မခြန္္ျမလွိဳင္းရဲ႕ ဒီပိုစ့္ထဲမွာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ က်န္းမာေရးနဲ႔ပက္သက္တဲ့ အသိပညာေပးေလးေတြပါလို႔ လင့္ထားလိုက္တာပါ။
ေရခဲျပင္ထဲမွာပြင့္တဲ့ပန္း သို႕မဟုတ္ ခြန္ျမလိႈင္: လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႕ ၾကက္ဥျပဳတ္နည္း (ေရွာင္ရန္မ်ား)

သၾကၤန္ေရာက္ေတာ့ ေပ်ာ္သလိုလို မေပ်ာ္သလိုလိုနဲ႔။ စာေတြလည္းမေရးၾကာေပါ့။ ႏွစ္သစ္မွာေတာ့ အားလံုးအဆင္ေျပခ်င္တယ္။ ဒါပါဘဲ
ဒီေန႔ သၾကၤန္အက်ေန႔ေပါ့။ သၾကၤန္သီခ်င္ေတြၾကားေတာ့ သတိရမိတယ္ သၾကၤန္ကို။ သၾကၤန္ဆို သူမ်ားေတြလို မရူးတက္ေပမယ့္ သိပ္ေပ်ာ္တက္တဲ့ ေဖေဖကို ၾကည့္ျပီးေပ်ာ္ရတာက ဘယ္အရာနဲ႔မွ မတူတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွုပါ။ သၾကၤန္ေရာက္ရင္ ကိုယ္က ေျပာစရာမလိုဘဲ သၾကၤန္လည္မယ္စေျပာတက္တဲ့ ေဖေဖကို သၾကၤန္ေရာက္တိုင္း သတိရတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၁ သၾကၤန္ထင္ပါတယ္။ မႏၱေလးက ဘၾကီးလူပ်ိဳၾကီးတစ္ေယာက္ဆံုးတာ သၾကၤန္တြင္မို႔ ေန႔မကူခင္ အသုဘခ်ရတယ္။ မနက္ပိုင္း ကိစ္စေတြျပီးေတာ့ တစ္အိမ္လံုး လွုပ္လွုပ္ရြရြနဲ႔ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ သၾကၤန္မလည္ရလို႔ေလ။ အဲ့ဒီဒါနဲ႔ အၾကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ေဖေဖက ကဲကဲ ကားသြားငွားခ်ည္ လည္ၾကမယ္လည္းေျပာ ေရာ အားလံဳးက ေ၀းးဆိုျပီး ေပ်ာ္သြားၾကတယ္။ ဘၾကီးက လူပ်ိဳၾကီးဆိုေတာ့ ငိုမယ့္သူလဲမရွိဘူးေလ။ ဗိုက္ၾကီး သည္အမကလည္း သူလည္းလိုက္မယ္အတင္းေျပာေနတာ။ သူကႏွစ္တိုင္းကဲေနက်ဆိုေတာ့ မကဲရရင္မေနႏိုင္ ဘူးတဲ့ေလ။ ဟီးး။ အဲ့ဒါနဲ႔ဘဲ ဘၾကီးအသုဘမွာ တေပ်ာ္ၾကီးလည္လိုက္ၾကတာ။ ရပ္ကြက္ကေတာင္ ေအာခ်ယူ ၾကတယ္။

စလံုး.. စလံုး နဲ႔ နာမည္ၾကီးေနတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္။ တကယ္တန္းကိုယ္ေရာက္ေတာ့လည္း သူမ်ားေတြေျပာသလို ေပ်ာ္စရာမေကာင္းပါဘူး။ အိမ္နဲ႔မခြဲဖူးတဲ့သူေတြေတာ့ မသိပါဘူး။ ကြၽန္မ အိမ္နဲ႔ ခြဲေနက်၊ အေဆာင္ေနဖူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳရွိတာကိုေတာင္ အိမ္ကို သိပ္ျပီးလြမ္းပါတယ္။ အထီးက်န္သလိုဘဲ ခံစားရပါတယ္။ အိမ္ကိုျပန္ခ်င္စိတ္ေတြေရာက္မလာေအာင္ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ရွိေနတာပါဘဲ။မနက္မိုးလင္းေရ မနက္စာမစားေသးဘူးလားလို႔ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ မိုးလင္းတာနဲ႔ထိုင္တက္တဲ့ ကြၽန္မကိုလာေျပာမယ့္ အေမမ

ရွိဘူး။ ဟင္းမခ်က္ေသးဘူးလားလို႔ ေမးမယ့္ ေမာင္ေလးမရွိဘူး။ ထမင္းခူးေတာ့လို႔ ေျပာမယ့္ အေဖမရွိဘူး။

ထမင္းေလး တခါစာဖို႔ ေပးၿပီးေရးပါတခါးေတြအခါခါဖြင့္ ေလွခါးထစ္ေပါင္းမ်ားစြားဆင္း၊ ထမင္းထည့္ေပးမယ့္ ဆိုင္ရွင့္ကိုျပံဳျပ၊ ျပံဳမျပရင္လည္း စာခ်င္တာေတြ ေျပာရ၊ျပရ၊ ပိုက္ဆံရွင္းရ။ အေမခ်က္ေပးတဲ့ထမင္း တစ္ပဲြက အျပင္ေရာက္မွ သိပ္ျပီးတန္းဖိုးရွိပါတယ္။ အိမ္မွာေနတုန္းက ဟိုဟာခ်က္တာမစားခ်င္ဘူး၊ အေမခ်က္တာ ငံတယ္၊ ခ်ဥ္တယ္၊ ဒီလိုခ်က္တာစားမေကာင္းဘူးလို႔ အျမဲဂ်ီက်တက္တဲ့ ကြၽန္မ။ အျပင္ေရာက္မွ ဟဲ့ နင္တို႔ခ်က္တာကလည္း ေပါ့လိုက္တာ၊ နင္တို႔ အရြက္ေတြကို ႏူးေအာင္ေၾကာ္မထားဘူး၊ အဲ့ဒီေလာက္ထည့္တာ ငါဘယ္၀ပမလဲ..စတဲ့ စိတ္ထဲက အလိုမက်တာေတြ ထမင္းဆိုင္ကလူကို သြားေျပာလို႔မရျပန္ဘူး။ ဒါေတာင္ကိုယ့္မွာ ၀ယ္စားစရာ ပိုက္ဆံကို အိမ္ကေပးေနေသးလို႔။

ကိုယ္တိုင္ပိုက္ဆံရွာရ၊ အရာရာသာစီစဥ္ရရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲမသိဘူး။အိမ္မွာ တခုလုပ္ျပီးရင္ ေနာက္တစ္ခုမလုပ္တက္တဲ့ကြၽန္မ ခုေတာ့ အကုန္လံုး ကိုယ္တိုင္လုပ္ေနရျပီ။ ဟင္းခ်က္ရင္ ပန္းကန္မေဆးခ်င္ဘူး၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ရင္ မီးပူမတိုက္ခ်င္ဘူး။ တခုဘဲရမယ္ ႏွစ္ခုမရဘူးလို႔ အျမဲဆင္ေျခနဲ႔ တြက္ကပ္တက္တဲ့ကြၽန္မ။ ခုေတာ့ ....

ဒီအေတာအတြင္းမွာ လာေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တကယ္ကို မအားတာေရာ စက္မရွိတာေရာေၾကာင့္ ဘေလာဂ့္မေရးျဖစ္ေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ ဘေလာဂ့္အျမဲရွိေနပါတယ္။ ေက်ာင္းက နဲနဲက်ပ္ေတာ့ ဘေလာဂ့္ေရးဖို႔အေတာ္အဆင္မေျပတာလည္း ပါပါတယ္။ ခုေတာ့ ၀င္းကေန ေဇာ္ဂ်ီေျပာင္းတဲ့ ကြန္ဘတ္တာနဲ႔ ေ၇းျပီးတင္လို႔ရေတာ့ အေတာ္ေပ်ာ္မိပါတယ္။ ကိုယ့္ဘေလာဂ့္ေလး ေျခာက္ခန္းေနတာကိုၾကည့္ျပီးလည္း အေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္မစာျပန္ေရးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။
အလည္လာၾကတဲ့သူေတြအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သတင္းေမးျပီး ကြန္းမန္႔ပြက္သြားတဲ့သူေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြၽန္မ ဘေလာဂ့္ေလာကၾကီးနဲ႔ အဆက္ပ်က္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ အေတာ္အေျပာင္းအလဲအမ်ားၾကီးျဖစ္သြားတာၾကာေပမယ့္ ကိုယ္ဘာမွမလုပ္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြျဖစ္လို႔ အေတာ္ဘဲစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ အခုလည္း ၾကားရသမွ်သတင္းေတြ အားလံုးကတခုမွမေကာင္းေတာ့ ထပ္ဆင့္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ပါေစ။ ႏွင္းဆီနီနီ ဘေလာဂ့္ျပန္ေရးပါေတာ့မယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။

ႏွင္းဆီနီနီ။

ကင္ဆာေရးရင္နဲ႔ ဆက္ေရးဖို႔ က်န္ေသးေပမယ့္ အလုပ္ေတြရွိေနလို႔ အဆင္ေျပရင္ေတာ့ တင္ျဖစ္မွာပါ။ ဒီၾကားထဲမွာ ကၽြန္မအီးေမးလ္အေဖါက္ခံလိုက္ရလို႔ အေတာ္အလုပ္ရွုပ္သြားပါတယ္။ ေလွ်ာက္ထားတဲ့ ေက်ာင္းက စာေတြကၽြန္မဆီကိုမေရာက္ဘဲ ျဖစ္ေနလို႔။ အေတာ္ကို ရွင္းယူလိုက္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းကေက်ာင္းသားေနထိုင္ခြင့္ေတြဘာေတြ လုပ္ေနျပီျဖစ္လို႔ ခ်င္ကာပူေတာ့ သြားဖို႔ေသခ်ာေနပါျပီ။ ဒီရက္ပိုင္းမွာ ခ်င္ကာပူ သြားဖို႔ နဲနဲအလုပ္ရွုပ္မွာျဖစ္လို႔( သြားဖို႔ကလည္း ၅ ရက္ေလာက္ဘဲလိုေတာ့တာကို) ဘေလာဂ့္ကို ေန႔တိုင္း အပ္ထိပ္မလုပ္ျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္ကို အသိေပးတာပါ။

ေက်ာင္းတက္ရမွာျဖစ္လို႔ ဘေလာဂ့္ကို ျပင္လိုက္တာပီးဘို ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မဘေလာဂ့္မွာ မ်က္စိထဲ
ေနာက္ေနတာေတြ၊ အခုျပင္လုိက္တဲ့ တင္းပလိပ္နဲ႔ အဆင္မေျပတဲ့ အျပင္အဆင္ေတြကို နဲနဲျပန္ျပင္ထားပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြအတြက္ အခ်ိန္ ၁ရက္ၾကီးမ်ားေတာင္ ဘာမွလုပ္ဘဲ ေပးထားတာေတာင္ ဘေလာဂ့္က စိတ္ၾကိဳက္မျဖစ္ေသးပါဘူး။ အင္းေလ ဒီလို ခဏခဏ ျပင္ေနသမွ်ေတာ့ စိတ္ၾကိဳက္က ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ကို သိပ္ျပီးကလိျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ စာေတြကိုေတာ့ ေရးျဖစ္ေနမွာပါ။

ေၾသာ္ ကၽြန္မ Welcome 2008 တုန္းက ႏွစ္သစ္မွာ ေက်ာင္းက ေခၚစာလာရင္ ေကာင္းမွာဘဲလို႔ ေရးဖူးတာ။ ဒီႏွစ္ ႏွစ္သစ္မွာ ကၽြန္မေတာင္းတဲ့ဆုေတြထဲက ၁ခုတိတိ ျပည့္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကို ကံၾကမၼာက ၾကိဳးစားဖို႔ အခြင့္အေရးတစ္ခုေပးလိုက္ ျပန္ျပီလို႔႔ျမင္ပါတယ္။ အဆင္ေျပေအာင္၊ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ၾကိဳးစားဖုိ႔က ကၽြန္မတာ၀န္ကို။ အဆင္ေျပေအာင္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္လို႔ေတာ့ အားတင္းထားပါရဲ႕။

ဒီႏွစ္မကူးမီ မွာ စိတ္ထဲမွာေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ကၽြန္မကဘဲ ကံမေကာင္းလို႔လား၊ အလွည့္က်လို႔လား မသိပါဘူး။ ကၽြန္မေမးလ္ကို အေဖါက္ခံလိုက္ရျပီး အေရးၾကီးတဲ့ စာတခုဘဲ အဖ်က္ခံရ တာပါ။ က်န္တာေတာ့ ဘာမွအဖ်တ္ထားေတာ့ ကၽြန္မကလည္း သတိမထားမိဘူးေပါ့။ ၀မ္းနည္းမိတာက ငါကို မုန္းတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား မ်ားရွိေနၾကသလဲဆိုျပီးေတာ့။ ဟိုတေလာကလည္း ဆီဗံုးထဲမွာလာ ျပီးဆဲသြားပါတယ္။ သူမ်ားေတြလည္း အဆဲခံေနရတာဘဲ ဆိုျပီး ေျဖၾကည့္ေပမယ့္။ သူမ်ားေတြက ပါဆင္နယ္ သိပ္မပါဘူးထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ဘာမွလည္း သိပ္ျပီးမေရးဘဲ လာဆဲတာဆိုေတာ့ လူကိုမုန္းလို႔ လို႔ဘဲ ထင္ပါတယ္။ လူကလည္း ခ်စ္စရာေလးကို။ ဆဲခ်င္စရာ။ စကားေျပာရင္ရိုက္ေပါက္ခ်ည္းဘဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘဲလာဆဲတာထင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္လည္း ေလာကမွာ မုန္းတဲ့သူမ်ားတာက မေကာင္းဘူးေလေနာ္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တဲ့၊ ခင္တဲ့သူမ်ားမွ ေကာင္းတာဆိုေတာ့ ကၽြန္မေတြးျပီး ၀မ္းနည္းရပါတယ္။ (အဲ့ဒီအေၾကာင္းကၽြန္မ ေရးျပီးပလား မေရးရေသးဘူးလား ဆိုတာေတာင္မသိေတာ့ပါဘူး။)

ကၽြန္မဘေလာဂ့္ေရးတာ သိပ္ျပီး တက္လြန္းေတာ္လြန္း၊ လူတြင္က်ယ္ျဖစ္ခ်င္လြန္းလို႔( ဘေလာဂ့္ေရတာ လူတြင္က်ယ္ ျဖစ္ခ်င္လို႔ ေရးၾကတာလို႔ ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မကို ရင္ႏွီးတဲ့သူ အေတာ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္မကို လူတြင္က်ယ္ သိပ္လုပ္တာဘဲလို႔ အေတာ္မ်ားမ်ားက ျမင္ေနၾကလို႔ပါ။)ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တကယ္ စိတ္ညစ္လို႔ စိတ္ထြက္ေပါက္အေနနဲ႔၊ အခ်ိန္အားေတြကို ဒီအတိုင္းမကုန္လြန္ခ်င္လုိ႔ပါ။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ဦးေႏွာက္ကို ဒီအတိုင္းမထားဘဲ တခုခုကို စဥ္းစားခိုင္းထားတာပါ။ စာေရးတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားရပါတယ္။ စဥ္းစားေတာ့ ဦးေႏွာက္အလုပ္လုပ္ရပါတယ္။ စာေတြ လိုက္ဖတ္ရပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဘေလာဂ့္ေရးတာပါ။

ဘယ္သူ႔ဘေလာဂ့္မွာလဲ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ စာေတြလိုက္ဖတ္ျပီး ဘ၀အတြက္ ၀မ္းစာျဖည့္တာပါ။ ကိုယ့္သိတာကို သူမ်ားေတြကို ေျပာျပတာကို သူမ်ားကို ၀မ္းစာျဖည့္ေပးတာပါ။ ႏွစ္ခုလံုး မဂၤလာရွိတဲ့လုပ္၊ ကုသိုလ္ရတဲ့အလုပ္ခ်ည္းဘဲမို႔ ကၽြန္မ အခ်ိန္ေတြ၊ လူေတြ အပင္ပန္းခံျပီး ဘေလာဂ့္ေရးပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ ကၽြန္မဘေလာဂ့္က လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို အက်ိဳးယုတ္ေစတယ္၊ နစ္နာေစတယ္၊ စိတ္ဓါတ္ေတြ ယို႔ယြင္း ေအာင္ ျပဳလုပ္သလိုျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မ အႏုအညြတ္ေတာင္ပန္ပါတယ္။ ကၽြန္မဘယ္သူ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ထိခိုက္ေအာင္ မေရးဖူးပါဘူး၊ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ကို ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္တခု၊ မွတ္တမ္းတခု၊ ကၽြန္မရဲ႕ေပ်ာ္စရာပတ္၀န္းက်င္တခု အေနနဲ႔သာ ရည္ရြယ္ျပီး စတင္ခဲ့ေပမယ့္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘေလာဂ့္ဂါၾကီးေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြလိုဘဲ အလည္လာတဲ့သူေတြကို တခုခု ရသြားေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မတက္ႏိုင္သေလာက္၊ ပါရမီ ရွိသေလာက္ၾကိဳးစားျပီး ေရးသြားဖို႔ စဥ္းစားထာပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က စကားေျပာမညက္တာ၊ သိပ္ျပီး ႏုညံ့သိမ္ေမြ႕မွဳမရွိတာေၾကာင့္ ကၽြန္မေရးတဲ့ စာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ဖက္ရတာ တမ်ိဳးျဖစ္ေနတက္ပါတယ္။ ကၽြန္မၾကိဳးစားျပီး ျပင္သြားမွာပါ။

ႏို၀င္ဘာေလာက္ကစျပီး အဲ ေအာက္တိုဘာလကုန္ကတည္းက ထင္ပါရဲ႕ သိပ္ျပီးေနမေကာင္းလို႔တာေရာ အိမ္က နဲနဲဆူတာေရာနဲ႔ သူမ်ားဘေလာဂ့္ေတြကို သိပ္ျပီးမလည္ျဖစ္တာ ၾကာပါျပီ။ ကိုယ့္ဆီကို အလည္လာ တဲ့သူေတြနဲ႔ အခ်ိန္ရွိရင္ ရွိသေလာက္ လက္လွမ္းမွီရာ ဘေလာဂ့္မ်းကို အလည္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္လ အနည္းဆံုး သံုးေလးေခါက္ေလာက္ေတာ့ အလည္ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အရင္ကေန႔တိုင္း ေရာက္ျဖစ္တဲ့ ဘေလာဂ့္သူငယ္ခ်င္းေလးေတြဆီကို မေရာက္ျဖစ္ေတာ့လုိ႔ မခင္ဘူး၊ သူတို႔ ေရးတဲ့စာေတြကို ေကာင္းလုိ႔၊ မႏွစ္သက္လို႔ လို႔ မလည္မလာတာလို႔ မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္မ တကယ္ဘဲ အခ်ိန္မရလို႔ အလည္မလာရတာကို ခြင့္လႊတ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ဘေလာဂ့္က ကၽြန္မရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ေလး၊ အစိတ္အပိုင္းေလး တစ္ခုလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

အခု ဘေလာဂ့္ေရးတဲ့အက်ိဳးေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႕ ျမန္မာစာ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုေတြ အေတာ္တိုးတက္ျပီး အမွားနည္းလာပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ အမ်ားျမင္နိုင္ ဖတ္နိုင္တဲ့စာေတြ ေရးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္ထားကို အေတာ္သိမ္ေမြ႕ေအာင္ထား ရလို႔စိတ္လည္းအရင္ကထက္ အမ်ားၾကီး ေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ ကၽြန္မဖတ္ဖူး တဲ့စာေတြ၊ လူမွဳဘ၀ေတြ၊ အေတြးေတြ လူအမ်ားနဲ႔အတူ ေ၀မွ်ခံစားရေအာင္ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘေလာဂ့္ေတြေရးလို႔ ဖတ္လုိ႔ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ကၽြန္မဘ၀အတြက္အေရးၾကီးေသာ သင္ခန္းစာေတြအမ်ားၾကီး ရလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မကို ဘေလာဂ့္ေတြနဲ႔ ရင္ႏွီးေအာင္ ဖိတ္ေခၚခဲ့တဲ့ ေမာင္ေလးမွ်ားျပာကိုလည္း သိပ္ျပီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူလည္း ကုသိုလ္ေတြမ်ားၾကီးရမယ္လို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မေကာင္းတာ၊ မွန္တာ၊ တခုလုပ္တိုင္း၊ ျဖစ္တိုင္း သူကုသိုလ္ တစ္ခါ ရတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ၂၀၀၈ မွာ ကၽြန္မေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ အားအင္းေတြ၊ အၾကံေတြ၊ စိတ္ဓါတ္ေတြထားတက္ေအာင္ ဘေလာဂ့္က ၂၀၀၇ မွာ အျပည့္အ၀ ကူညီေပးလုိက္ပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕မေတာက္တခါက္၊ အဆင္မေခ်ာတဲ့ စကားလံုးၾကမ္းၾကမ္းေတြကို အျမဲလာျပီးအားေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သိပ္ျပီးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူတို႔ေၾကာင့္ ဒီဘေလာဂ့္ေလး အသက္ဆက္ေနရတာပါ။ ကၽြန္မစိတ္ဓါတ္ေတြ ရခဲ့ရတာပါ။ အမွားေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ကၽြန္မကို ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါ။ ၂၀၀၈မွာ ၂၀၀၇ ကအမွားေတြကို ျပင္ဆင္ျပီး (ဟဲဟဲ တသက္လံုးလုပ္လာတဲ့ အမွားေတြလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္။) စိတ္သစ္နဲ႔ ဘေလာဂ့္ေရးဖို႔ ၾကိဳးစားသြားပါ့မယ္။

အားလံုးဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစ။
အားလံုးကို ခ်စ္ေသာ
ႏွင္းဆီနီနီ။။