မခြန္္ျမလွိဳင္းရဲ႕ ဒီပိုစ့္ထဲမွာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ က်န္းမာေရးနဲ႔ပက္သက္တဲ့ အသိပညာေပးေလးေတြပါလို႔ လင့္ထားလိုက္တာပါ။
ေရခဲျပင္ထဲမွာပြင့္တဲ့ပန္း သို႕မဟုတ္ ခြန္ျမလိႈင္: လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႕ ၾကက္ဥျပဳတ္နည္း (ေရွာင္ရန္မ်ား)

အမွန္ေတာ့ ကင္ဆာဆိုတာ ေသခ်ာ ျမင္ဖူးၾကားဖူးတာ၊ ၾကားဖူးတာက ငယ္ငယ္တုန္းက အရပ္ထဲက သိပ္ျပီးလွတဲ့ အန္တီၾကီး ရင္သားကင္ဆာျဖစ္တုန္းက တခါ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကိုယ္က ၃ တန္းဘဲရွိေသးတာ။ ကင္ဆာနဲ႔ေသတာတဲ့၊ ေသခါနီးမွာ အရမ္းပူတာတဲ့၊ ဆံပင္ေတြကၽြတ္ကုန္တာတဲ့ စသည္ျဖင့္ ကင္ဆာရဲ႕ ေကာင္းေၾကာင္းမ်ားကို ၾကားဖူးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က ကေလးဆိုေတာ့ ေဆးရံုလည္းမသြားၾကည့္ရဘူး။ နားနဲ႔ဘဲ သတင္းေတြၾကာခဲ့ ရတာ ပါ။ အဲ့ဒီ အန္တီၾကီးမွာ ကိုယ္နဲ႔ ရြယ္တူ ေကာင္မေလးတေယာက္ က်န္ခဲ့တယ္။ သူ႔ကို သနားတယ္ ဒါေလာက္ပါဘဲ။ ေနာက္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလမွာ ကၽြန္မ သူငယ္တန္းတုန္းက အတန္းပိုင္ဆရာမပါ။ သားအိမ္ကင္ဆာနဲ႔ ေသသြားပါတယ္။ ဆရာမဆံုးေတာ့ သူ႔မွာ ၆ တန္းအရြယ္သမီးေလးနဲ႔ ၅ ႏွစ္ေလာက္ဘဲရွိတဲ့ သမီးေလး ႏွစ္ေယာက္က်န္ခဲ့ပါတယ္။ အားလံုးစိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကေလးေတြက ငယ္ေသးလို႔ေလ။ အဲ့ဒီတုန္းကလည္း ကၽြန္မဆယ္တန္းမို႔ သတင္းဘဲ နားေထာင္လိုက္ရပါတယ္။အဲ့ဒါေတြက ကၽြန္မဘ၀မွာ ပထမဆံုးၾကားဖူးတဲ့ ကင္ဆာဆိုတဲ့စကားလံုးေတြပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အမွုမဲ့အမွတ္မဲ့ပါဘဲ။ ေၾသာ္ ကင္ဆာဆိုတာ ျမန္ျမန္ေသတယ္ေပါ့၊ ဒီေလာက္ပါဘဲ။

ကင္ဆာျဖစ္ရင္ေသတာဘဲလို႔ လူေတြအမ်ားေျပာၾကတာပါဘဲ။ ကင္ဆာဆိုတာ ျမန္မာလိုဆိုရင္ေတာ့ ျမစ္ပြားနာလို႔ ေခၚမလားဘဲ ကင္ဆာျဖစ္ေစတဲ့အျမစ္ေတြက ပြားျပီးဘာမွလုပ္လို႔ မရေတာ့တာလို႔ထင္ပါတယ္။ ကင္ဆာနဲ႔ပက္သက္ျပီး ခုထိ ေဆးပညာသေဘာတရားေတြကို မသိေသးပါဘူး။ သိေအာင္လည္း မၾကိဳးစားမိခဲ့ဖူးပါဘူး။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကင္ဆာ ျဖစ္ရင္ ကင္ဆာေဆးေတြဘာေတြ သြင္းရင္ေတာ့ သက္သာတယ္၊ လံုး၀ေပ်ာက္ကင္းတဲ့သူေတြလည္း ရွိတယ္လို႔ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ သတင္းေတြထဲမွာ ၾကားမိပါတယ္။ အဲ့ဒါကလည္း ၁၀၀ မွာ ၁၀ ေယာက္ ၁၅ ေယာက္ထက္ ပိုမယ္လို႔မထင္မိပါဘူး။ အဲ့ဒီထက္ေတာင္ နည္းခ်င္ နည္းႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မအျမင္မွာေတာ့ တခ်ိန္ေတာ့ ေသၾကရမွာပါဘဲ။ ကင္ဆာျဖစ္တယ္ဆိုတာ လူဘ၀မွာ ေသမင္းတမန္ဆီကေန အေၾကာင္းၾကားစာ ရလုိက္သလိုပါဘဲလို႔ သူမ်ားေတြေရးတာ ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူ႔ဘ၀မွာ ဘယ္အခ်ိန္ေသမလဲဆိုတာသာ မသိတဲ့ ဘ၀မွာကိုယ္က ငါ မၾကာခင္ ေသေတာ့မွာပါလားလို႔ သိေနတာက တမ်ိဳးေကာင္းေနသလိုဘဲ။ အဲ့ဒါကလည္း ကၽြန္မအေတြးပါေလ။
ကင္ဆာျဖစ္တဲ့ လူနာေတြအတြက္ကေတာ့ ကၽြန္မအျမင္ ၾကိဳတင္အၾကာင္းၾကားစာ ရေတာ့ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ေတာင္ရေနသလိုပါဘဲ။ ကိုယ္ေသေတာ့မွာ ေပါ့ ကိုယ့္အတြက္ ဘာေတြလုပ္ရမလဲဆိုတာေတြ၊ ကိုယ္ဘာေတြလုပ္ဖို႔က်န္ေသးတာေတြ နဲ႔ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ အဲ့ဒါေတြကို အေၾကာင္းၾကားစာ ရျပီးတာ နဲ႔ ျပင္ဆင္လို႔ ရေနျပီေလ။ အဲ့ဒီလို ကၽြန္မကျမင္ပါတယ္။ ကၽြန္မအျမင္က သူမ်ားေတြအတြက္ သင့္ေတာ္ခ်င္မွ သင့္ေတာ္မွာပါ။ ကိုယ္ခ်င္မွမစာလို႔ ေျပာရင္ လည္း ခံရမွာပါဘဲေလ။ မဟုတ္လည္း လူဆိုတာ ေသမ်ိဳးဆိုေတာ့ တေန႔ေသရမွာဘဲ။ ကိုယ္က ျပင္ဆင္စရာရွိတာ ျပင္ဆင္ထားေတာ့ သူမ်ားေတြထက္ပိုျပီး အခ်ိန္ရေနလို႔ အဆင္ေျပမလား ဆိုျပီး အဲ အဲ့ဒီလိုေတြးမိပါတယ္။ ဘာမွမလုပ္ဘဲ၊ ဘာမွမသိဘဲ ေသသြားတာမ်ိဳးၾကီးၾကေတာ့ ကံမေကာင္းသလိုဘဲလို႔ အခုစာေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေတြးေပါက္မိပါတယ္။

အဲ ကၽြန္မ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္ေတြထြက္ျပီးတဲ့အခ်ိန္ ေလာက္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ အရပ္ထဲက ကၽြန္မတို႔နဲ႔အေတာ္ရင္ႏွီးတဲ့ အိမ္၂ အိမ္ကို အိမ္ရွင္ ေတြရဲ႕ အေမေတြအလည္လာၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအိမ္ရွင္ ေတြရဲ႕ အေမႏွစ္ေယာက္လံုးကို အိမ္ရွင္ေတြက က်န္းမာေရးစစ္ေပးၾကပါတယ္။ ပထမ အိမ္ရွင္ရဲ႕ အေမ က အစာအိမ္ကင္ဆာရွိပါတယ္။ သံုးလေလာက္ဘဲ ခံေတာ့မယ္လို႔ ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ ဒုတိယ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အသည္းကင္ဆာျဖစ္ေနပါတယ္ သူ႕ကို ေတာ့ ခဲြၾကည့္ဦးမယ္လုိ႔ေျပာၾကပါတယ္။

ပထမ တစ္ေယာက္က ေမျမိဳ႕ကပါ။ ကၽြန္မတို႔မိတၳီလာက သူ႔သားရဲ႕အိမ္ကို အလည္လာရင္းနဲ႕ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ မိတၳီလာက စစ္ေဆးရံုက ဆရာ၀န္ေတြ ထိုင္တဲ့ေဆးခန္းမွာ ေဆးသြားစစ္တာ အစာအိမ္ကင္ဆာဆိုေတာ့ သားျဖစ္တဲ့သူဆိုတာ မ်က္ႏွာကိုမေကာင္းဘူး။ အေမကိုေတာ့ ကင္ဆာဆိုတာ လံုး၀မေျပာ ပါဘူး။ ဒိအတိုင္ဘဲ မန္းေလးကို ျပန္ေခၚသြားၾကတယ္။ မန္းေလးမွာလည္း သူ႔သားသမီးေတြ ရွိတာကို။ အဲ့ဒါနဲ႔ မန္းေလးက ကင္ဆာေဆးရံုမွာ ကင္ဆာေဆး ေတြဘာေတြသြင္းၾကပါတယ္။

အဲ့ဒီအဖြားက စာတက္ေတာ့ သူ႔ကို ကင္ဆာေဆးသြင္းတာ သိပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔သြင္းတာလည္းလို႔ေမးေတာ့ ကင္ဆာဆာစပတ္ ဆိုျပီး သားသမီးေတြကေျပာလို႔၊ သူကဘာမွမေျပာဘဲ ကင္ဆာေဆးမွန္မွန္သြားသြင္းပါတယ္။ သူက အစကေတာ့ ေပ်ာက္မယ္ထင္ပံုရတယ္။ ခုလိုတိုးတက္တဲ့ ေခတ္မွာက ကင္ဆာဆိုတာ ေပ်ာက္ႏိုင္ေၾကာင္းဆုိတာကလည္း သူကသိတာကို။ ဒါေပမယ့္ ပထမအၾကိမ္ ကင္ဆာေဆးသြင္ျပီးေတာ့ သူမခံႏိုင္ေတာ့ဘူးဆို တာသူသိ သြားပါတယ္တဲ့။ ဒုတိယအၾကိမ္လည္း သြားသြင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအၾကိမ္သြင္းျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သူ ေဆးမသြင္းေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာျပီး သူ႔ အိမ္ရွိရာ ေမျမိဳ႕ကို ျပန္ျပီး ၄ လေက်ာ္ ၅ လေလာက္မွာဘဲ ဆံုးသြားပါတယ္။

အဲ့ဒီအဖြားက ရယ္ဒီမိတ္ေတြအရမ္းစားတာပါတဲ့။ ၾကက္ကင္ေတာင္ ရယ္ဒီမိတ္ၾကက္ကင္စားတာပါတဲ့။ ေခါက္ဆြဲထုတ္ဆိုလည္း သူသိပ္ျပီးၾကိဳက္တာ။ အားလံုးကေတာ့ ရယ္ဒီမိတ္စားလြန္းလို႔ အစာအိမ္ကင္ဆာ ျဖစ္တာလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားဆံုးျပီးေတာ့ ရယ္ဒီမိတ္သတိထား ဆိုျပီး အရပ္ထဲ ေခတ္စား လိုက္ပါေသးတယ္။

ဒုတိယအဖြားကေတာ့ အသည္းကင္ဆာျဖစ္တာပါ။ ဆရာ၀န္ေတြက အသည္းဆိုတာက ခြဲလိုက္ရင္ ေကာင္းသြားမွာလို႔ ေျပာျပီး မိတၳီလာမွာဘဲ ခြဲဖို႔ျပင္ၾကပါတယ္။ ေဆးရံုေတြဘာေတြတက္၊ ခြဲဖို႔ လည္းေဆးေတြဘာေတြစစ္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ ခြဲလည္းခဲြျဖစ္ေရာ ဆရာ၀န္က အေျခအေနကအေတာ္ဆိုးေနတာမို႔ အသည္းကိုမလွီးဘဲ ဒီအတိုင္ျပန္ပိတ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားကိုေတာ့ ဆရာ၀န္ေတြက သိပ္ျပီးၾကာၾကာ ခံမွာမဟုတ္ဘူးလို႔လည္း ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအဖြားက ဗန္းေမာ္ကလာတာမို႔ အျပန္ကို ဗန္းေမာ္ကို ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ ေခၚသြားလုိက္ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ဆံုးသြားပါတယ္။

သူသားကေတာ့ သူရွိရာ ေနရာမွာဘဲ ေနေစခ်င္ေပမယ့္ အဖြားက သူ႔ေမြးရပ္မွာဘဲ ေသခ်င္တာေၾကာင့္ ဗန္းေမာ္ကိုဘဲ ျပန္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ေရာဂါသဲေနတဲ့ၾကားကေန ျပန္ပို႔လိုက္ ရတာပါ။ မဆံုးခင္မွာ အေတာ္ခံစားသြားရေၾကာင္းလည္း ျပန္လည္းၾကားသိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဖြားက တရားအျမဲမွတ္ေနေတာ့ တခ်က္ေလးေတာင္မညည္းသြားဘူး(နဲနဲေတာ့ ညည္းမွာေပါ့ေနာ္ သူမ်ားေတြလို ေအာ္ဟစ္မေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။)လို႔ လည္းျပန္လည္ၾကားသိရပါတယ္။
start from here
အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း ကင္ဆာနဲ႔ ပက္သက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ မၾကာခဏဆိုသလို ၾကားေနရပါတယ္။ အဲ့ဒီႏွစ္မွာဘဲ အေမ့ ညီမ၀မ္းကြဲရဲ႕ ေယာက္်ားလည္း အသဲကင္ဆာနဲ႔ဘဲဆံုးသြားပါတယ္။ သူကေတာ့ အစကတည္းက အသည္း မေကာင္းတာကို အားေဆးသြင္းျပီး မိတၳီလာကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ဘဲ အလည္လာတာပါ။ ဖ်ားတာ မသက္တာလို႔ ေဆးရံုတင္ေတာ့ ဗိုက္က ေရဖ်င္းဆဲြလို႔ အေတာ္ပူေနပါဘီ။ အဲဒီ့အျပင္ လူက စီပိုး ျဖစ္ေနေတာ့ ၾကာၾကာခံမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ မိသားစုကို အေၾကာင္းၾကာေတာ့လို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာ ေနပါဘီ။ သူကေတာ့ မိသားစုကို မေခၚနဲ႔ဦးလို႔ေျပာေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔က အသက္မမွီမွာဆိုးလို႔ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ပါတယ္။ ဒီေန႔အေၾကာင္းၾကား ေနာက္ေန႔ဘဲ သူ႔ေရဖ်င္းကို ေဖါက္ျပီး ဆံုးသြားပါတယ္။

အဲ့ဒီဘၾကီးကေတာ့ အသက္ထြက္တာျမန္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘာလို႔လည္း ဆိုေတာ့ ေခ်ာင္းဆိုးရင္း အသက္ပါသြားလို႔ပါ။ အသည္းက အေတာ္ကၽြမ္းေနလို႔ လို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာပါတယ္။ သူကေတာ့ နာတာရွည္ အသည္းမေကာင္းရာကေန အသည္ကင္ဆာဘက္ကို ကူးသြားတာလို႔လည္း ဆရာ၀န္ကေျပာ ပါတယ္။ ေဆရံုတက္တာနဲ႔ဘာနဲ႔ဆို အမ်ားဆံုး ၁၀ ရက္ေလာက္ဘဲ ၾကာမယ္ထင္ပါတယ္။

ဆက္ရန္.....

သံုးမိနစ္ပဲေစာင့္..... အဲ့ဒီစကားလံုးေလးဟာ မားမား ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ျငာ ကစကားလံုးေလးပါ။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္ ကေတာ့ အသင့္စားေခါက္ဆြဲေတြ သိပ္ျပီးေခတ္မစားခဲ့ေပမယ့္။ အခုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အသင့္စား ေခါက္ဆြဲေတြကို လူအေတာ္မ်ားမ်ား အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြသာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မက ေခါက္ဆြဲဆို အေသအလဲ ၾကိဳက္လဲၾကိဳက္ စားလဲစားတဲ့သူပါ။ ငယ္ငယ္က ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ အေမက ေခါက္ဆြဲ စားခြင့္ေပးလို႔ ခဏခဏ ေနမေကာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္တက္ပါတယ္။ ေခါက္ဆြဲစားခ်င္လို႔။

ကၽြန္မ ကိုးတန္းႏွစ္က မနက္ေစာေစာ က်ဴရွင္သြားရင္ ယမ္ယမ္ေခါက္ဆြဲစားျပီးမွ သြားတက္ပါတယ္။ ကိုးတန္းႏွစ္ မွာဘဲ ကၽြန္မအစာအိမ္ေရာဂါ စျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုဘဲ မ်ိဳးရိုးလိုက္တယ္ဘဲ ထင္ေနတာ။ ေနာက္ဆယ္တန္း ႏွစ္တႏွစ္လံုး ယမ္ယမ္နဲ႔ဘဲ ႏွစ္ပါးသြားေနခဲ့တာ။ အျမဲဗိုက္ေအာင္လို႔ အစာအိမ္ေဆးအျမဲ ေသာက္ရတာ မုန္းေတာင္ေနတယ္။ ဒီလို ဒီလို ေတြျဖစ္ေနေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္မွန္းေတာ့လံုး၀ မသိခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ အေမေပးလိုက္တဲ့ တခုတည္းေသာ အစာအိမ္ေလး ေဆးေသာက္လိုက္၊ ေခါက္ဆြဲစားလိုက္နဲ႔ လံုးလည္ ခ်ာလည္လိုက္ေနခဲ့တာ ၂၀၀၃ကိုေရာက္မွ၊ ကၽြန္မသြားတက္တဲ့ သင္တန္းတခုမွာ အလည္လာတဲ့ ဂ်ပန္က ဆရာကိုျမင္မွဘဲ ေခါက္ဆြဲစားရမွာ အေတာ္ေၾကာက္သြားခဲ့ပါတယ္။

သိၾကတဲ့အတိုင္း ဂ်ပန္ေတြက ေခါက္ဆြဲထုတ္ေတြသိပ္စားၾကတာ၊ သူတို႔ ဆီကထုတ္တဲ့ ေခါက္ဆြဲထုတ္ ေတြကလည္း အရမ္းစားလို႔ေကာင္းတာ။ ကၽြန္မေတာ္ တခါတေလ City Mart ကေန ဂ်ပန္ေခါက္ဆြဲထုတ္ ေတြကုိ စားခ်င္လို႔ ေစ်းၾကီးၾကီးေပးျပီး ၀ယ္စားျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ ဂ်ပန္ဆရာကို ကၽြန္မတို႔က အနည္းဆံုး ၃၅၊ ၃၆ အဲ့ဒီေလာက္ရွိျပီးလို႔ ထင္ေနၾကတာပါ။ ဆရာကလည္း ထင္ခ်င္စရာဘဲကို ေနာက္စိက ဆံပင္က သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ နဖူးနဲနဲေျပာင္ခ်င္ေနျပီ။ အဲ အဲ့ဒီလိုျဖစ္ေနတာ။ မထင္ဘူး သူက သူ႔အသက္ကိုေျပာေတာ့မွ ၂၇ ဘဲရွိပါေသးတယ္တဲ့ေလ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မအသက္ ၂၃ ဘဲရွိေသးတာ။ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ အသက္သိပ္မကြာတဲ့ အဲ့ဒီဂ်ပန္က လာတဲ့ဆရာကို ၾကည့္ျပီး အေတာ္ စိတ္ပ်က္သြားပါတယ္။ အဲ သူက အရမ္း ဦးေႏွာက္ေတြ သံုးလို႔ ဆံပင္ေတြမရွိေတာ့တာလို႔ ေတြးလဲ ေတြးလို႔ရပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔နဲ႔ သင္တန္းတက္တဲ့ အမတစ္ေယာက္ကေျပာပါတယ္။ အဲ့ဒါ ေခါက္ဆြဲထုတ္ေတြ စားတာမ်ားလို႔တဲ့ေလ။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ ကၽြန္မနဲ႔အသက္ သိပ္မကြာတဲ့ သူက ဒီေလာက္ဆံပင္ေတြ ေျပာင္ေနတာ အေတာ္ဘဲ တုန္လွုပ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မကလဲ အေသအလဲ ေခါက္ဆြဲထုတ္စားတာကို။ ကိုယ့္ေခါင္းကို ျပန္စမ္းၾကည့္ရေသးတယ္။ ဆံပင္ေတြရွိေသးရဲ႕လားလို႔။ ငယ္ငယ္က ပါးလြန္းလို႔ မနည္းေမြးယူ ခဲ့တဲ့ ဆံပင္ေတြ ကၽြတ္ထြက္ျပီး ေျပာင္ေျပာင္ၾကီး ျဖစ္ေနမွာေတ့ာ ကၽြန္မအေတာ္ေၾကာက္ မိပါတယ္။ ေယာက္်ားေလးေတြ ေခါင္းေျပာင္တာ သိပ္ျပီး ၾကည့္ရမဆိုးေပမယ့္။ မိန္းကေလးေတြဆိုရင္ေတာ့ အေတာ္ၾကည့္ရဆိုးမယ္ ထင္ပါရဲ႕။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မေခါက္ဆြဲထုတ္ေတြစားတာ နဲနဲေလွ်ာ့သြားပါတယ္။ အျပင္မွာ ေခါက္ဆြဲထုတ္ေတြ သိပ္မစားျဖစ္ ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မအသိတေယာက္ ကေခါက္ဆြဲထုတ္ေတြ သတိထားလို႔ေျပာလာပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အေမရိကားက သူ႔မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ကေျပာပါတယ္တဲ့။ သူတို႔ဆီမွာ ေခါက္ဆြဲထုတ္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး စမ္းသပ္ခ်က္ေတြရွိေနပါတယ္တဲ့။ ကၽြန္မတို႔ စားတဲ့ အစာေတြကို အစာအိမ္က ေခ်ဖ်က္ႏိုင္ေအာင္ အသည္းက အစာေခ်ရည္ေတြထုတ္ေပးရပါတယ္။ ေခါက္ဆြဲထုတ္ တစ္ထုတ္ စားျပီး ခ်ိန္မွာေတာ့ ေခါက္ဆြဲေတြကို တာရွည္ခံေအာင္ ထည့္ထားတဲ့ ဓာတုပစၥည္းေတြ၊ ေခါက္ဆဲြေလးေတြ တြန္႔တြန္႔ေလး ေတြျဖစ္ေအာင္ ထည့္ထားတဲ့ ေကာ္ေတြကို ေက်ခ်က္ရန္ အသည္းက ၃၇ အလုပ္လုပ္ျပီး အစာေခ်ရည္ ထုတ္မွသာ အဲ့ဒီ့ ဓာတုပစၥည္းေတြက လူ႔ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ေက်ညက္သြားပါတယ္။

ဒါဆို ကၽြန္မတို႔ ေခါက္ဆြဲတထုတ္စားျပီး ေနာက္ ၃၇ ရက္ေလာက္ေနမွ ေနာက္ထပ္ ေခါက္ဆြဲတထုတ္စားသင့္ တာေပါ့။ အဲ့ဒါဆို ဒုကၡပါဘဲ။ ကၽြန္မက ေခါက္ဆြဲထုတ္ကို တခါတေလ တေန႔ကို ၂ထုတ္ေလာက္စားျဖစ္တာပါ။ ကၽြန္မ မိတ္ေဆြကေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေခါက္ဆြဲထုတ္ေတြ မစားပါနဲ႔လို႔ ကၽြန္မကိုေျပာပါတယ္။ တကယ္လို႔ စားခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပထမဆံုး ေခါက္ဆြဲကို အရင္ျပဳတ္၊ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေရကို သြန္ျပီး၊ ေနာက္ထပ္တေရ ထပ္ျပဳတ္ျပီး မွစားရင္ အေကာင္းဆံုးလို႔ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ျပီး သူကေျပာပါေသးတယ္ ေခါက္ဆြဲထုတ္က ေခါက္ဆြဲေတြျပဳတ္ျပီး မစားျဖစ္လို႔ ေျမာင္းထဲကို သြန္လိုက္တာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ပုတ္မသြားတာလကိုလည္း ေတြ႔တာေတြ ရွိတဲ့ေၾကာင္းကိုပါ ထည့္ေျပာသြားလို႔ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မေခါက္ဆြဲထုတ္စားတာေတြကို ျဖတ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

ကို္ယ္ၾကိဳက္တဲ့ အစားအစာဆိုေတာ့ ျဖတ္ရတာ အေတာ္ခတ္ပါတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ ကင္တင္းေတြ သြားတိုင္း ရတက္တဲ့ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္နံ႔ေလးက ကၽြန္မကိုဆြဲေဆာင္ေနမယ့္။ မေကာင္းဘူးဆိုေတာ့လည္း ျဖတ္ရတာေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့လည္း စားေနမက်ေတာ့ အက်င့္ျဖစ္ျပီး အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ ေခါက္ဆြဲထုတ္ ျဖတ္ျပီးေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕အစာအိမ္နာ ေရာဂါဟာ အေတာ္ သက္သာသြားခဲ့ပါတယ္။

ဒီေရာက္ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွ၊ ဒီကမိတ္ေဆြတေယာက္ အီးေမလ္လွမ္းပို႔ပါတယ္။ ေခါက္ဆြဲထုတ္ေတြ သတိထား စားဖို႔နဲ႔ အျဖစ္မေန စားခ်င္တယ္ဆိုရင္ သူက ဘယ္လို ျပဳတ္ျပီး စားရတယ္ဆိုတာကို အေသးစိတ္ ေရးထားပါတယ္။ ေမးလ္ကိုေတာ့ ဘာသာျပန္ျပီး ထည့္လိုက္ပါတယ္။
ပထမ
ေခါက္ဆြဲကို ေရဆူဆူမွာအရင္ျပဳတ္ပါ။ျပီးရင္အဲ့ဒီ အရည္ကို သြန္ျပစ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယ
ေနာက္ထပ္ ေရေႏြးထပ္တည္ျပီး ေခါက္ဆြဲျပန္ျပဳတ္ရပါမယ္။ ၁ မိနစ္ေလာက္ၾကာမွ မီးပိတ္၊ မီးပိတ္ျပီးမွ ေခါက္ဆြဲထုတ္မွာပါတဲ့ အရသာမွဳန္႔အထုတ္ေတြ ထည့္ရပါမယ္တဲ့။

သူကေတာ့ ေခါက္ဆြဲေတြကု အတြန္႔ေတြေျပာက္သြားေအာင္ ျပဳတ္ဖို႔နဲ႔၊ မီးဖိုေပၚမွာ မီးမပိတ္ေသးဘဲ အရသာအထုတ္ေတြ မထည့္ဖို႔ မွာထားပါတယ္။ အရသာအထုတ္ေတြက မီးအပူေၾကာင့္ ဓာတ္ျပဳျပီး ကင္ဆာ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။

အထက္က ကၽြန္မမိတ္ေဆြ ေျပာထားတာတဲ့ အနည္းငယ္ဆင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြမ်ား၊ ေခါက္ဆြဲထုတ္ၾကိဳက္ၾကတဲ့ သူမ်ား သတိထားျပီး ဆင္ျခင္ႏုိင္ေအာင္ တင္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေဆးပညာနဲ႔ ပက္သက္လို႔ သိပ္ျပီး တိတိက်က်မသိေပမယ့္ စိတ္၀င္စားစရာ သတင္းေလးမို႔ တင္လိုက္ခ်င္းျဖစ္ပါတယ္။ အမွားပါရင္ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါရွင္။ ကၽြန္မကေတာ့ ဒီေရာက္မွ ေခါက္ဆြဲထုတ္ေတြ ျပန္စားမိျပီး မျဖတ္ႏိုင္ျဖစ္ ေနလို႔ အထက္ကနည္းအတိုင္း ျပဳတ္စားေနပါေၾကာင္း။:P သံုးမိနစ္ေစာင့္ဆိုတဲ့ စကားေလးက ေျပာလို႔ေကာင္း ေပမယ့္ တကယ္သူေျပာသလိုသာ စားမိရင္ေတာ့.....

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

Good Health ဂ်ာနယ္ အမွတ္(၃၆) တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ေဒါက္တာရဲႏိုင္၏ "အသည္းနဲ႔ တည္ေအာင္ေနပါ" ေဆာင္းပါး ကို ျပန္ကူးထားတာပါ။ မအိပ္မေန စာေတြရိုက္ျပီး တင္ေနတက္တဲ့ ဘေလာဒ့္ဂါမ်ား အတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး ျပန္ကူးထားတာပါ။ သိမ္းထားခ်င္တာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အသည္းဆိုတာ ခႏၵၶာကိုယ္ရဲ႕ ဓါတ္ခြဲခန္း(သို႔) ဓာတုေဗဒစက္ရံုၾကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဇိ၀ယႏၵရားၾကီး ပံုမွန္လည္ပတ္ ဖို႔အတြက္ အစာအဟာရကို ကုန္ၾကမ္းျပဳျပီး လိုအပ္တဲ့ ဇီ၀ပစၥည္းေတြ ထုတ္လုပ္ေပးပါတယ္၊ ျပီးေတာ့ ခႏၶာကိုယ္တြင္းကို ေရာက္လာတဲ့ အဆိပ္အေတာက္ေတြ(ဥပမာ-အရက္နဲ႔ ဓာတုပစၥည္းေတြ)ကိုလည္း ေခ်ဖ်က္စြန္႔ ထုတ္ေပးေနပါတယ္။

ဒီတာ၀န္ကို အသည္းဟာ အျခားအဂၤါေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းျပီး ၂၄ နာရီထမ္းေဆာင္ရာမွာ ဇီ၀နာရီရဲ႕ အခ်ိန္ဇယား အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ လူေတြဟာ ဒီအခ်ိန္ဇယားနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနထိုင္စားေသာက္အိပ္စက္တက္ရင္ အသည္းလည္းက်န္းမာမယ္။ လူလည္း အသက္ရွည္မယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ အခ်ိန္ဇယားနဲ႔ အသည္းရဲ႕အခ်ိန္ဇယား အံမ၀င္ခြင္မက်ျဖစ္ေနေတာ့ အသည္းလည္း ပ်က္စီးလြယ္ျပီး လူလည္းက်န္မာေရး ထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကို္ယ့္ရဲ႕အသည္းနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ခ်ိန္ကိုက္ညီ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္တက္ဖို႔ အသည္းရဲ႕အခ်ိန္ ဇယားကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

ည ၉ နာရီမွ ၁၁ နာရီ

ဒီအခ်ိန္မွာ အသည္းဟာ လင့္က်ိတ္(Lymph nodes)ကတဆင့္ ကိုယ္ခံစြမ္းအားစနစ္နဲ႔ အဆိပ္အေတာက္ေတြ ကို ေခ်ဖ်က္ေနတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ လူရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ဟာ အနားယူရမယ့္ အခ်ိန္ပါ။ ေတးဂီတ၊ တီဗြီ၊ ဗီဒီယိုၾကည့္ အပန္းေျဖရမယ့္ အခ်ိန္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္ေဇာကပ္တဲ့ ေယာက္်ားေတြ၊ ေန႔မွာ စီးပြားေရးလုပ္ျပီး ညက်မွ အိမ္မွဳကိစၥေတြလုပ္ရတဲ့ အိမ္ရွင္မေတြ ဒီအခ်ိန္အထိ အလုပ္လုပ္တုန္းဆိုရင္ေတာ့ အသည္းရဲ႕ အခ်ိန္ဇယားနဲ႔ လြဲေခ်ာ္ေနျပီဆိုတာ သတိထားသင့္ပါတယ္။

ည ၁၁ နာရီမွ သန္းေခါင္ေက်ာ္ ၁ နာရီ

အသည္းဟာ သည္းေျခအိတ္နဲ႔အတူ အဆိပ္အေတာက္ေတြ ဖယ္ရွားေနတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ လူဟာလည္း အိပ္စက္အနားယူရမယ့္ အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္အထိ မအိပ္ေသးဘဲ ေဖ်ာ္ေျဖမွုေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ပါး ေနရင္ က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

နံနက္ ၃ နာရီမွ ၅ နာရီ

အသည္းဟာ အဆုတ္မွ တဆင့္ အဆိပ္အေတာက္ေတြဖယ္ရွားေနတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ ေခ်ာင္းဆိုးၾက တာဟာ သလိပ္နဲ႔အတူ အဆိပ္အေတာက္ေတြကို စြန္႔ထုတ္ေနတာမို႔ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးေတြ မေသာက္ သင့္ဘူးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။

နံနက္ ၅ နာရီမွ ၇ နာရီ

အသည္းဟာ အူမၾကီးမွတဆင့္ အဆိပ္အေတာက္ေတြကို စြန္႔ထုတ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိပ္သာတက္၊ ဆီး၊ ၀မ္းသြားတာအက်င့္ျဖစ္ေနဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္သာမတက္၊ မစြန္႔ထုတ္ျဖစ္ေသးရင္ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းေတြ (ျမန္မာလို အပုပ္အစပ္ေတြ)ကို သိမ္းဆည္းသိုေလွာင္ထားသလို ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

နံနက္ ရ နာရီမွ ၉ နာရီ

အူသိမ္ထဲက အစာအဟာရေတြကို အသည္းက စုပ္ယူေနတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အူသိမ္ထဲမွာ အစာသစ္ ရွိေနရမွာျဖစ္လို႔ နံနက္ခင္းစာကို စားထားျပီးျဖစ္ေနသင့္ပါတယ္။ မက်န္းမာတဲ့သူဆိုရင္ နံနက္ ၆ နာရီခြဲ ကတည္းကစားထားရမယ့္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အိပ္ရာထေနာက္က်လို႔ ၉နာရီေက်ာ္မွ နံနက္ခင္းစာစားရင္း လည္း မိမိအက်င့္နဲ႔ ဇိ၀နာရီ အခ်ိန္ဇယားက လြဲေခ်ာ္ေနျပီးလို႔ မွတ္ယူရပါမယ္။

ဒီေတာ့ အသည္းကို ပ်က္စီးေစမယ့္ အမူအက်င့္ေတြကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္-

• -ညဥ့္နက္မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ အလုပ္လုပ္တာ၊ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ထိ မအိပ္ေသးတဲ့အက်င့္ဟာ မေကာင္းပါဘူး။
• -သန္းေခါင္ေက်ာ္အခ်ိန္မွ နံနက္ ၄ နာရီ အတြင္းမွာ ရိုးတြင္းျခင္ဆီက ေသြးအသစ္ထုတ္လုပ္တဲ့ အခ်ိန္မို႔ ဒီအခ်ိန္ထိ မအိမ္ေသးရင္ ပိုဆိုးပါတယ္။
• -နံနက္ေစာေစာမထဘဲ အိပ္ရာထေနာက္က်လို႔ အိမ္သာေစာေစာ မတက္ျဖစ္တာ၊ နံနက္ခင္းအစာကို မစားျဖစ္တက္ၾကတာ ေတြကလည္း က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္ပါတယ္။
• -အစားၾကဴးတာ၊ အရက္၊ ေဆးလိပ္နဲ႔ မလိုဘဲ ေဆး၀ါးနဲ႔ ဓါတုပစၥည္းေတြ၊ ေရာင္ျခယ္ပစၥည္းအနံအရသာ ပိုေကာင္းေအာင္(ဥပမာ- အခ်ိဳမွဳန္႔) ပါတဲ့ အစားအစာေတြဟာ အသည္းကို တာ၀န္ပို၊ ၀န္ပိေစပါတယ္။
• -မသန္႔တဲ့ဆီနဲ႔ ေၾကာ္ခ်က္တဲ့ အစားအစာေတြဟာ အသည္းနဲ႔မတည့္ပါဘူး။(သံလြင္ဆီဟာ အသည္းအတြက္ အသင့္ေတာ္ဆံုးလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။) ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကို အစိမ္းသန္႔သန္႔စား၊ ေၾကာ္စားမယ္ဆိုရင္လည္း အက်က္မလြန္ေစနဲ႔။ ေၾကာ္ထားတဲ့ အသီးအရြက္ေတြကို တခါတည္းနဲ႔ အျပတ္စား၊ က်န္တာကို သိမ္းျပီးေနာက္မွ တခါျပန္စားတာလည္း က်န္းမာေရနဲ႔ မသင့္ေတာ္ဘူးလို႔ မွတ္သားထားရပါတယ္။ ကိုယ့္အသည္းနဲ႔ကိုယ္ တည့္ေအာင္ေနတက္ဖို႔ လိုပါတယ္။
  

ဘေလာဒ့္ဂါအားလံုး က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

အသားအေရနဲ႔ပက္သက္လုိ႕ ကၽြန္မသိသေလာက္ ကိုမွ်ေ၀ပါတယ္။ လူေတြအေတာ္မ်ားမ်ား ကသိထားတဲ့ လဲြေနတဲ့ က်န္မားေရးနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ သိသင့္တဲ့အခ်က္ေလးေတြကို ဒီပိုစ့္ေအာက္မွာတင္သြားပါမယ္။ ကၽြန္မေရးထားတဲ့နည္းေတြဟာ ျမန္မာျပည္ကကၽြမ္းက်င္းသူေတြရဲ႕ ေဟာေျပာခ်က္ေတြထဲက ကၽြန္မ မွတ္မိသေလာက္ အေရးၾကီးတဲ့ အခ်က္ေတြကို ျပန္ေရးထား တာျဖစ္ပါတယ္။ အမွားမ်ားျဖစ္လွ်င္ အခ်ိန္မွီျပင္ဆင္နိဳင္ရန္ ကြန္မန္႕ထဲမွာေရးေပးခဲ့ၾကပါ။ အခုေရးထားတာေတြဟာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ လိုက္နာက်င့္ သံုးေနေသာနည္းမ်ားျဖစ္ျပီး၊ အက်ိဳးသက္ေရာက္မွဳလည္းရွိပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီးမ်ားသာမက အမ်ိဳးသားမ်ားပါ မိမိရဲ႕အသားအေရက်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္သင့္ေၾကာင္း ကၽြန္မသြားေရာက္ နားေထာင္ခဲ့တဲ့ ေဟာေျပာပြဲကတဆင့္ သိရွိခဲ့ပါတယ္။

ပထမဦးစြာ-မ်က္ႏွာသစ္မည္ဆိုရင္ အရင္ဆံုးမ်က္ႏွာကို အရင္ေရနဲ႔ သစ္ပါ။ ျပီမွမ်က္ႏွာသစ္
ဆပ္ျပာအနည္းငယ္ကို လက္ထဲတြင္ထည့္ျပီး၊ ျပီးလွ်င္ေရအနည္းငယ္ထည့္ပါ။
ထို႔ေနာက္လက္ႏွစ္ဘက္ႏွင့္ ဆပ္ျပာမ်ားကိုအျမွဳပ္မ်ားထြက္လာေအာင္ပြတ္ပါ။
အျမွဳပ္မ်ားထြက္လာမွမ်က္ႏွာေပၚတင္ျပီး အသားအရာ ပြတ္ေပးပါ။ ပြတ္လွ်င္
လည္း ပါးေပၚတြင္ စက္၀ိုင္းသဏၭာန္ ေအာက္မွ၊အထက္သို႔ ပြတ္ေပးပါ။ ျပီးလွ်င္
ေရေဆးျပီး ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ကို ပထမနည္းအတိုင္းလုပ္ေပးပါ။ အေကာင္း
ဆံုးကေတာ့ ႏွစ္ၾကိမ္္ေဆးေပးတာအေကာင္းဆံုးပါ။
သတိုျပဳရန္။ ။မ်က္ႏွာသစ္ဆပ္ျပာ ေၾကာ္ျငာေတြထဲကလို အမ်ားၾကီးထည့္ျပီးေတာ့သစ္စရာမလိုပါ။
ဆပ္ျပာကို မ်က္ႏွာေပၚတင္ျပီးမွ မ်က္ႏွာသစ္လွ်င္၊ မ်က္ႏွာကိုေရႏွင့္ေဆးသည့္အခါ
မ်က္ႏွာေပၚက ေခၽြးေပါက္ေတြဟာ ေရရဲ႕အေအးဓါတ္ေၾကာင့္ခ်က္ခ်င္းၾကံဳ႕သြားျပီး
မ်က္ႏွာေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ဆပ္ျပာေတြဟာ အေရျပားထဲကို အလြယ္တကူနစ္၀င္
သြားတက္တာ ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာသစ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဆပ္ျပာကို လက္နဲ႔ပြန္ျပီးမွ၊ အျမွဳပ္
ထြက္လာ မွသာ မ်က္ႏွာေပၚကိုတင္ျပီး သစ္ေပးပါ။
ဒုတိယအခ်က္အေနနဲ႔ကေတာ့ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ကစျပီးအသားအေရထန္းသိမ္းမွဳကို တက္ႏိုင္သေရြ႕ ၾကိဳးစားျပီးလုပ္သင့္ေၾကာင္းကိုလည္း သိခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ေငြေၾကးသံုးစဲြႏိုင္မွဳအေပၚမွာမူတည္ျပီး အသား အေရ ထိန္းသိမ္းမွဳပစၥည္းမ်ားကို ၀ယ္ယူသံုးစြဲသင့္တယ္လို႔လည္းေဟာေျပာသူကအၾကံေပးသြားပါတယ္။ အေရး အၾကီးဆံုးကေတာ့ မိမိအသားအေရကို ပံုမွန္ဂရုစိုက္ေနဖို႔ လုိအပ္ပါတယ္တဲ့။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အသားအေရပ်က္စီးမွသာ ဂရုစိုက္တက္ၾကပါတယ္။ အသက္ ၄၀ ေက်ာက္မွ အသားအေရထိန္းသိမ္းမွဳ ပစၥည္းေတြသံုးစြဲသင့္တယ္လုိ႔ ထင္ေနတာလည္းမွားေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာျပသြားပါတယ္။ အသက္အရြယ္ ကိုလိုက္ျပီးအသားအေရထန္းသိမ္းမွဳ ပစၥည္းေတြကို ေျပာင္းလည္းသံုးစြဲသင့္ေၾကာင္းကိုလည္း အၾကံျပဳသြား ပါတယ္။ သူဆိုလွ်င္ အသက္(၃၀) ေက်ာ္ကတည္းက သနပ္ခါးမလိမ္းေတာ့ေၾကာင္းလည္းေျပာျပသြားပါတယ္။
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။