စိ မခ်မ္းသာတာနဲ႔ တီဗီြၾကီးကို ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ မွတ္ေရာ။ ဖြင့္ထားရင္ ကိုယ့္လက္က ဟိုဟိုဒီဒီေျပာင္းရင္း အဲ့ဒီဘက္ကို ေရာက္သြားဦးမွာေလေနာ္။

ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္ေျပာင္းေတာ့ ျမိဳ႕ႏွစ္ျမိဳ႕ၾကားမွာရွိတဲ့ ကင္နာဘာလူေတာင္ကိုေတာ့ ျဖတ္သြားရတာေပါ့။ ကေလာလိုလို၊ ေမျမိဳ႕လိုလို ျမိဳ႕ေသးေသးေလးေတြကိုျဖတ္သြားေတာ့ လမ္းေဘးက သစ္သားအိမ္ေတြက ဟိုဟို ရွမ္းျပည္ဘက္ကအိမ္ေတြကို ေျခတံရွည္ေတြနဲ႔ ျမင္ရေတာ့ ပင္းတယကို သြားလည္တာ ျပန္သတိရမိပါတယ္။ ေအာ္သူတို႔လည္းငါတုိ႔နဲ႔ သိပ္ျပီးလူေနမွမကြာဘူးလို႔ ေတြးမိျပန္ပါတယ္။ အဲ ဒါေပမယ့္ ကြာေနတာက အိမ္တိုင္း မီးလင္းျပီး ၂ေပစေလာင္းနဲ႔ဘာနဲ႔။ ျပီးေတာ့ အိမ္ေရွ႕တိုင္းမွာ အနည္းဆံုး ေလးဘီးကား ၁စီးေလာက္ေတာ့ ရွိတာကို။ ေမာင္းလို႔မရဘဲ သံေခ်းတက္လို႔ ပစ္ထားတာထည့္တြက္ရင္ ဒီထက္ပိုမလားဘဲေနာ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံထဲသြားေနရသလိုပါဘဲေလ။

ကင္နာဘာလူေတာင္ကို ေရာက္ရင္ေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ဦးမယ္ဆိုျပီး ဓါတ္ခဲေတြျပင္ထားေပမယ့္ ေတာင္ေျခ ေရာက္ေတာ့ ေမွာင္ေနပါဘီ။ ရိုက္လည္း လွမွာမဟုတ္ေတာ့ မရိုက္ခဲ့လိုက္ဘူး။ ဒီလိုဘဲျဖစ္တက္ပါတယ္။ ျပင္ဆင္ထားရင္ ဘယ္ေတာ့မွအဆင္မေျပဘူး။ မျပင္ထားရင္ေတာ့ -၀ုန္း-ဆိုျပီးျဖစ္တက္ပ။ ေနာက္ရွိေသးတယ္ ေျပာရဦးမယ္ ေတာင္ေပၚတက္ေတာ့ ဒီတခါမိုးမရြာဘဲ ျမဴေတြနဲ႔ ပိတ္ေနတာ။ ကားမီးေရာင္ေအာင္မွာ ျမဴေတြက ရိပ္ရိပ္ ရိပ္ရိပ္နဲ႔ေျပးေတာ။ တိမ္ထဲ ကားေမာင္းေနသလိုပါဘဲ။ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ျမဴေတြကို ႏွင္းေတြဆိုျပီး ေပ်ာ္ေနလို႔ အိမ္ကလူေတြက ကမၻာၾကီးေအးခ်မ္းေနတာ သူ႔ေၾကာင့္လို႔ ေျပာေနေလရဲ႕။ ကားေမာင္းတဲ့သူကေတာ့ မ်က္စိကိုျပဴးေနတာပါဘဲ လမ္းေခ်ာ္ျပီး ေခ်ာက္ထဲက်မွာဆိုးလို႔ေလ။ တခါတေလ ရာသီဥတုဆိုးရင္ ေတာင္ကလည္း ျပိဳတက္ေတာ့ ျမဴေတြနဲ႔ဆို အဆင္မေျပဘူးတဲ့ေလ။

အင္း ဒီဇင္ဘာေရာက္ရင္ တခုခုက သူ႔ဟာသူေျပာင္းရင္ေျပာင္းမေျပာင္းရင္ ကိုယ့္က ကိုယ့္ဖာသာကို ေျပာင္း လိုက္ရမွ ေက်နပ္တာေလ။ အခု အိမ္ေတာ့ေျပာင္းျပီးသြားဘီ။ လူဘဲနဲနဲေျပာင္းဖို႔ က်န္ေတာ့တယ္။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ မရွည္စဖူးေက်ာလည္ထိေရာက္ေနတဲ့ ဆံပင္ေတြကို ဘိုေကညွပ္လိုုက္ရရင္ ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆံပင္ညွပ္ခက မသတ္သာသလ႔ိုစဥ္းစားေနတာ။ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ဖိုးကလည္း ေစ်းၾကီး၊ ကလစ္တို႔ ေခါင္းစည္းၾကိဳးဖို႔ကလည္း မ်ားေနေတာ့ အိမ္ကို နဲနဲေမးလိုက္ပါဦးမယ္ေလ။ ဆံပင္ေျဖာင့္ဖို႔ ပိုက္ဆံေပးမလား၊ ဆံပင္ဘဲ ညွပ္လိုက္ရမလားလို႔။ အက်ပ္ကိုင္တာ ေတာ့မဟုတ္ဘူးေလ ေနာ္။ ဒီလိုဘဲ အၾကံေတာင္းၾကည့္တာ။ ေသခ်ာတယ္ ၂၀၀၈ မွာေတာ့ ဒီထက္ပိုျပီး ၀ဦးေတာ့မယ္။

--ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ေနတစ္ဖိုရမ္ထဲမွာ ၀င္ဖတ္ရင္နဲ႔ ကိုမင္းအိုဆိုတဲ႔ အကိုၾကီးတေယာက္(အကိုၾကီးေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ဦးေလးၾကီးလို႔ေတာ့ ထင္ပါရဲ႕။)ရဲ႕ ေရးထားတဲ့ အေရးအသားမ်ိဳး ၾကိဳက္လို႔ေရးၾကည့္တာ ဖတ္လို႔ ေကာင္းမေကာင္းေတာ့မသိဘူး။ အဲ့ဒီအကိုၾကီးက ေနလည္သတင္းဆိုျပီး ေရးတာအေတာ္ဖတ္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ေ၀ဖန္ေပးၾကပါဦးေနာ္။--

မဂၤလာရွိေတသာ ႏွစ္သစ္မွာ
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ခရစ္စမတ္ည။ ခရစ္စမတ္ဆိုတာ ခရစ္ယန္ဘာသာ၀င္ေတြအတြက္အထြတ္အျမတ္ ထားရတဲ့ ဘာသာေရးပြဲ ေတာ္ တစ္ခုျဖစ္ေပမယ့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခရစ္စမတ္ေရာက္ရင္ ေပ်ာ္တက္တာေတာ့ ဘာလို႔မွန္း လံုး၀မသိခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မမွာလည္း ခရစ္ယန္သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားၾကီးရွိလို႔လည္း ပါ ပါတယ္။ သူတို႔က ခရစ္စမတ္ နီးရင္ ဘုရားေက်ာင္းမွာ သီခ်င္းေတြသြားတိုက္။ ညဘက္ေတြမွာ ကရယ္ဆင္း လိုက္ဆိုၾကနဲ႔ ညနက္နက္ ခ်မ္းခ်မ္း စီးစီးမွာ ~ ဒီအိမ္ေပၚမွာ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေရာက္ေစေသာ္။ ဒီအိမ္ေပၚမွာ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာ ေရာက္ေစေသာ္~ ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ ဂစ္တာသံ လြင္လြင္ေလးၾကားလိုက္ရင္ အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ ဒီဇင္ဘာညေတြေၾကာင့္ ခရစ္စမတ္ကို သိပ္ျပီး သေဘာက်ႏွစ္သက္မိခဲ့ပါတယ္။

ခရစ္ယန္သူငယ္ခ်င္းေတြ စုစုစည္စည္းနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းသြားၾကတာကိုလည္း သိပ္ျပီးသေဘာက် ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မတို႔ ဘာသာမွေတာ့ လူငယ္ေတြ ဘုရားေက်ာင္းကန္သြားတာ ရွားတာကို။ သြားတဲ့ သူရွိရင္လည္း ဒီေကာင္း ဆရာၾကီးလား၊ ဘာလားနဲ႔ ေပါ့ေလ။ ထားပါေတာ့ေလ။ ကၽြန္မအတြက္အမွတ္တရ ခရစ္စမတ္ကေတာ့ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ကပါ။ အဲ့ဒီႏွစ္ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းပိတ္ရက္က ကၽြန္မတို႔ အမ်ိဳးေတြရွိရာ ျမစ္ၾကီးနားကို အလည္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေမေမရဲ႕ အဖြား၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္က ျမစ္ၾကီးနားမွာ ျပည္နယ္ ပညာေရးမွဴးပါ။ ျမစ္ၾကီးနားက ေက်ာင္းေတြက ကထိန္ကို ေသခ်ာမလုပ္ေပမယ့္ ခရစ္စမတ္ကိုေတာ့ အၾကီးအက်ယ္လုပ္ၾကတာပါ။ ေက်ာင္းတိုင္း ခရစ္စမတ္ပြဲက်င္းပတာ ကၽြန္မတို႔ ေျမျပန္မွာ ကထိန္အၾကီးအက်ယ္ လုပ္သလိုပါဘဲ။ သိပ္ျပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

ေက်ာင္းေတြမွာ သီခ်င္းေတြတိုက္ၾက။ ညဘက္ေတြကို အိမ္ေတြမွာလိုက္ျပီး သီခ်င္းေတြဆိုၾက၊ အလည္သြားတဲ့ အိမ္ေတြကလည္း စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြဘာေတြနဲ႔ ၾကိဳၾကတာ သိပ္ျပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းေအးေအးမွာ သီခ်င္းလိုက္ဆိုရ ခ်မ္းေပမယ့္ အိမ္ေတြေရာက္ရင္ သီခ်င္းေအာ္ဆိုလိုက္ရင္ ခ်မ္းတာေတြ ေပ်ာက္သြားေတာ့တာပါဘဲ။ ကၽြန္မ ဗုဒၶဘာသာေပမယ့္ အဲ့ဒီသီခ်င္းေတြဆိုရတာေတာ့ သေဘာ က်ပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီႏွစ္ ခရစ္စမတ္ညမွာ မီးပံုပြဲလုပ္တဲ့ အသိအိမ္ကိုသြားလည္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ေတြ ေ၀ေပးတဲ့ အျပင္ မီးပံုပဲြမွာ လွည့္ျပီး ကခ်င္ရိုးရာအကေတြကရတာ ေပ်ာ္စရာပါ။ လူၾကီးေတြကိုေတာ့ အရက္ေတြဘာေတြနဲ႔ ဧည့္ခံေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြကေတာ့ အသားကင္ေတြ မီးပံုေဘးမွာစားရတာ အေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့မိပါတယ္။ အေပ်ာ္ဆံုးက မဲေဖါက္ေပးတဲ့ အကိုၾကီးက ေခ်ာေခ်ာေလးမို႔ပါ။ ဟဲဟဲ အဲ့ဒီအကိုၾကီးက လူေတြအားလံုကို မဲေဖါက္ျပီး၊ ေနာက္ဆံုးနားမွ ကၽြန္မကိုေခၚျပီး လက္ေဆာင္ေတြထဲက ကၽြန္မအလိုခ်င္ဆံုး လက္ေဆာင္ကိုေပးခဲ့လို႔ပါ။ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းဘူးလား။ ျမစ္ၾကီးနားဆိုေတာ့ ေအးတာမွ ႏွာသီးျဖားေတြေရာ၊ လက္ဖ်ားေတြေရာ ေအးစက္ေနတာပါဘဲ။ အဲ့ဒီခရစ္စမတ္ညကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရပါ။

ျမစ္ၾကီးနာေဆာင္းက ကၽြန္မတို႔သြားတုန္းက ေအးတယ္ဆိုတာ အရင္ကၽြန္မတို႔ အဖြားေတြ ေနတုန္းကေလာက္ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့ေလ။ အဲ့ဒီႏွစ္တုန္းကေတာင္ သစ္ေတာေတြျပဳန္းလို႔ သိပ္မေအး ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ခုေတာ့ ပိုေအာင္ မေအးႏိုင္ဦးမယ္ထင္ပါတယ္။ ျမစ္ၾကီးနား ေစ်းထဲက လိေမၼာ္သီး ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြကိုလည္း သိပ္ျပီး သတိရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ျမစ္ၾကီးနား ျမိဳ႕မေစ်းနားက ပန္းခင္းလမ္းဆိုတဲ့ ၾကက္ေပါင္းနဲ႔ ေရာင္းတဲ့ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ကိုလည္း သတိရမိပါတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ေလာက္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ခရစ္စမတ္ မရွိေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

Welcome 2008.....
အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မမွာ ထူးထူးျခားျခား ၾကိဳဆိုစရာမရွိပါဘူး။ ႏွစ္သစ္ေတြေရာက္ခါနီီးတိုင္း နဲနဲပါးပါးရင္ခုန္ပါတယ္။ အဲ အဲ့ဒါပါဘဲ။ လာမယ့္ႏွစ္မွာ ဘာျဖစ္မလဲေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ဆိုးတဲ့ ကံေတြ ေရာက္လာဦးမလဲေပါ့။ တခါတေလ အသက္ဆက္ရွင္ဦးမလားေပါ့။ တခါတေလ လက္ရွိႏွစ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါ့မလားေပါ့။ ဒီေလာက္ပါဘဲ။

တခါေလေတာ့လည္း ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မုန္းမိပါတယ္။ ၁၀၉ ၁၁၀ ျဖစ္ေနတာကိုပါ။ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ငယ္ငယ္ တုန္းက ဒီဇင္ဘာဆို အားကစားပြဲေတြရွိလို႔ေပ်ာ္ပါတယ္။ ကထိန္ျပီးရင္ ဒီဇင္ဘာညေတြရဲ႕ စတိတ္ရွိဳးေတြ ၾကည့္ရမည့္ အေရးေတြးျပီး ေပ်ာ္တက္ပါတယ္။ ႏွစ္သစ္ကူးညေတြကို ဒီလိုဘဲ အိပ္ရင္နဲ႔ ကုန္ခဲ့တာခ်ည္းပါဘဲ။ ႏွစ္သစ္ရဲ႕ ပထမဆံုးေန႔ေတြက စေနျဖစ္ခဲ့တာလည္း ပါတယ္။ တနဂၤေႏြလည္း ျဖစ္ဖူးပါတယ္။ တနလၤားေရာ။ ျဖစ္ဖူးတာပါဘဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ရက္စြဲတပ္တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြထဲမွာ ႏွစ္မွားျပီးေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ႏွစ္သစ္ရဲ႕ ပထဆံုးလေတြရွိခဲ့ ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အသက္ေတြၾကီးလာၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေသလြန္ကုန္ဦးမွာပါ။ တႏွစ္ကူးတိုင္း လူဘယ္ႏွေယာက္ေသးလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေမြးလဲ မသိေပမယ့္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေမြးတုန္းကပါတဲ့ မ်က္ႏွာၾကီးေပၚမွာေတာ့ အေရးအေၾကာင္းတခုေတာ့ ပိုတိုးလာတက္ျမဲ။ ေမြးစက ဘာမွမသိတဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ ႏွလံုးသားထဲမွာ ဒဏ္ရာအမာရြတ္တခုေလာက္ေတာ့ ပိုတိုးလာ မလားဘဲ။ အဲ့ဒီထက္လည္း ပိုခ်င္ပိုေနမွာပါ။ ေသခ်ာတာေတာ့ လူ႔စိတ္ေတြ တႏွစ္ထက္တႏွစ္ ပိုျပီး ညစ္ညမ္းလာတက္ၾကပါတယ္။

မယံုဘူးလား။ ငယ္ငယ္တုန္းက လြယ္လြယ္ရိုးရိုးေတြတက္တဲ့ စိတ္ေတြကို အခုခ်ိန္မွာ ျပန္မရေတာ့တာ အေသ အခ်ာပါဘဲ။ ေဗဒင္သြားေမးစရာမလိုပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ေျပာၾကပါတယ္။ ရင့္က်က္လာတာပါတဲ့။ တႏွစ္ကူးလို႔ ရင့္က်တ္သြားတိုင္း ကိုယ့္စီက ျဖဴစင္မွဳေတြ၊ စိတ္ဓါတ္ေကာင္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ေပးလိုက္ရသလဲေတာ့ ဘယ္သူမွမသိပါဘူး။ ကၽြန္မလည္း မသိဘူး။ အေသအခ်ာေျပာရရင္ အရင္တုန္း ကေလာက္ မျဖဴစင္ေတာ့တာ ေသခ်ာတယ္။

ႏွစ္ဆိုတာက ပညာရွင္ေတြ သတ္မွတ္ထားလို႔ လူေတြအားလံုးက လက္ခံထားတဲ့ အခ်ိန္အပိုင္းအျခားတခုပါ။ လူေတြကေတာ့ ႏွစ္မကူးဘဲနဲ႔လည္း ေျပာင္းလဲႏိုင္တာဘဲ။ စကၠန္႔တံေလး တခ်က္အေရြ႕မွာ အေတြးေတြ ေမွာက္ခံုကေန ပက္လက္၊ ပက္လက္ကေန ေမွာက္ခံု ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ႏွစ္ ဆိုတဲ့ အခိ်န္အကန္႔အသတ္ တခုနဲ႔ သတ္မွတ္ထားေတာ့ လူေတြ တိုင္းတာရလြယ္တာေပါ့။

ကၽြန္မကေတာ့ အရင္ႏွစ္ေတြက( ၂၀၀၀ ေလာက္အထိ )တကယ့္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ကုန္ဆံုးခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ႏွစ္သစ္ၾကိဳတဲ့ ညေတြ၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ႏွစ္သစ္ရဲ႕မနက္ေတြ ရွိေပမယ့္ ငယ္ငယ္တုန္းကေလာက္...မေပ်ာ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာရင္ ပိုတယ္လို႔ ေျပာၾကမွာပါ။ တကယ္မေပ်ာ္တာပါ။ ရယ္ေတာ့ ရယ္ေနပါတယ္ စိတ္ထဲကမပါသလိုဘဲ။( ေနာက္မွ လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးစြာရယ္ေမာျခင္းဆိုတာကို ပိုစ့္တခုအေနနဲ႔ တင္ပါဦးမယ္။ ေၾကာ္ျငာ၀င္တာပါ။ဟဲဟဲ)

ဟန္နီက သူဘာလုပ္ခ်င္သလဲ ဆိုတာေရးသြားတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္သစ္ကူးမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကို ေမးေမး ေကာင္းတာေတြဘဲ ျဖစ္ခ်င္မွာပါ။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မအတြက္ ေကာင္းတာေတြအားလံုး ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ ဥပမာ-ေလွ်ာက္ထားတဲ့ေက်ာင္း(သို႔) အလုပ္ က ေခၚတဲ့ ေခၚစာလိုမ်ိဳး။ ကိုယ့္ကို မုန္းတီး၊ စိတ္ဆိုး၊ အထင္လဲြ ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း ေက်နပ္ေအာင္၊ အမုန္းေတြေက်ေအာင္ ေတာင္ပန္းခ်င္တယ္။ ျဖစ္နိုင္ရင္ေပါ့။ ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ေရာက္မယ့္ ေမြးေန႔တူ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုလည္း ေမြးေန႔ဆုေတာင္းစကားေလး ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ကိုယ့္အတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ႏွင္းဆီပန္းအပြင့္၅၀၀ေလာက္ လက္ေဆာင္ရခ်င္တယ္(ေလာဘၾကီးတယ္ မေျပာ ပါနဲ႔။ စိတ္ကူးဆိုတာ ပိုက္ဆံေပးရတာမွ မဟုတ္တာ ဟဲဟဲ)။ ၂၀၀၇ ရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္ကို (ဒီမွာေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ပဲ ရွိေတာ့) ပင္လယ္ကမ္းေျခကေန သြားၾကည့္ခ်င္တယ္။ ျဖစ္နိုင္ရင္ ၂၀၀၈ ရဲ႕ မနက္ေစာေစာကို ႏွင္း၊ ဒါမွမဟုတ္ ျမဴေလးေတြက်တဲ့ မနက္မ်ိဳးမွာ ႏိုးထျပီး၊ ေကာ္ဖီပူပူေလး တခြက္ေသာက္ခ်င္တယ္္။

၂၀၀၈ ႏွစ္ထဲမွာ ကိုယ္ကေကာင္းရင္ ကို္ယ္ေကာင္းတာကို နားလည္ႏိုင္မယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုခ်င္တယ္ဗ်ာ။ လိုခ်င္ခ်င္တာေတာင္းတက္ျပီး ရသြားရင္ မသိခ်င္ေရာင္ေဆာင္တက္တဲ့ လူ(အသစ္)ေတြနဲ႔ေတာ ထပ္မေတြ႔ ခ်င္ဘူး။ ေရြးလို႔ရမယ္ ဆိုရင္ေပါ့ေလ။ ေနာက္ထပ္ စိတ္ဆင္းရဲရင္ အားေပးမယ့္ လက္တစံုေလာက္။ (အဲ့ဒီဆုေတာင္းကေတာ့ သိပ္ျပီးမေသခ်ာဘူး။ ကၽြန္မနဲနဲေလာဘၾကီးေတာ့ ေတာ္ၾကာကိုယ္လိုတဲ့လက္တစံု မဟုတ္ဘဲ သူမွီမယ့္ ပခံုးတဖက္ျဖစ္ေနဦးမယ္။ ကၽြန္မအမွီအတြယ္ေတြ သိပ္မၾကိဳက္ဘူး ဟဲဟဲ။) ဒါမွမဟုတ္ သိပ္ျပီးစိတ္ညစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာရစ္လို႔ရမယ့္ ကိုယ့္ကိုသိပ္ျပီး နားလည္တဲ့၊ အႏြံအတာခံတဲ့ သူငယ္ခ်င္း။ မ်ားမ်ားစားစားမဟုတ္ဘူး တေယာက္ေလာက္။ ဒါေတြရမယ္ ဆိုရင္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က ေပ်ာ္စရာ ပိုေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ဒီေလာက္ပါဘဲဗ်ိဳ႕။ Welcome 2008 က။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ေက်နပ္ျပီေပါ့ေနာ္ ဟန္နီ(အခ်စ္ေလး < ျမန္မာလိုဘာသာျပန္သည္)။ဟိဟိ။
အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေနာ္။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

အမွန္ေတာ့ ဟန္နီီနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ သိတာ အေတာ္ၾကာပါျပီ။ ၂၀၀၃ ေအာက္တိုဘာတုန္းက သင္တန္းတခုတက္ရင္း ေတြ႔ျဖစ္ၾကတာပါ။ ဟန္နီဆိုတာ ေတာင္ၾကီးသူဆိုေတာ့ အသားလွလွ၊ အရပ္ရွည္ရွည္၊ စကား၀ဲ၀ဲ၊ သြက္သြက္လတ္လတ္ ေကာင္မေလးတေယာက္ပါ။ စာလည္း အရမ္းေတာ္တယ္ေနာ္။ အတန္းထဲမွာ စာအရမ္းလိုက္နိုင္တယ္။ ျပီးေတာ့ အဂၤလိပ္စာလည္း သိပ္ေကာင္းတယ္။ သူ႔နာမည္က ရွမ္းလိုမွည့္ထားတာ ဗမာသံနဲ႔ ေခၚရင္လံုး၀အဆင္မေျပပါဘူး။ သူကေတာ့ သ႔ူနစ္နာမည္က ဟန္နီဆိုေတာ့ ဟန္နီလုိ႔ဘဲ ေခၚပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဟန္နီဆိုေတာ့ စိတ္ထဲ ေခၚရတာ တမ်ိဳးၾကီး(ခပ္ပါးပါးေပါ့)ျဖစ္တာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ တဖြဲ႕လံုးသူ႔ကို ရွမ္းမလို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚပါတယ္။

အဲ့ဒီလိုနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ သိပ္ေကာင္းတဲ့သူ႕ကို ကၽြန္မက ငါ နင့္လိုဘဲ အဂၤလိပ္စားေကာင္းခ်င္ လိုက္တာလို႔ ေျပာေတာ့ သူက ဒါဆို အဂၤလိပ္လို အေျပာက်င့္ပါတယ္။ ဘယ္မွာ က်င့္ရမွာလည္းလို႔ ေမးေတာ့ နင္ခ်က္တက္ လားတဲ့ေလ(အက်င့္ေကာင္းေတြ သင္ေပးေတာ့မယ္ ဟဲဟဲ)။ နင္ကလည္း ငါခ်က္တက္တာေပါ့ဆိုေတာ့။ သူက ငါေျပာတာ ဟင္းခ်က္တာ မဟုတ္ဘူးတဲ့ေလ။ အမွတ္ေျပာရရင္ အဲ့ဒီ သင္တန္းမတက္ခင္အထိ အင္တာနက္ ဆိုတာ ဘာနတ္မွန္းမသိ၊ ခ်က္တယ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ တဲ့သူပါ။ မေနာက္ဘူး တကယ္ေျပာတာပါ။ တကယ္ကို ဘာမွ မသိတာပါ။ အဲ့ဒါနဲ႔ သူက ခ်က္ရြန္းအခုကိုညြန္းျပီး ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ အဂၤလိပ္လိုဘဲ ခ်က္ပါတဲ့။

ဆရာ႔စကားေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္တဲ့သူဆိုေတာ့ ခ်က္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လို။ မခ်က္တက္ ခ်က္တက္နဲ႔ ခ်က္လုိက္တာ အဂၤလိပ္လို အေတာ္ ဆင္ေျပေျပ စဥ္းစားတက္လာပါတယ္( ကၽြန္မေျပာတာ အဂၤလိပ္စာ ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဂၤလိပ္စကားေျပာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ဘာသာမဟုတ္ေတာ့ အရင္ဆံုးဦးေႏွာက္က ဘာေျပာရမလဲ ဆိုတာကို စဥ္းစားျပီးမွ။ ပါစပ္ကဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ လက္နဲ႔ဘဲေရးေရး ရင္ႏွီးမွဳမရွိရင္(friendly) အဆင္ေျပေျပ ထြက္ဖို႔ အေတာ္ခက္ခဲပါတယ္)။ သူေျပာသလို လူတိုင္းနဲ႔ အဂၤလိပ္လို ခ်က္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြကမေျပာခ်င္ၾကဘူး။ တခ်ိဳ႕ေတြက မၾကိဳက္ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔နည္းက အေတာ္အဆင္ေျပပါတယ္။ သာမန္ရိုးရိုး စကားလံုးေတြကို ေတာ္ရံုနဲ႔ စဥ္းစားလို႔ မထြက္တာေတြ။ ခ်က္မွဘဲ ေတြ႔ျပီးစဥ္းစားျဖစ္ပါတယ္။ အနဲဆံုးေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရင္ အဆင္ေျပမလဲဆိုတာ ေတြးေနမိပါတယ္။ အလိုလို ေလ့က်င့္ျပီးသားျဖစ္ သြားပါတယ္။ ကၽြန္မေျပာတာ ခ်က္ၾကရမယ္လိုေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္အရာပဲျဖစ္ျဖစ္ အက်ိဳးရွိေအာင္ လုပ္တက္ရမယ္လို႔ေျပာတာပါ။

ကၽြန္မအဂၤလိပ္စာကို စိတ္၀င္စားေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့သူေတြထဲမွာ ဟန္နီလည္း တေယာက္အပါအ၀င္ပါဘဲ။ အနဲဆံုး ကၽြန္မတခုခုအတြက္ အဂၤလိပ္လို အျမဲစဥ္းစားျဖစ္ေနတက္ပါတယ္။ ကၽြန္မအဂၤလိပ္စာ သဒၵါမေကာင္းပါဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ သဒၵါက်က္ရမွာ ပ်င္းလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕စကားလံုးေတြကိုေတာ့ အလြတ္ရေနတက္ပါတယ္။ အဲ့ဒါလည္း ဟန္နီေက်းဇူးေတြပါဘဲ။ ေသခ်ာေလ့က်င့္ရင္ ရမယ့္ အရာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္မ ဒီအတိုင္း(friendly habit) ျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အခ်ိန္တို အတြင္းမွာ ေလ့က်င့္မယူဘဲ အခ်ိန္ၾကာခ်င္ၾကာပါေစ။ ေျဖးေျဖးခ်င္း ေန႔စဥ္ မသိမသာ အေလ့အက်င့္လုပ္ယူရတာကို က်က္မွတ္ရတာထက္ပို အားသန္ပါတယ္။ သူ႔နည္းက ကၽြန္မကို အဂၤလိပ္စာေလ့လာရာမွာ ပိုျပီး အဆင္ေျပ ေစပါတယ္။

သူဘေလာဒ့္ေရးမွန္း လံုး၀မသိပါဘူး။ မေတြ႔တာလည္း ၾကာျပီးကို။ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ျပီေလ။ ဟဲဟဲ။ ဒီၾကားထဲမွာ ေတာ့ လူခ်င္းမေတြ႔ေပမယ့္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြကတဆင့္ အဆက္အသြယ္ရလို႔ သာေၾကာင္း မာေၾကာင္းေတာ့ သိပါတယ္။ တေလာက။ တေလာဆိုတာ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ေရးခါစက သူကၽြန္မဆီဗံုးမွာ လာႏွုတ္ဆက္သြားပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မကသူ႔ကို ဟန္နီဆိုတာ သိေပမယ့္ ေသခ်ာေအာင္လို႔ ရွမ္းမလားလုိ႔ ျပန္ေမးလိုက္မိပါတယ္။ သူက ကၽြန္မသူ႔ကို မမွတ္မိဘူးလို႔ထင္သြားပံုရပါတယ္။ သူ႔ ဘေလာဂ့္ကို သြားလည္းျပီး ဆီဗံုးမွာ ေအာ္လိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါကို စိတ္ဆိုးသြားသလားမသိဘူး သူက ဆီဗံုးကိုပါ ျဖုတ္ျပစ္လိုက္ ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အျမဲလိပ္စာေမ့တက္တဲ့ ကၽြန္မ ေနာက္တေခါက္သြားလည္ဖို႔ လိပ္စာေပ်ာက္ေနလို႔ ထပ္ျပီး မသြားျဖစ္ခဲ့ပါဘူ။ အခုလည္း သူ႔လိပ္စာကို ကိုဇီးကြက္ဘေလာဂ့္ကေန ရျပီးသြားႏွုတ္ဆတ္လိုက္တာ သူကကၽြန္မကို Welcome 2008 တက္ လိုက္ပါတယ္။ ေကာင္းပါေရာ။ ေရးမွာေပါ့ေနာ္။ ဆရာသမားမ်ား တက္တာဆိုေတာ့။ ဟဲဟဲ ႏွစ္မကူးခင္ျပီးရင္ အဆင္ေျပတယ္မဟုတ္လား ဟန္နီ။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ကၽြန္မေနမေကာင္းျဖစ္ခ်င္ေနတာ အေတာ္ၾကာပါျပီ။ အဓိကအမွားကေတာ့ ေရခ်ိဳးမွားျခင္းပါ။ ညေနဘက္ေတြမွာ ေရခ်ိဳးေနာက္က်ရင္ အျမဲျဖစ္ေနက်ေပမယ့္၊ ကၽြန္မလည္း ဆင္ခ်င္ခဲပါတယ္။ ေရခ်ိဳးမွာလို႔ ခႏၶာကိုယ္က ျပင္ပအပူခ်ိန္နဲ႔ မကိုက္ခင္မွာဘဲ ေနာက္တရက္မွာ ညေနပိုင္းကိုဘဲ ေခါင္းေလွ်ာ္လိုက္မိပါတယ္။ ကၽြန္မဆံပင္ေတြက သိပ္ျပီးမထူေပမယ့္ ေခါင္းေလွ်ာ္ျပီးရင္ေတာ့ ေရေျခာက္ဖို႔ အေတာ္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ရပါတယ္။ ဘလိုရာနဲ႔ မွဳတ္ေပမယ့္လည္း ေခါင္းက အေတာ္နဲ႔ မေျခာက္တက္ျပန္ပါဘူး။ အနဲဆံုး ၃ နာရီေလာက္ၾကာျပီး၊ အမ်ားဆံုး ၅ နာရီေလာက္ ၾကာတက္ပါတယ္။


ညေနပိုင္းေခါင္းေလွ်ာ္ျပီး ေနာက္ေန႔ကစျပီး ေခါင္းကိုက္ပါတယ္။ အေအးမိသြားတာထင္ပါရဲ႕။ ေဆးေတာ့ေသာက္ပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေတာ္ေလး သက္သာသြားျပန္ေတာ့ ေခါင္းျပန္ေလွ်ာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဟဲဟဲ ကၽြန္မအေဖကေတာ့ ေခါင္းမေကာင္းလို႔ အဲ့ဒီလိုလုပ္တာပါတဲ့ေလ။ :P ခါတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ကိုေျပာတက္ ေပမယ့္ ဒီၾကားထဲမွာ ဘေလာဒ့္ကဆဲြေနေတာ့ ေနမေကာင္းဘူးေျပာရင္ ဘေလာဒ့္မေရးနဲ႔လို႔ဘဲ ေျပာမွာဆိုးလို႔ ေနေကာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ။ အေျခအေနက အေတာ္ဆိုးေနပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာကို မၾကည့္ႏိုင္ ေလာက္တဲ့ အထိျဖစ္ေနတာ။ အေအးမိရံုမက စာၾကည့္တာမ်ားလို႔လည္း ျဖစ္တာပါ(ေက်ာင္းစာမ်ားမဟုတ္ပါ)။

ေက်ာင္းစာဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ျပီး ေလာဘမၾကီးေပမယ့္ အျပင္စာဆိုရင္ေတာ့ သဲသဲမဲမဲစိတ္၀င္စား တက္တာေၾကာင့္ သူမ်ားပိုစ္ေတြ အသစ္တင္ျပီးဆိုရင္ ျပီးေအာင္ဖတ္တက္ပါတယ္။ အဆင္ေျပရင္ အေဟာင္းေတြပါ ေမႊေႏွာက္ျပီးဖတ္တက္ပါတယ္။ စာဖတ္လို႔မျပီးရင္ စားမ၀င္၊ အိပ္မေပ်ာ္ ျဖစ္ေနလို႔.... ျမန္မာဘေလာဒ့္ဂါေတြကလည္း အမ်ားသား။ တေန႔တေန႔ သူတို႔ ဘေလာဒ့္ေတြ ကုန္ေအာင္မသြားႏိုင္ပါဘူး။ လက္လွမ္းမွီရာ၊ ဆီဗံုးထဲ လာေအာ္သြားတဲ့ သူေတြဆီ၊ အလည္သြားတဲ့ အိမ္မွာေတြ႔တဲ့ လိပ္စာေတြ ေလာက္ေတာ့ လည္ျဖစ္ပါတယ္။ သိပ္ျပီး မမ်ားေပမယ့္ တေယာက္ဆီသြားေခၚလို႔ ေနာက္တေယာက္က ျမင္သြားရင္ သူတို႔ကို မခင္ဘူး ထင္မွာဆိုးတာနဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကိုယ္နဲ႔လက္လွမ္းမွီသေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ေအာင္သြား ျပီးေအာ္ရပါေသးတယ္။

စာၾကည့္ဆိုရင္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာက စာေတြေသးလို႔ဆိုျပီး ၾကည့္ခ်င္မွၾကည့္မွာ။ အခုေတာ့ ဘေလာဒ့္ ေတြကစာေတြကို မနက္(၈)နာရီကစၾကည့္ပါတယ္။ ေလွ်ာက္လည္ပါတယ္။ေလွ်ာက္ေအာ္ပါတယ္။ ထမင္းစား ခ်ိန္ ၁နာရီ ေလာက္ေတာ့ နားပါတယ္။ အဲ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္း၊ သူမ်ားဘေလာဒ့္ေတြမွာ စာဖတ္ခ်င္း၊ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ေအာ္ခ်င္းေတြကို ညေန (၅) နာရီမွာ နားပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ရင္ ဂ်ီေတာ့မွာ စကားေျပာပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာစကုိင္ကတည္းက မနားတဲ့ မ်က္စိ အြန္လိုင္းက ထြက္ေတာ့လည္း တာ၀န္နဲ႔ ၀တၱရားအရ ကိုရီးယား ဇာတ္လမ္းတြဲမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ေဒါသထြက္ရပါေသးတယ္။ သတင္းေတြနားေထာင္းျပီး သူမ်ားမေကာင္းေၾကာင္းေျပာရပါေသးတယ္။ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕တေန႔တာေတြက ဟိုဟိုဒီဒီ လုပ္ရင္းကုန္ဆံုး ရပါတယ္။

ေရာဂါအသဲအသန္ၾကီးျဖစ္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ေနာင္က်န္းမာေအာင္၊ စာေတြမ်ားမ်ားဖတ္ႏိုင္ေအာင္ အေကာင္းဆံုးက အနားယူရံုတင္မကဘဲ၊ စာေရးခ်င္း၊ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္း၊မ်က္စိအနားေပးခ်င္းမ်ားကို သူမ်ားေျပာစရာမလိုဘဲ ကိုယ့္အသိစိတ္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ကေျပာတဲ့ စကားကို အတိအက်လိုက္နားေထာင္းရင္း ဘေလာဒ့္မွာ ေၾကျငာခ်က္ထုတ္လုိက္မိပါတယ္။ ဘေလာဒ့္ေရးျခင္း ခဏနားမယ္လို႔၊ ေလွ်ာက္လည္တာ လည္းခဏနားမယ္လို႔။

အဲဒီလိုေရးလို႔ စိတ္ပူျပီး အလည္လာသတင္းေမး၊ ေဆးတိုက္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေၾကာင့္ ေရာဂါတ၀က္သက္သာေသာ္ျငားလည္း လံုး၀အရွင္းမေပ်ာက္ေသးတာေၾကာင့္ တ၀က္ေလာက္ေတာ့ ဘေလာဒ့္ေရး၊ ေလွ်ာက္လည္ျခင္းမ်ားကို ျပဳလုပ္ႏိုင္ပါေတာ့မယ္။ အျပည့္အ၀ေတာ့ လုပ္ႏုိင္မယ္မထင္ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ မိုးခ်စ္သူက အေအးမိရင္ဂရုစိုက္ဖို႔နဲ႔ ထိပ္ခပ္နာမျဖစ္ေအာင္ ဂရုစိုက္ဖို႔ သူ႔ဘေလာဒ့္မွာ
ေရးထားတာေၾကာင့္ ထိပ္ခပ္နာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ျဖစ္ဖူးရံုတင္မက အေအးခဏခဏမိတက္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ေတာ့ ေနာင္အရွည္ဘေလာဒ့္ေရးႏိုင္ေအာင္ က်န္းမာေရး နဲနဲဂရုစိုက္ ပါဦးမယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။

အခုေတာင္ ေရးရင္နဲ႔ ပါးေၾကာေတြတင္းလာတယ္ :P ။ မ်က္လံုးကအာရံုစိုက္ရလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မမွာလည္း ဒုကၡပါ စိတ္၀င္စားအရာ တခုခုကို အာရံုစိုက္မိျပီဆိုရင္ မ်က္ေတာင္မခက္ၾကည့္တက္တဲ့ အက်င့္က ကၽြန္မအတြက္ အလြန္ဆိုးပါတယ္။ လူမွုေရးအရ မ်က္လံုးစိမ္းနဲ႔ ၾကည့္တယ္လို႔ အေျပာခံရျပီး၊ က်န္းမာေရးအရ မ်က္ၾကည္လႊာကို ေအာက္စီဂ်င္ရရွိမွဳနည္းေစလို႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီအက်င့္ကိုေဖ်ာက္ျခင္ပါတယ္။ အခုေတာ့..
ကၽြန္မေရးးေသာ အစီအစဥ္မက်၊ သတ္ပံုမွားတဲ့ ပိုစ္ေတြကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ဖတ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို
ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတဲ့ စကားထက္ေကာင္းတဲ့ စကားရွိရင္ ေျပာခ်င္ပါေၾကာင္း။
အားလံုးဘဲ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ဘယ္သူလဲငါ။ ငါဘယ္သူလဲ။ ဘယ္လိုေရးရပါ့မလဲ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုေျပာ ဆိုေတာ့ ဘယ္ကေန စေျပာရမွာလဲ။ ကဲ... ေျပာဆိုေတာ့လဲ ေျပာတာေပါ့။ ဘယ္လိုေျပာရင္ ေကာင္းမလဲ ေကာင္းတာေတြ ေရြးေျပာေတာ့လဲ မသူေတာ္ဆိုျပီး အတင္းေျပာၾကဦးမယ္။ မေကာင္းတာေတြခ်ည္း က်ေတာ့လဲ မေျပာခ်င္ဘူး။ ေတာ္ၾကာ ယံုတမ္းစကားေတြကို တကယ္ ထင္သြားရင္ ငရဲၾကီးဦးမယ္။ စဥ္စား.. စဥ္စား..

ဘာဘဲ ျဖစ္္ျဖစ္ေပါ့ေလ။ မ်က္စိမွိတ္၊ နားပိတ္ျပီး ကၽြန္မေရးတာကိုဖတ္ပါ၊ နားေထာင္လိုက္ပါေနာ္။ စာဖတ္တဲ့သူက ကၽြန္မကို သိမွ မသိတာ ကၽြန္မေျပာတာဘဲ ယံုရေတာ့မွာေပါ့။ ကဲ ရႊီး အဲ ေရးပါေေတာ့မယ္။

ေမေမ့ဗိုက္ထဲတုန္းက ညာဘက္မွဘဲ အျမဲေနလို႔ ေယာက္်ားေလးဘဲလို႔ ေဗဒင္တြက္တဲ့သူေတြက ေျပာေပမယ့္ တကယ္ ေမြးေတာ့ မိန္းကေလး။ ေမြးခါစက ပိစိေကြးေလးမို႔ မိဘေတြ စိတ္ပူျပီး ဂရုစိုက္လိုက္လို႔ ေလထိုးသလို
ထြားလာလိုက္တာ။ အခုထိမရပ္ေတာ့ဘူး။ ေမြးခါစက ေျပာင္းဖူးေမြးေရာင္ ဆံပင္ႏုႏုေလးေတြကို မိန္းကေလးမို႔
မလွမွာ ဆိုးျပီးခဏခဏရိပ္ေပးတက္တဲ့ မိဘေတြေက်းဇူးနဲ႔ အခုေတာ့ အေတာ္ဘဲ ထူလွတဲ့ ဆံပင္နီနီေလး ေတြ ပိုင္ထားတဲ့ ေကာင္မေလး(အပ်ိဳၾကီးလို႔ ေခၚတာ လံုး၀မၾကိဳက္ပါ။)။ ေမြးကတည္းက အေမေျဖာင့္ေပးလိုက္တဲ့ ဆံပင္က ဘယ္ဆိုင္မွာေျဖာင့္ထားတာလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေပးရလဲလို႔ ေမးခံရတဲ့အထိ တာရွည္ခံျပီး၊ လွေနတဲ့ ဆံပင္ေတြထက္ ေကာက္ေကာက္ေကြးေကြး ဆံပင္ေတြကို ပိုသေဘာက်တဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္။

ရယ္လိုက္ရင္ အပ္ရွရာေလာက္သာရွိတဲ့ မ်က္လံုးေမွးေမွးေလးေတြက ကၽြန္မရဲ႕ သေကၤတ။ အညိဳေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္၀န္းကို က်ိဳးတို႔က်ဲတဲ ေမွ်ာ့ႏွစ္ေကာင္ကရံရံု သာမကဘဲ မွန္တခ်ပ္ ေနာက္ထဲမွာ သိပ္ထားတာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာေနပါဘီ။ တရုတ္လား၊ ရွမ္းလား၊ ကခ်င္လား၊ ကရင္လားလို႔ သြားသမွ် ေနရာမွာ အမ်ိဳးစပ္ခံရတဲ့ Lဆုိင္းစီလိုလို၊ ပန္းျဖဴလိုလို၊ ဘာလိုလို ညာလိုလို ႏွာေခါင္းျပားျပားနဲ႔ ေကာင္မေလး။ ကို္ယ့္ႏွာေခါင္းကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပားတယ္ရယ္လို႔ မထင္။ ႏွင္းဆီဖူးသ႑န္ ႏွုတ္ခမ္းက ပန္းေသြးေရာင္ ထလို႔။ ၁၆ ႏွစ္သမီးေလးလားလို႔ အေမးခံရေလာက္ေအာင္ ျပည့္တင္းေနတဲ့ ပါးမို႔မို႔ ေလးမွာ ေသြးေၾကာစိမ္းစိမ္းေလးေတြ ယွက္ျဖာေနတာကလဲ သူမ်ားေတြ မနာလိုခ်င္စရာ။

ကမၻာေပၚမွာ ဆြဲေဆာင္မွ အရွိဆံုးလို႔ေျပာတဲ့ ေမးေစ့ေလးရယ္၊ သြယ္လြန္းလွတဲ့မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္သူေတြ အားက်ျပီးလိုက္တုမွာ ဆိုးလို႔ ရုပ္ဖ်က္ျပီး ၀ိုင္းခ်င္ေရာင္ေဆာင္ထားပါတယ္။ ပုလဲလံုးေလးေတြ စီထားသလို ျဖဴျပီး ညီေနတဲ့ သြားေတြကို သူမ်ားေတြ မနာလိုျဖစ္ျပီး ငရဲၾကီးမွာစိုးလို႔ ႏွင္းဆီဖူးထဲမွာ ထည့္ျပီး သိမ္းထားတက္ေပမယ့္ အမွတ္တမဲ့ ျပံဳးလိုက္လွ်င္.... မေျပာေတာ့ဘူး မနာလိုျဖစ္မွာ ဆိုးလို႔။ ေနာက္ျပီး စံဇာဏီဘို မွာထားတာက ပုရိသမ်ားေရွ႕မွာ အသံထြက္ေအာင္မရယ္ပါနဲ႔တဲ့၊ ခ်ိဳလြင္လြင္အသံေလးၾကားျပီး ပုရိသမ်ား ရူးမွာဆိုးလို႔ပါတဲ့။

မယ္ကမၻာရွံဳးတဲ့ ကိုယ္လံုးနဲ႔အခ်ိဳးအဆစ္ေၾကာင့္ အမ်ိဳးတူခ်င္း ႏွစ္ခါျပန္ၾကည့္ရတဲ့၊ မနာလိုစရာေကာင္းတဲ့ ျမန္မာဆန္ဆန္လွတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေလး ကၽြန္မ။ စိတ္ထားေလးက ေကာင္းလြန္းလို႔ အျမဲ မလိုနာ အဲ ေလ
မနာလိုတဲ့သူေတာ့ အမ်ားသား။ ကိုယ္က စိတ္ရင္ေကာင္းတယ္ ဆိုေတာ့ သူမ်ားေတြကို ခြင့္လႊတ္ေပးထားပါတယ္ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ကိုယ့္ကိုမနာလို ျဖစ္ျဖစ္။ ၀ါေရႊေရာင္အဆင္းနဲ႔ ပပရွံဳးေလာက္ေအာင္ လွတဲ့အသား။ ကဲ ကဲ ေမာေနပါဦးမယ္ ေရေလးဘာေလး ေသာက္ျပီးမွ စိတ္ေနစိတ္ထားေလး ဆက္ျပီးဖတ္ေနာ္။ သြားျပီး ေရေသာက္ ခ်ည္လွည့္ဦး။

ကဲ ရုပ္ကေလးေခ်ာတယ္လို႔ ေျပာရင္မနာလိုျဖစ္မွာ ဆိုးလို႔ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ စိတ္ေကာင္းရွိျပီး ရိုးသားလြန္းလို႔ ခဏခဏ အလိမ္ခံရေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ ရိုးသားတဲ့စိတ္ကို အဆံုးရွံဳးမခံတဲ့ေကာင္မေလး။ စိတ္ထားမေကာင္းတဲ့ သူေတြကေတာ့ အလိုက္မသိဘူးလို႔ ေ၀ဖန္တက္ၾကတယ္။ သူတို႔ေျပာတာမယံုနဲ႔ သိလား။ သစၥာကို သိပ္တန္ဖိုးထားတက္ လြန္လို႔ လူေတြၾကားထဲမွာ ကိုးလို႔ ကန္႔လန္႔ အျမဲျဖစ္တက္တဲ့ ေကာင္မေလး။ သီခ်င္းဆို ဘယ္သီခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ ၾကိဳက္တက္ေပမယ့္ နားညီးတဲ့သံခ်ပ္ေတြကိုေတာ့ သူခ်စ္တဲ့ စိုင္းစိုင္းကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔ သီခ်င္းမွ နားမေထာင္ပါဘူးတဲ့။ မ်ိဳးၾကီးကို အေသအလဲ ၾကိဳက္တဲ့ မ်ိဳးၾကီးရဲ႕အမာခံ ပရိတ္သတ္ ျဖစ္သလို၊ ဒိုးလံုး ကိုလည္း ၾကိဳက္ပါတယ္တဲ့။

ရင္ဖံုးအကီၤ်နဲ႔ ခ်ိတ္ထမီကုိ သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ျမန္မာမေလးေတြထဲက ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ေပါ့။ ေရွးထံုးလည္းမပယ္နဲ႔ ေစ်းသံုးလည္း မလြယ္နဲ႔ ဆိုတဲ့အတိုင္း ဘ၀မွာ ေရွးဆန္တာ ၾကိဳက္သလို။ အေတြးအေခၚမွာေတာ့ ေခတ္နဲ႔သင့္ေတာ္တဲ့ အေတြးေလးေတြ ရွိခ်င္တဲ့ ေကာင္မေလးက ကၽြန္မေပါ့။ သူငယ္ခ်င္ဆို မိန္းမ၊ ေယာက္်ား ခြဲမထားတက္တဲ့ ေကာင္မေလကလဲ ကၽြန္မပါဘဲ။ သိပ္ျပီးေတာ္တဲ့ ေကာင္မေလး မဟုတ္ေပမယ့္၊ မညံ့ေအာင္ေတာ့ အျမဲၾကိဳးစားေနတဲ့ ေကာင္မေလး၊ လဲက်တက္တာ သဘာ၀ ေပမယ့္ လဲက်တဲ့အခ်ိန္တိုင္း အျမဲ ျပန္ထႏိုင္ေအာင္ စိတ္ဓါတ္ေတြ အဆင္သင့္ျပင္ထားတက္တာလဲ ဒီေကာင္မေလးပါဘဲ။

ဘ၀ဆိုတာ အေသမခ်င္း ပြဲမျပီးပါဘူး ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ ဘ၀ၾကီးကို ဒူးနဲ႔တိုက္ဖို႔ၾကံေနတဲ့ ေကာင္မေလး ဆိုရင္ေရာ အဲ.... အဲ့ဒါလဲ....ကၽြန္မပါဘဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္က်သည္ ဟူ၍မရွိပါ ဆိုတဲ့ စကားလံုး လက္ကိုင္ထားျပီး ဘ၀ကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျဖတ္သန္းသြားခ်င္တာလဲ ကၽြန္မဘဲေပါ့။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတက္
တဲ့ကၽြန္မကို ခပ္ေပါေပါလို႔ထင္တက္တဲ့ သူေတြကိုေတာ့ အေသအလဲ မုန္းပါသတဲ့ေလ။(ေပါေတာ့ ေပါတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ မေပါဘူး။) လွ်ာအရိုးမရွိတိုင္း ေလွ်ာက္ေျပာတက္တဲ့ သူေတြဆို အဆက္အဆံမလုပ္ခ်င္ ပါဘူတဲ့ေလ။ သစၥာမရွိတဲ့ သတၱ၀ါေတြကို ဆိုရင္ေတာ့ အေပါင္းအသင္း မလုပ္ခ်င္တာလဲ ကၽြန္မပါဘဲ။ မာနၾကီးတယ္ေျပာလဲ ခံလိုက္ရံုဘဲ။ အဲ့ဒီလို လူေတြဆို သိတယ္လို႔ေတာင္ မေျပာခ်င္ဘူး။

အဲ..အဲ့ဒီေကာင္မေလးရဲ႕ အိပ္မက္ကေတာ့ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္သိပ္ျပီးမဟုတ္ေပမယ့္ ေလာကၾကီးမွာ ေလာကၾကီး အတြက္ အုပ္တခ်ပ္၊ သဲတပြင့္ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ပါသတဲ့။ ပိုက္ဆံရွိရင္ေတာ့ မိဘမဲ့ကေလးေက်ာင္းေလး တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ဖြင့္ခ်င္ပါသတဲ့။ အခြင့္ရွိရင္ ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနခ်င္ပါ သတဲ့။ အခြင့္ရွိရင္ ဗုဒၶရဲ႕တရားကို လည္းျပန္႔ပြားေအာင္ လုပ္ခ်င္ပါသတဲ့။ အခြင့္ရွိရင္ သူခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံအတြက္ တစ္ခုခုေတာ့.... တစ္ခုခုေလာက္ေတာ့...အုပ္တစ္ခ်ပ္ေလာက္... သဲတပြင့္ေလာက္ေတာ့...

အခုေတာ့ အရင္ႏွစ္ေတြက သိပ္ပင္ပန္းခဲ့လို႔တဲ့ သူခြင့္ရက္ရွည္ယူျပီး ကမၻာၾကီးရဲ႕တစ္ေနရာ ရင္ခြင္ေႏြးေႏြးမွာ အပန္းေျဖေနျပီး ေနာက္ထပ္လာမဲ့တိုက္ပြဲေတြ အတြက္ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးငယ္ငယ္ ကေတာ့ ကၽြန္မႏွင္းဆီနီနီပါ။ ပညာရွိမ်ား ပီပီ ခ်င့္ခ်ိန္ျပီးမွ ယံုၾကပါရန္။

(မွတ္ခ်က္။။ ရုပ္ရည္နဲ႔ပက္သက္လို႔ မယံုမရွိနဲ႔ တကယ္ေျပာတာ။ဟဲ ဟဲ မယံုရင္လဲ ပံုျပင္လို႔သာမွတ္။ ေရးစရာေတြ ရွိေနေသးေပမယ့္ စာဖတ္သူ မလိုနာျပီး ငရဲၾကီးမွာ ဆိုးသျဖင့္ ဒီတင္ဘဲ အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မေရးထားတာေတြ မဟုတ္ဘူးထင္ရင္ ကြန္းမန္႔ပြက္ခဲ့ႏိုင္ပါတယ္။ (မွတ္ခ်က္။။ အျပင္မွာ ကၽြန္မကို ျမင္ဖူးသူမ်ား လံုး၀မေရးရ။) ျဖစ္နိုင္ရင္ေတာ့ တက္ခ်င္ေသးတယ္ မမျမရြက္ေ၀ကို။ ကိုဇူလိုင္ကို တုထားပါ သျဖင့္ ဆင္တူရိုးမွာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ မတက္ရင္ စိတ္ဆိုးမွာ စိုးပါ သျဖင့္
လင္း
ေမပ်ိဳ
ႏွင္းပြင့္ျဖဴေလး
မေရႊဂ်မ္း တို႔ကိုတက္ပါျပီရွင္။)
ရင္ခြင္ေႏြးေႏြး = မိဘရင္ခြင္။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

မီးေလးကတက္ထားတဲ့အၾကာင္း အေၾကြးတင္ေနတာ။ အမွန္ေတာ့ေရးမယ္ေရးမယ္ စဥ္စားေနတာ ဘယ္လို ညွစ္ညွစ္ဦးေႏွာက္ကေနထြက္မလာဘူးျဖစ္ေနျပန္ပါေရာ။ ကဲ ကဲ သိပ္ၾကာရင္ အေလးမထားဘူးျဖစ္ေရာ့မယ္။ ေရပါမယ္မီးေလးေရေနာ္။

ယံုတမ္းစကားတဲ့ အမွန္ေတာ့ ယံုတမ္းစကားေတြၾကားဘူးပါတယ္။ ယံုတမ္းစကားေတြက တစ္ခါတစ္ေလ အျပစ္မဲ့ သလိုျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနေပမယ့္။ တကယ္ယံုမိရင္ေတာ့ အျပင္းဆံုးအဆိပ္တခြက္ပါ။ ဥပမာ- ယံုတမ္းစကားေတြ ေျပာတက္တဲ့ ခ်စ္သူ၊ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အျပင္မွာသာအျမဲေတြ႕ရလို႔ကေတာ့။ ယံုေအာင္ေျပာႏိုင္တဲ့ သူက ဆရာၾကီးလား၊ ယံုသြားတဲ့သူက တံုးလို႔လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ယံုၾကည္မွဳကို အလြဲသံုးစားလုပ္တာတို႔၊ ေစာ္ကားတာတို႔ေလာက္ ဆိုးရြားတဲ့ အျဖစ္ ေလာကမွာရွိမယ္မထင္ပါဘူး။

ကၽြန္မကဘဲအလို႔လား၊ အယံုလြယ္လို႔လား၊ လူေတြကို သိပ္ျပီးရိုးရိုးေတြးထားလို႔လား မသိပါဘူး။ ခဏခဏ ယံုတမ္းစကားေၾကာင့္ အလဲလဲအကြဲကြဲနဲ႔ ယံုတမ္းစကားေတြၾကားမွာ က်ရွံဳးဖူးပါတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ရန္ကုန္ေရာက္ခါစ၊ နယ္မွာလဲ အိမ္ထဲအအိမ္ျပင္မထြက္ရံုမက ကၽြန္မေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က က်ဥ္းလို႔ လူေတြအေၾကာင္း သိပ္မသိေတာ့ ခဏခဏပညာေပးခံရပါတယ္။ တကယ္ယံုသြားရင္ေတာ့ စတာလို႔ ရယ္ရယ္
ေမာေမာ ေျပာတက္ၾကတဲ့လူေတြကို သိပ္မုန္းတာဘဲ။ နင္သိပ္တုံးလို႔ ခံရတာလို႔ ေျပာေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြကို သိပ္မုန္းတာဘဲ။

ကိုယ့္ရဲ႕ရိုးသားတဲ့ ခင္မင္မွဳေတြ၊ လူေတြေပၚမွာေလးစားတက္တဲ့ အက်င့္ေတြကို ယံုတမ္းစကားေတြၾကားမွာ အနည္းထိန္းသိမ္းေနရတယ္။ ယံုတမ္းစကားေတြေလွ်ာက္ေျပာ၊ ဒီယဥ္ေက်းမွဳကိုျမတ္ႏိုးေနတဲ့ လူတစ္စု၊ ေနာက္လာမဲ့မ်ိဳးဆက္သစ္။ ဆက္ျပီး မေတြး၀ံ့ေအာင္ဘဲ။ ယံုတမ္းစကားဟာ လိမ္တာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာလဲ။ ယံုတမ္းစကားက လိမ္တာမဟုတ္ေပမယ့္ ။ ယံုတဲ့သူရွိရင္ မုသားေျမာက္သြားေရာ။ ကံငါးပါးထဲက တစ္ပါးက်ိဳးေရာ။ အဲ့ဒါေတာင္ ငါသိပ္ေတာ္ေနတယ္လို႔ ထင္တဲ့သူေတြရွိေသးလို႔ အံ့ၾသေနရတယ္။

ယံုတမ္းစကားေတြသံုးျပီး လက္တစ္လံုးျခားျပီး လိမ္ခ်င္ၾကတဲ့သူေတြလည္းရွိတယ္။ အဲ့ဒါကို သူတို႔ကလိမၼာပါးနပ္
တာဆိုဘဲ။ ျပီးေတာ့ ယံုတမ္းစကားေတြက သူမ်ားေတြစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေျပာေပးတာပါတဲ့။ သူမွာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ မရွိပါဘူတဲ့။ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ေတာ့ လိမ္တာကိုၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ျပန္လိမ္ေနတာ။ အဲ အဲ့ဒီလိုျမင္တယ္။

ကေလးေတြကို ယံုတမ္းစကားမေျပာပါနဲ႔။ ရိုးရိုးသားသားေန ခ်င္တဲ့သူကို၊ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနတဲ့သူ ေတြကို ယံုတမ္းစကားေတြမေျပာမိပါေစနဲ႔။ ေျပာမိလို႔ယံုသြားရင္ ကံငါးပါးကို ကိုယ္ကက်ိဳးေရာ။ သူလည္း ကိုယ့္ကို အထင္ေသးရံုသာမက ကိုယ့္ရဲ႕ကိုယ္က်င့္သိကၡာလည္းက်၊ ကို္ယ့္တရားကိုယ္ျဖတ္လို႔ တရားကိုယ္နဲ႔ မကပ္ျဖစ္ျပီး ငရဲနဲ႔နီးပါတယ္။ သစၥာဆိုရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မေအာင္ေတာ့ပါဘူး။
(ယံုတမ္းစကားေတြကို ယံုမိလို႔ခဏခဏ ဒုကၡေရာက္လြန္းလို႔ ရင္နာနာနဲ႔ ေရးထားတာပါ။ မီးေလးက ေပ်ာ္ရေအာင္ရည္ရြယ္ေပမယ့္။ အရယ္ရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ျခိမ္းေျခာက္စာ ျဖစ္သြားရင္ခြင့္လႊတ္ပါ။ သိပ္ျပီးမုန္းလြန္းလို႔ ေရးလိုက္တာ။ ေပ်ာ္စရာေတြျဖက္စီးတဲ့ သူျဖစ္ရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ။ သူမ်ားေတြလို မေရးတက္တာလည္းပါဘာတယ္ရွင္။)
ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ဒီကိုေရာက္ခါစက ေစ်းၾကီး ဘယ္နားရွိမွန္းမသိလို႔ စူပါမားကတ္ေတြမွာဘဲ ၀ယ္စားျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မွ Sandakan Central Market ကိုေတြ႔တာပါ။ Sandakan ရဲ႕အၾကီးဆံုးေစ်းၾကီးျဖစ္သလို ပတ္၀န္းက်င္ေဒသေတြ အတြက္အဓိကအားထားရာ ေစ်းကြက္တစ္ခုလည္းျဖစ္၊ ပင္လယ္စာေတြေပါေပါ မ်ားမ်ား ရႏိုင္တဲ့ေနရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ျမန္မာလို ေစ်းၾကီးလို႔ လြယ္လြယ္ေခၚပါတယ္။ ပင္လယ္နဲ႔ ကပ္ရပ္ရွိသလို၊ ပင္လယ္ေလ တျဖဴးျဖဴးနဲ႔ပါ။ အဲ ေစ်းၾကီးကိုစသိကတည္းက စူပါမားကတ္ေတြကို သိပ္ျပီးမ သြားျဖစ္ေတာ့ဘဲ ေစ်းၾကီးထဲမွာသာ ၀င္ေရာက္ေမႊေႏွာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မေတာ့ တေန႔ထက္တေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက အစားအေသာက္ေတြနဲ႔ တူတဲ့အစား အေသာက္ေတြကို ရွာေဖြေလေတြ႔ရွိေလ ျဖစ္လာပါတယ္။

ဒီမွာ ငါးဖယ္မရွိလို႔ ငါးဖယ္လံုးစားလို႔မရေတာ့ဘူးလို႔ထင္ထားတာပါ။ စူပါမားကတ္ေတြမွာေတာ့ fish ball ေတြရေပမယ့္ ငါးဖယ္လံုးလို စားလို႔မေကာင္းလို႔ သိပ္မၾကိဳက္ပါဘူး။ သူကဂ်ံဳေတြမ်ားလို႔ ဖြယ္ဖြယ္ၾကီး သိပ္ျပီးစားလို႔မေကာင္းပါဘူး။ အဲ့ တစ္ေန႔ ေစ်းပတ္ရင္နဲ႔ ပဲျပားေတြေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာ ေဒသလုပ္ fish ball ေတြသြားျပီးေတြ႔ပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ စမ္းျပီးစားၾကည့္မယ္ဆိုျပီး ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။

အိမ္ေရာက္လို႔ ငါးလံုးကိုခ်က္စားၾကည့္ေတာ့ အေတာ္စားလို႔ေကာင္းပါတယ္။ ေၾကာ္စားေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးေလးစားလို႔ေကာင္းျပန္ပါေရာ။ ပဲျပားေတြေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာဘဲ ငါးလံုးအစို၊ ငါးျပားေၾကာ္ျပီးသားေတြ ေရာင္းလို႔ အျမဲပဲ ၀ယ္စားျဖစ္ပါတယ္။ ေရခဲေသတၱာထဲထည့္ျပီး ထားရင္ၾကာၾကာခံျပီး ခ်က္စားရင္လည္း လြယ္လြယ္ဟင္းျဖစ္လို႔ ေစ်းသြားတိုင္း ငါးလံုးေရာ၊ ငါးျပားေၾကာ္ေရာ ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ငါးျပားေၾကာ္ကိုေတာ့ ပါးပါးလွီးျပီး ေဂၚဖီ၊ ၾကက္သြန္၊ သံပရာသီး၊ ငရုပ္သီးတို႔နဲ႔ သုတ္စားရင္ အသုတ္တစ္ခြက္အျဖစ္ ဟင္းမိန္လွပါတယ္။

ရွာေဖြေလ ေတြ႔ရွိေလဆိုေတာ့၊ တစ္ေန႔ရွာေဖြရင္း ငါးေရာင္းတဲ့ေစ်းတန္းဘက္ကိုေရာက္ေတာ့ ငါးေတြ လိုက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ငါးဥေတြေတြ႔လို႔ ေကာင္းမယ္ထင္ျပီး ၀ယ္ျပီးလုိက္ပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ ခ်က္စားၾကည့္
ေတာ့စားလို႔ေကာင္းရံုသာမက ညွီလည္းမညွီလို႔ ေနာက္ပိုင္းေစ်းသြားရင္ အဲ့ဒီဆိုင္မွာငါးဥ အျမဲ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။
တရက္ငါးဥသြား၀ယ္ရင္ ေစ်းခံုေပၚမွာ ဆူးေတာင္ေတြေတြ႔လို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ငါးမန္းဆူးေတာင္ေတြပါတဲ့။ ငါးမန္းဆူးေတာင္ဟင္းခ်ိဳအတြက္ ဆိုင္ေတြကမွာထားလို႔ လုပ္ေပးထားတာပါတဲ့။

ေနာက္ျပီးေဘးနာက အသားျဖဴျဖဴေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတြကလည္း ငါးမန္းအသားေတြပါတဲ့။ ငါးလံုး လုပ္တဲ့ ငါးမန္းသား ေတြပါတဲ့။ ခ်က္စားရင္ေတာ့ ျမန္ျမန္အသားေတြေၾကလြယ္လို႔ သိပ္ျပီးစားေကာင္းပါဘူးတဲ့။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဒီကလူေတြက အဲ့ဒီေပ်ာ့ေပ်ာ့အသားေတြကို ငါးလံုးလုပ္ျပီးေရာင္းပါသတဲ့။ ဆိုင္ေတြမွာေရာင္းတဲ့ ကင္စားတဲ့ ငါးမန္းသားကေတာ့ ဒီမွာဆိုျပီး ဆိုင္ရွင္သိမ္းထားတဲ့ ငါးမန္းသားေတြကိုထုတ္ျပပါတယ္။ သူကနဲနဲမာျပီး ခ်က္စားရင္ ၾကက္သားလိုစားလို႔ေကာင္းပါသတဲ့။ စားၾကည့္ပါလားလို႔ ဆိုင္ရွင္ကေျပာလို႔ ကီလို၀တ္ ေလာက္၀ယ္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ငါးဖယ္လံုးလုပ္တယ္ဆိုတဲ့ အသားကိုလည္း စမ္းျပီးစားၾကည့္မယ္ဆိုျပီး နဲနဲ၀ယ္
လိုက္ပါတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ငါးလံုးလုပ္တဲ့အသားကို ခ်က္ျပီးျမည္းၾကည့္ေတာ့ အရသာကခ်ိဳျပီး အသားကလည္း သိပ္ျပီးမေက်ဘဲ ျမန္မာျပည္က ငါးၾကင္လိုျဖစ္သြားျပပါတယ္။ အဲ ထမင္းပြဲျပင္ျပီး စားမယ္ၾကေတာ့မွ ျပႆနာကစပါေတာ့တယ္။ အစက ငါးလံုးေတြစားတုန္းကလည္း ငါးမန္းသားမွန္းမသိဘူး၊ အခုလည္း ငါးအသား
ဆိုျပီးစားရင္လည္း ဒီေလာက္ဆိုးမွာမဟုတ္ဘူး။ အခုဟာက စားမယ္လို႔ ထမင္းလုပ္သြင္းလိုက္တိုင္းကို မ်က္စိထဲမွာ Jaw ကားထဲကငါးမန္းပံုၾကီးဘဲ မ်က္စိထဲမွာျမင္ျမင္လာပါတယ္။

မ်က္စိထဲမွာျမင္လာေတာ့ အေတာ္နဲ႔စားလို႔မ၀င္ဘူး။ ပါးစပ္ထဲေရာက္ေတာ့လည္း ၾကက္သီးထေနျပန္ပါေရာ။ တစ္ခါ၀ါးျပီးတိုင္း ၾကက္သီးတစ္ခါထေနပါတယ္။ ဟဲ ဟဲ ၾကက္သီးထလို႔ မစားဘူးေတာ့မထင္နဲ႔ ထမင္းေတာ့ ျပန္းေအာင္ဆက္စားပါတယ္။ လူဆိုတဲ့သတၱ၀ါဘဲဟာ ကိုယ့္ကိုသာ သူမ်ားစားမွာသာေၾကာက္တာ ကိုယ္က သူမ်ားကိုစားရင္ေတာ့ စားလို႔ျမိန္ေအာင္စားလိုုက္ပါတယ္။ :D

ေနာက္ထပ္က်န္ေနေသးတဲ့ ငါးမန္းသားေတြကိုေတာ့ တင္ပူရာမွဳန္႔နဲ႔ေၾကာ္စားေတာ့လည္း စားလို႔ေကာင္းျပန္ပါ
ေရာ။ ခ်က္စားေတာ့လည္း ဆိုင္ရွင္ေျပာလိုက္သလို ၾကက္သားလိုအသားက မာမာေလးနဲ႔ စားလို႔ေကာင္း ျပန္ေရာ။ :P ေနာက္ဆိုရင္ေတာ့ ငါးမန္းသားစားလို႔ေကာင္းမွန္းသိေတာ့ ထပ္၀ယ္စားမယ္လို႔ ေတးထားလိုက္ ပါတယ္။ စားေနၾကျဖစ္သြားရင္ Jaw ပံုၾကီးလည္း မ်က္စိထဲ၀င္လာမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ :D ငါးမန္းဆိုလံုး၀ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး (ကုန္းေပၚမွာ)။ ေတြ႔လို႔ကေတာ့ ခ်က္စားပစ္မယ္ ။ :P


ဒါကေတာ့ ငါးမန္းသားေၾကာ္။


ဒါကေတာ့ ငါးမန္းသားနဲ႔လံုးထားတဲ့ ငါးလံုး

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။