Peter Rabbit ရဲ႕ ျပကၡဒိန္ေလးေတြပါ။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလို႔ လင့္ေလးေတြ တင္ေပးလိုက္တာ။

ဇန္န၀ါရီ ေဖေဖၚ၀ါရီ မတ္
ဧျပီ ေမ ဇြန္
ဇူလိုင္ ၾသဂုတ္ စက္တင္ဘာ
ေအာက္တိုဘာ ႏိုင္၀င္ဘာ ဒီဇင္ဘာ

ဒီလာမယ့္ ၁၀ ရက္ေန႔မွာက်ေရာက္မယ့္၊ ကၽြန္မသတိရေပမယ့္ ကၽြန္မကို သတိမရမယ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ၂၇ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔အတြက္ပါ။

မုန္႔ေလးေတြက ခ်စ္စရာေလးေတြပါ။ Forward mail ကေနရလို႔ တင္လိုက္တာပါ။ လင့္က ဒီမွာပါ။ ခ်စ္စရာေလး ေတြေနာ္။ ဒါမ်ိဳးေလးေတြဆို စားရက္စရာေတာင္မရွိဘူး။ ဒါမ်ိုဳးမုန္႔ေလးေတြ တစ္ေန႔ေတာ့ လုပ္ႏိုင္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။

My First Angel.

အခုတေလာ အိန္ဂ်ယ္ရူးရူး ေနတာ။ မေန႔က အဲ့ဒီအိန္ဂ်ယ္ေလး ႏွစ္ခု၀ယ္ျဖစ္တယ္။ ခ်စ္စရာေလး။ အမွန္က အိန္ဂ်ယ္အၾကီးေလးက မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာကတည္းက ၾကိဳက္ေနတာ။ အဲ့ဒီ အိန္ဂ်ယ္ေလးကိုျမင္ျပီး ရူးသြားတာ။ခ်စ္စရာေလး ခရာမွတ္ေနတာ။ ျပီးေတာ့ သူ႔ေခါင္းေပၚမွာ မီးခြက္ထြန္းတာေလးလဲပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း အိန္ဂ်ယ္ေလးေတြစုမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္။ အိန္ဂ်ယ္ေလးေတြက ေစ်းေတာ့မေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ တျခား ဟာေတြေလွ်ာ့ျပီး ၀ယ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ ပထမဆံဳးေသာက္ဖူးတဲ့ Star Bucks က ေကာ္ဖီေလး အမွတ္တရရိုက္လာတာပါ။ သူမ်ားေတြအတြက္ မထူးဆန္းေပးမယ့္ နာမည္ၾကီးတဲ့ ေကာ္ဖီကို ဒါပထမဆံုးေသာက္ဖူးတာမို႔ အမွတ္တရအေနနဲ႔ပါ။ ခါတိုင္းဆို စားျပီးမွ သတိရတာမ်ားလို႔။ ဒီတစ္ခါ မစားခင္ရိုက္ျဖစ္တာလဲအမွတ္တရပါဘဲ။

My First Star Bucks.

Gaya Street Sunday Market is really good place for shopping. I love that market. I can get a lot what I want there.And I can get local foods, plants, shells, pets and handy crafts. I love to go there. It's open only Sunday. Since I arrive here (about 1 moths) I visit there twice. :P. I really love to walk in crowded place. May be that's why I love that market. I take some photos with my phone camera and most them are not clear. I only put some good photo.

First I go to sells stall. Most of shells are not expensive but a shell with plastic packed is over 1000 RM(in the pic)). I love collecting shells but I only love to collect by myself on shore or from the sea. :P I love to dive and I hope I get a chance to dive. I only watch in the movie and I never try it before.



This shop for collector. Old pot and some old staff. The instrument from behind for wedding.
( my mom said) Someone ring that one when groom and bride come in wedding hall(I thinks like that). Because, I my own country, have some tradition like here. That's why I think like that.

There are a lot of orchid and most are not very expensive. I say not very expensive because I can't effort to buy them. Around 100RM and some are more. So bought one orchid with bulb.
It's only 5 RM. I only effort for orchid not more than 20 RM. Unlucky they can't grow well and getting dry now :(. But, if I keep very well I can get new flowers.(cheer up myself) I have seen a lot of new species. I had never seen before in my life and I am very please to watch them.

And the lest one are local foods stall. Lot and lot of local food stalls are around the market. Most of foods are very similar to our local foods(burmese foods). And can get local sweets. Only in Gaya Street Sunday Mart can get some fishes very similar from our country. Because we don't like to eat fishs from sea and didn't use to eat in our country. When we saw them , we are really happy about that we can get foods that are very similar our local foods. But this weekend, it will open or not I am not sure.

I try to write with English my best. I know I am not good in writing. But I try it. :P

Bling Bling ေတြနဲ႔ ပက္သက္ျပီး နဲနဲေျပာျပခ်င္လို႔ပါ။ အခုေခတ္မွာ ေရာင္ေတာက္ျပီး လွေနတဲ့ ရင္ထိုးေတြ၊ နာကပ္ေတြ၊ ဆြဲသီေတြ၊ ကလစ္ေတြ အရမ္း ေခတ္စားလာ ျပီး ဒီဇိုင္းမ်ိဳးစံုရွိေနေတာ့ ကၽြန္မတို႔ မ်က္စိက်စရာျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခတ္တာက အဲ့ဒီ အေရာင္ေတာက္တဲ့ ေက်ာက္ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ပစ္စည္းေတြက ေက်ာက္ေတြက ကၽြတ္ထြက္၊ ျပဳတ္ထြက္သြားရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ရရုပ္ဆိုးျပီး ဆက္ျပီး မသံုးခ်င္စရာျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ကၽြန္မမွာ မသံုးဘဲ သိမ္းထားျဖစ္တဲ့ ကလစ္ေတြ ရွိေနတယ္။ ၾကိဳက္လြန္းလို႔ ဆက္ျပီး သံုးေနတဲ့ နာဆြဲေတြ ရွိေနတယ္။ ေက်ာက္ေတြကို ေကာ္နဲ႔ကပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေပမယ့္ မေအာင္ျမင္တာမ်ားပါတယ္။ ခဏေနက်ေတာ့ ျပန္ျပဳတ္ထြက္ကုန္ေရာ ကိုယ္ကလည္း ကၽြမ္းက်င္တဲ့လူမဟုတ္ေတာ့ ေကာ္ေတြက ျပန္႔ကုန္ျပီး တစ္ျခားေက်ာ္ကေတြပါ မလွ ျဖစ္ကုန္လို႔ အဆင္မေျပျဖစ္ေနတာ။ အဲ့ဒီေက်ာက္ေတြနဲ႔ ဟာေတြကို မ၀ယ္ရဲေအာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ လွကလည္းလွ၊ လိုကလည္း လိုခ်င္၊ ၀ယ္လည္းမ၀ယ္ရဲျဖစ္ေနတာ။

မေန႔ကေတာ့ အစ္မတစ္ေယာက္က နည္းေျပာျပပါတယ္။ အဲ့ဒါက စစခ်င္း ၀ယ္၀ယ္ျပီးခ်င္းကို လက္သည္းနီ အၾကည့္ေရာင္(ေပါလစ္)နဲ႔ သုတ္ထားလိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ ေက်ာက္ေတြမျပဳတ္ဘဲ ခံတယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ ေက်ာင္ေတာ့ နဲနဲေရာင္တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားမယ္လို႔ေျပာပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ေက်ာက္ေတြ ျပဳတ္ျပီး ရုပ္ဆိုးေနတာထက္စာရင္ေတာ့ အဲ့ဒီလို လုပ္လုိက္တာပိုအဆင္ေျပမယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ဒီေန႔ဘဲ အိမ္မွာရွိသမွ်ေတြကို လုိက္ျပီး သုတ္ထားလိုက္တယ္။ အေရာင္လည္း ပိုေတာက္လာတယ္လို႔ ထင္ရတယ္။ ျပဳတ္ေနတဲ့ ေက်ာက္ေတြလည္း စမ္းျပီး တပ္ထားၾကည့္တယ္။ အဆင္ေျပမလားဆိုျပီးေတာ့။ ေဟာင္းေတြ ျဖစ္ေနေပမယ့္ထပ္ျပီး မကၽြတ္ေတာ့ေအာင္ပါ။ ေနာက္ခါ ၀ယ္မယ့္ ဟာေတြကလည္း သုတ္ဖို႔ ရယ္ဒီျဖစ္ေနတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့ Bling Bling ေတြကို ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာခံေအာင္သံုးလို႔ ရေတာ့မယ္ဆိုျပီး ေပ်ာ္ေနမိတယ္။

ႏွင္းဆီနီနီ။

Formula One အမွန္ကေတာ့ အဲ့ဒီပြဲကို ၾကည့္မရျဖစ္ေနတာၾကာပါျပီ။ စကၤာပူကို မလာခင္ကတည္းက ဒီက အစိုးရက အဲ့ဒီျပိဳင္ပဲြကို အရမး္အသားေပးလြန္းတာေၾကာင့္လည္းပါ ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔လည္း အလွမ္းေ၀းတာေၾကာင့္ လည္းျဖစ္မွာပါ။ ကားျပိဳင္တယ္ဆိုတာက ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့အားကစားလို႔ သေဘာထားခဲ့တာကို။ ဒီကလူေတြ ကလည္းေတာ္ေတာ္ရူးေနၾကမို႔ ၾကည့္မရဘဲ အဲ့ဒီပြဲနဲ႔ ပက္သက္ျပီး ဘာမွကို မဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
မထင္မွတ္ဘဲ သတင္းစာကေန ျပိဳင္ပဲြ၀င္မယ့္သူေတြရဲ႕ ရာဇ၀င္ကို ေရးထာတာေတြ႔ေတာ့ ထံုစံအတိုင္း ကိုယ္စိတ္၀င္စားတာ ၾကည့္မိတယ္။ ျပိဳင္ပဲြ၀င္ေတြထဲမယ္ ဘယ္သူေခ်ာလည္းေပါ့။ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ေတာ့ ေတြ႔ပါတယ္။ သိပ္လည္း စိတ္မ၀င္စားမိဘူး။ ဒါေပမယ့္ မေန႔ကေတာ့ ျပိဳင္ပြဲကို စလံုးကလူေတြ ဘာေၾကာင့္ သည္းတာလည္းဆိုတာ သိခ်င္တာနဲ႔ ပြဲအစအဆံုးထိုင္ၾကည့္မိတယ္။ အဲ့ဒီမွာပဲ ပိုး၀င္သြားတယ္ဗ်။ Lewis Hamilton ေကိုအစကတည္းက မၾကိဳက္တာ ပဲမ်ားတယ္ဆိုျပီးေတာ့ေပါ့။ သူမဟုတ္ဘဲ တျခားသူျဖစ္ျပီးေရာဆိုျပီး အားေပးမယ္ လုပ္ထားတာ။ ျပိဳင္ပဲြမစခင္မွာ လူေတြလုိက္ျပေတာ့ အစကတည္းက ရာဇ၀င္ထဲမွာပါတဲ့ ခ်စ္စရာ ျပိဳင္ပြဲ၀င္ေလးကို ေတြ႔လို္က္ျပီး အားေပးမိပါတယ္။ သူေလးက လည္း ဒုတိယေနရာရပါတယ္။ Lewis Hamilton ေလာက္ေတာ့ အမွတ္ေတြမေကာင္းေပမယ့္ သူေလး ကလည္း မေခသူေလးပါ။

ဒါနဲ႔ သူ႔ရာဇ၀င္ကို လုိက္ၾကည့္မိတယ္။ ၀ီကီကေနေပါ့။ နာမည္အျပည့္အစံုက Nico Rosberg ျဖစ္ျပီး အသက္က အခုမွ ၂၂ ပဲရွိပါေသးတယ္။ သူ႔အေဖကလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၆ ႏွစ္ေလာက္က Formula One ကားျပိဳင္ပြဲက ျပိဳင္ပြဲ၀င္ တစ္ေယာက္ဆိုတာလည္း သိခဲ့ရပါတယ္။ သူ႔ကို စလံုးက မီဒီယာတစ္ခုက အင္တာဗ်ဴးထား တာကိုလည္း ဒီမွာၾကည့္လို႔ရပါတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ကားျပိဳင္ပြဲေတြဘာေတြ သိပ္ျပီး စိတ္မ၀င္စား ေပမယ့္ လူကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားမိတယ္။ ဘာသာစကားေလးမ်ိဳးတက္တယ္ဆိုတဲ့ ဥာဏ္ရည္က နည္းတဲ့ ဥာဏ္ရည္ေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။

ဒါေပမယ့္ ဥေရာပသားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘာသာစကားအနည္းဆံုး ၃၊ ၄ မ်ိဳးေလာက္ေတာ့ တက္ၾကတာလို႔ေျပာ ေပမယ့္လည္း အထင္ေတာ့ၾကီးမိတယ္။ ကိုယ္က ဘာသာစကား တက္တာကို သေဘာက်တဲ့လူမ်ိဳးျဖစ္ေနတာကို။ ေဖာ္ျမဴလာ၀မ္းမွာ စလံုးေတြေရာဂါတက္တာကတစ္မ်ိဳး။ ကိုယ္ေတြက Formula One ကို စိတ္၀င္စားသြားတာက ျပိဳင္ပြဲ၀င္ေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာရင္ေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတာ့ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္သြားႏိုင္တာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ Formula One ကိုေတာ့ အားကစားတစ္ခု အျဖစ္လက္ခံလုိက္မိပါတယ္။ က်န္းမာၾကံ့ခိုင္မွသာ တစ္နာရီ မိုင္ ၃၀၀ ႏွုန္းနဲ႔ ေမာင္ရမယ့္ကားကို ေမာင္းႏိုင္မွာကို။ ဒါကလည္း ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခိုင္မာဖို႔၊ စိတ္ဓါတ္ၾကံခိုင္ဖို႔ေတြ အမ်ားၾကီးလိုေသးတာ ဆိုေတာ့ အားကစားတစ္ခုအျဖစ္ ေတာ့ သတ္မွတ္လုိက္ပါတယ္။ (ၾကီးက်ယ္လုိက္တာလို႔မေျပာပါနဲ႔ အစက အခုေလာက္မသိေတာ့ အားကစား လို႔ကို မထင္တာ။)

Nico ေလးေက်းဇူးနဲ႔ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ၾကည့္စရာ အားကစားနည္းတစ္ခုတိုးသြားတာေပါ့။ ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ Formula One စကၤာပူ အမွတ္တရေလးအေနနဲ႕ ေရးျဖစ္တာပါ။ အမွတ္တရေပါ့။ ေၾသာ္ စာလံုးေပါင္းမွားရင္လည္း ခါတိုင္းလို ခြင့္လႊတ္ျပီး ဖတ္ေပးၾကပါ။ ကၽြန္မ စာလံုးေပါင္းစစ္တဲ့ေနရာမွာ အားနည္းလို႔ပါ။
သူနဲ႔ ပက္သက္တဲ့အေၾကာင္းေတြေရးထားတဲ့ ဖိုရမ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။

ပထမႏွစ္ စျပီးတက္ခါစက ဒါမ်ိဳးေလးေတြေရးဖူးတယ္။ ဘုတ္အုပ္ေလးနဲ႔ေပါ့။ ကိုယ္လည္း သူမ်ားကို ေရးခိုင္းဖူးတယ္။ ေရးရတာလည္း ၾကိဳက္သလို သူမ်ားေတြေရးထားတာကို ဖတ္ရတာလည္း ၾကိဳက္တယ္။ တစ္ခါတေလ ပ်င္းရင္ အဲ့ဒါပဲ ထိုင္ဖတ္ ေနတက္တယ္။ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းတယ္။ သူမ်ားဘေလာဂ့္ေတြထဲမွာ ေရးထားတာေတ႔ြကတည္းက ေရးခ်င္ ေနတာ။ ကိုယ့္ကို တက္မယ့္သူလံုး၀မရွိေတာ့ရင့္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ့္ဘဲ တက္ျပီးေရေတာ့မလို႔။ ဟိဟိ။ အခုလိုတက္တဲ့ ဦးဇူလိုင္ၾကီးကို ေက်းဇူး။

• ကိုယ့္နာမည္- ဘေလာဂ့္ထဲမယ္ေတာ့ ႏွင္းဆီနီနီေပါ့။
• ကိုယ္ကိုသူငယ္ခ်င္းေတြက ဒီလိုေခၚတယ္ - နီနီ။ အနီေရာင္။
• ကိုယ္ဒီမွာေနတယ္ - ကမၻာ့ေျမပံုေပၚက အနီေရာင္အစက္ေလးမွာ။
• ကိုယ္႔ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ - ၆၅၆၅....(ေနာက္ဆံုးေလးလံုး ေမ့ေနလို႔)။
  

ကိုယ္႔ရဲ႕အၾကိဳက္ဆံုးေတြက

• အေရာင္ဆိုရင္ - အနီေရာင္။ တစ္ျခားအေရာင္ေတြလည္း ၾကိဳက္ပါတယ္။
  

• အ၀တ္အစားဆိုရင္ - ကိုယ္နဲ႔အဆင္ေျပတာေလးေတြေရြးတက္ေပမယ့္ အစြန္ေရာက္ ၾကိဳက္တက္တယ္။
  

• အစားအစာဆိုရင္ - မစားေကာင္းတဲ့အစားအစာကလြဲရင္ အကုန္စားတယ္။
  

• ပစၥည္းဆိုရင္ - တာရွည္အသံုးခံမယ့္ ပစၥည္းမ်ိဳးေရြးတက္တယ္။
  

• သီခ်င္းဆိုရင္ - အဆိပ္ခြက္ နဲ႔ ရန္သူတစ္ေထာင္(မ်ိဳးၾကီး)။ ေက်းဇူး(ဒိုးလံုး)။ မယ္တင္(ဟန္ထူးလြင္)။
  

• စာေရးစာဆရာ - ခင္ႏွင္းယု၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၊ ႏုႏုရည္(အင္း၀)၊ မိုးမိုး(အင္းလ်ား)၊ တာရာမင္းေ၀၊ နီကိုရဲ၊ အၾကည္ေတာ္၊ ဂ်ဴး။
  

• စာအုပ္ - ေက်ာင္စာအုပ္မွလြဲျပီး အကုန္ၾကိဳက္တယ္။
  

• Life style – အရိုးသားဆံုး နဲ႔ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး။
  

• ကိုယ္႔ရဲ႕၀ါသနာ - သစ္ပင္စိုက္တာ။
  

• အလိုခ်င္ဆံုးလက္ေဆာင္ - ဘ၀ကေပးမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းလက္ေဆာင္။

• ကိုယ္႔ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူက -ေဖေဖ၊ ေမေမ နဲ႔ ေမာင္ေလး။
• ကိုယ္႔ရဲ႕ အေလးစားဆံုးသူက - ျမတ္စြာဘုရား။
  

• ကိုယ္႔ရဲ႕ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက - အင္းးးး။
  
• ကုိယ္႔ကို အမ်ားဆံုးနားလည္မွဳေပးႏိုင္သူက- ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ။
• ကိုယ္႔ရဲ႕ အမုန္းဆံုးသူက - ကိုယ့္ကိုမုန္းတဲ့လူ ကို အမုန္းဆံုးဘဲ။
  

• ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္ - အပါခ်ီေပၚတက္ခါနီးအခ်ိန္နဲ႔ အပါခ်ီေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္။
  
• အေၾကာက္ဆံုးအခ်ိန္ - ၁၆ ၾသဂုတ္မွစလို႔ အခုထိ။
  
• အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ - ပထမဆံုးေမြးေန႔ကိတ္ လက္ေဆာင္ရျပီး လွီးတုန္းက။
  
• အမွတ္တရေန႔ - ၁-၄-၂၀၀၆
  
• ဆုေတာင္းတုိင္းသာ ျပည္႔မယ္ဆိုရင္ေတာင္းမဲ႔ဆု - ေတာင္းတဲ့ဆုတိုင္းျပည့္ရပါေစသား။
  

• အခ်စ္ဆိုတာ - အခ်စ္လည္းမဟုတ္ အမုန္းလည္းမဟုတ္တာ က သံုညဆို အခ်စ္က +၁။
  
• အမုန္းဆိုတာ - သံုညရဲ႕ အျခားတစ္ဘက္က -၁။
  
• အလြမ္းဆိုတာ - ရင္ထဲမွာ နင့္နင့္သီးသီး၊ ဆို႔ဆို႔နင့္နင့္ နဲ႔ အသက္ရွဴက်ပ္သလိုမ်ိဳးျဖစ္တာ ထင္တယ္။
  
• သံေယာဇဥ္ဆိုတာ - ေသမေလာက္မုန္းေနရင္ေတာင္ ျဖတ္လို႔မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါ အခ်စ္မဟုတ္ဘူး။
  
• ဘ၀ဆိုတာ - ဘ+၀။
  
• သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ - သူငယ္ခ်င္း+သူငယ္ခ်င္း=သူငယ္ခ်င္း
• ခ်စ္သူဆိုတာ - ခ်စ္သူဆိုတာ...ကိုယ့္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ဆံုး ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့သူ။
  

• ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ဒီလိုထင္တယ္ - ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေပမယ့္ သိပ္ျပီးရစ္တက္တယ္။ ဟိ။အခုထိေတာ့ အသံုးမက် ေသးဘူးေပါ့။
  

• ကိုယ္႔ရဲ႕လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္က - "ညီမွ်ျခင္း"
• အေျပာခ်င္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း - ဘယ္ေတာ့မွ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မစြန္႔လႊတ္ခ်င္ဘူး...ရမလား။

ဒီပိုစ့္ေလး ဖတ္ျပီးေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ရွိသူမ်ားကို တက္လို္က္တယ္လို႔မွတ္လို္က္ပါ။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ၾသဂုတ္လ ဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ အျမဲအေျပာင္းအလဲေတြ သယ္လာတဲ့လေပါ့။ ဒီလေရာက္ရင္ ကၽြန္မအတြက္
အေျပာင္းအလဲတစ္ခုေတာ့ မျမဲရွိတက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြန္မအတြက္ ေကာင္းေသာေျပာင္းလဲခ်င္းေတြ သယ္ေဆာင္မလာတက္ဘူး။ ၾကီးမားတဲ့ ေျပာင္းလဲမွေတြျဖစ္ရင္ေတာင္ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ အျမဲဆန္႔က်င္တဲ့ ေျပာင္းလဲမွဳေတြသာ သယ္ေဆာင္လာတက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလကို ကၽြန္မ မမုန္းမိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ေတာ့ မခ်စ္မိဘူး။

အခုလည္း သူ ယူလာျပန္ျပီ ေျပာင္းလဲမွဳေပါ့။ ဒီေျပာင္းလဲမွဳကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ ဒီလမေရာက္ခင္အထိ ဆက္လက္တည္ရွိေနမွာပါ။ ေနာက္ႏွစ္ ဒီအခ်ိ္န္မွာေတာ့ ေျပာင္းလဲမွဳတစ္ခုေနာက္မွာ ကၽြန္မ ရွိေနမွာပါ။ ေမြးေန႔ျပီး ဒီလေရာက္ရင္ ေရာက္တဲ့ အသက္ရဲ႕ ကံၾကမၼာက ဒီလမွာ စျဖစ္တယ္လို႔ ေဗဒင္တစ္ခုက ေျပာဖူးတယ္။ ဒီလကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ေျပာင္းလဲခ်င္းေတြ ယူေဆာင္လာမလဲဆိုတာ မသိေပမယ့္ ၾသဂုတ္လမွစလို႔ ကၽြန္မလိုခ်င္တဲ့ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲခ်င္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္။

ဒီကိုေရာက္မွ ကၽြန္မဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႔ပိုတူလာတယ္။ ကၽြန္မကိုယ့္ ကၽြန္မတစ္ခါတေလ မိန္းမဆိုတာ ေမ့ေနတက္ေပမယ့္ ဒီမွာေတာ့ ေနတိုင္းၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္အေနအထားအရ ကၽြန္မဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္လံုးလံုးျဖစ္ေနတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္လို သူမ်ားကို အားကိုးခ်င္ေနတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္လို ထစ္ကနဲဆို ငိုခ်င္ေနတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္လို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ေတြေ၀ေနတယ္။ ကၽြန္မမျဖစ္ခ်င္ဆံုး မိန္းမတစ္ေယာက္ပံုကို တေန႔တျခားေျပာင္းလဲသြားတဲ့ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ မုန္းမိ ေလာက္ေအာင္ပါဘဲ။

ဘ၀မွာ ကၽြန္မအျဖစ္ခ်င္ဆံုးက သိပ္ျပီးမထက္ျမတ္ေပမယ့္။ အားလံုးနဲ႔ အဆင္ေျပမယ့္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ပါ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက သားဦးကို ေယာက္်ားေလးသာလိုခ်င္တဲ့ ေဖေဖက ကၽြန္မကို ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔သာ သေဘာထားဆက္ဆံ၊ သြန္သင္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ မိန္းမဆိုတာ သတိရမိတဲ့အခ်ိန္က အေတာ္နည္းတယ္။ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေယာက္်ားေလးမ်ားနည္းတူ လုပ္ႏုိင္ရမယ္လို႔ စိတ္ထဲမွတ္ထားတက္သူပါ။ ဒါေပမယ့္ အသက္ေတြၾကီးလာေလ။ ကၽြန္မမိန္းမနဲ႔ ပိုတူလာေလပါဘဲ။ သိပ္မုန္းတယ္ ဒီလုိျဖစ္တာကို။ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေယာက္်ားေလးမျဖစ္ေတာ့မွန္းသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မစဥ္းစားေတြးေခၚမွဳေတြ၊ အလုပ္လုပ္ပံုေတြအားလံုးနီးပါကို အတူႏိုင္ဆံုးတူေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္၊ ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္၊ အတက္ႏိုင္ဆံုး သင္ယူခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ္ ေနာက္ဆံုးကၽြန္မ မိန္းမျဖစ္သြားတယ္။

ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ဘဲၾကိဳးစား ၾကိဳးစား မိန္းမျဖစ္ေနဦးမွာဘဲ။ မိန္းမေတြကို ေစ်း၀ယ္ထြက္တာ ၀ါသနာပါမယ္၊ ရတနာေတြၾကိဳက္မယ္၊ျပႆနာတက္ရင္ ငိုမယ္။ အူတိုမယ္။ စိတ္ေကာက္မယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္မယ္။ အခင္ဆံုးလူကို ရစ္မယ္။ မိန္မေတြလုပ္တက္တာ ဘာေတြမ်ားရွိေသးလဲ။ ကဲ ဒါေတြအားလံုးကို သင္ယူျပီးေျမာက္ခ်ိန္မွာ တေန႔ ကၽြန္မ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရာတစ္ခုမ်ားျဖစ္သြားမလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ တကယ္လို႔သာ ျဖစ္ခဲ့ရင္ အဲ့ဒါေတြကို ကၽြမ္းက်င္တက္ေျမာက္ေအာင္လုပ္လိုက္တယ္။

ေျပာမယ့္သာေျပာရတာ ကၽြန္မက နဂိုကတည္းက မိန္းမျဖစ္ေနေတာ့ မိန္မေတြၾကိဳက္တာေတြလည္း ၾကိဳက္တက္၊ လုပ္တက္ေသးတယ္။ မိန္းမေတြ လုပ္တာမလုပ္ဘူးလို႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ိဳ႕ကိစၥေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို မိန္းမလိုမစဥ္းစားတာပါ။ အမွန္ေတာ့ မိန္မဟာ မိန္းမလို စဥ္းစား၊ ျပဳမူေနထိုင္မွ ေလာကနဲ႔ အဆင္ေျပ မွာေပါ့ေနာ္။ အဲ့ဒီလို မဟုတ္ခဲ့ရင္ အဆင္မေျပႏိုင္ဘူးေပါ့။ ေလာကၾကီးနဲ႔ အဆင္ေျပသြားေအာင္ ဘာေတြ လုပ္ရရင္ ေကာင္းမလဲစဥ္းစားေန ေတြးေနမိတယ္။

ႏွင္းဆီနီနီ။

လွည္းနဲ႔ ႏြား

ငါဆိုတဲ့ လွည္းၾကီးကို
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊
ရည္မွန္းခ်က္(ေလာဘ )
ဆိုတဲ့ ႏြားၾကီးေတြနဲ႔
ေမာင္းလာခဲ့တာ
ခုဆို ၂၆ ျပည့္ေပါ့။
ငါ့ႏြားေတြလည္း
ပင္ပန္းလွျပီ။
ေရငတ္လွျပီ။
ငါဆိုတဲ့လွည္းၾကီးကေတာ့
ဆက္ျပီး သြားခ်င္တုန္းဘဲ
ငါ့ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏြား၊
ငါ့ ရည္မွန္းခ်က္ႏြား၊
မနားေသးနဲ႔ဦး ဟဲ့၊
မေမာေသးနဲ႔ဦး ဟဲ့။
ငါ့ကိုေတာ့ ခရီးဆံုးထိ
ပို႔ဦးဟဲ့။

ကဗ်ာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ စာလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ထဲ စဥ္းစားမိတာေလးခ်ေရးထားတာ။ အခုမွ တင္ျဖစ္တာ။

သၾကၤန္ေရာက္ေတာ့ ေပ်ာ္သလိုလို မေပ်ာ္သလိုလိုနဲ႔။ စာေတြလည္းမေရးၾကာေပါ့။ ႏွစ္သစ္မွာေတာ့ အားလံုးအဆင္ေျပခ်င္တယ္။ ဒါပါဘဲ
ဒီေန႔ သၾကၤန္အက်ေန႔ေပါ့။ သၾကၤန္သီခ်င္ေတြၾကားေတာ့ သတိရမိတယ္ သၾကၤန္ကို။ သၾကၤန္ဆို သူမ်ားေတြလို မရူးတက္ေပမယ့္ သိပ္ေပ်ာ္တက္တဲ့ ေဖေဖကို ၾကည့္ျပီးေပ်ာ္ရတာက ဘယ္အရာနဲ႔မွ မတူတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွုပါ။ သၾကၤန္ေရာက္ရင္ ကိုယ္က ေျပာစရာမလိုဘဲ သၾကၤန္လည္မယ္စေျပာတက္တဲ့ ေဖေဖကို သၾကၤန္ေရာက္တိုင္း သတိရတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၁ သၾကၤန္ထင္ပါတယ္။ မႏၱေလးက ဘၾကီးလူပ်ိဳၾကီးတစ္ေယာက္ဆံုးတာ သၾကၤန္တြင္မို႔ ေန႔မကူခင္ အသုဘခ်ရတယ္။ မနက္ပိုင္း ကိစ္စေတြျပီးေတာ့ တစ္အိမ္လံုး လွုပ္လွုပ္ရြရြနဲ႔ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ သၾကၤန္မလည္ရလို႔ေလ။ အဲ့ဒီဒါနဲ႔ အၾကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ေဖေဖက ကဲကဲ ကားသြားငွားခ်ည္ လည္ၾကမယ္လည္းေျပာ ေရာ အားလံဳးက ေ၀းးဆိုျပီး ေပ်ာ္သြားၾကတယ္။ ဘၾကီးက လူပ်ိဳၾကီးဆိုေတာ့ ငိုမယ့္သူလဲမရွိဘူးေလ။ ဗိုက္ၾကီး သည္အမကလည္း သူလည္းလိုက္မယ္အတင္းေျပာေနတာ။ သူကႏွစ္တိုင္းကဲေနက်ဆိုေတာ့ မကဲရရင္မေနႏိုင္ ဘူးတဲ့ေလ။ ဟီးး။ အဲ့ဒါနဲ႔ဘဲ ဘၾကီးအသုဘမွာ တေပ်ာ္ၾကီးလည္လိုက္ၾကတာ။ ရပ္ကြက္ကေတာင္ ေအာခ်ယူ ၾကတယ္။

စလံုး.. စလံုး နဲ႔ နာမည္ၾကီးေနတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္။ တကယ္တန္းကိုယ္ေရာက္ေတာ့လည္း သူမ်ားေတြေျပာသလို ေပ်ာ္စရာမေကာင္းပါဘူး။ အိမ္နဲ႔မခြဲဖူးတဲ့သူေတြေတာ့ မသိပါဘူး။ ကြၽန္မ အိမ္နဲ႔ ခြဲေနက်၊ အေဆာင္ေနဖူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳရွိတာကိုေတာင္ အိမ္ကို သိပ္ျပီးလြမ္းပါတယ္။ အထီးက်န္သလိုဘဲ ခံစားရပါတယ္။ အိမ္ကိုျပန္ခ်င္စိတ္ေတြေရာက္မလာေအာင္ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ရွိေနတာပါဘဲ။မနက္မိုးလင္းေရ မနက္စာမစားေသးဘူးလားလို႔ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ မိုးလင္းတာနဲ႔ထိုင္တက္တဲ့ ကြၽန္မကိုလာေျပာမယ့္ အေမမ

ရွိဘူး။ ဟင္းမခ်က္ေသးဘူးလားလို႔ ေမးမယ့္ ေမာင္ေလးမရွိဘူး။ ထမင္းခူးေတာ့လို႔ ေျပာမယ့္ အေဖမရွိဘူး။

ထမင္းေလး တခါစာဖို႔ ေပးၿပီးေရးပါတခါးေတြအခါခါဖြင့္ ေလွခါးထစ္ေပါင္းမ်ားစြားဆင္း၊ ထမင္းထည့္ေပးမယ့္ ဆိုင္ရွင့္ကိုျပံဳျပ၊ ျပံဳမျပရင္လည္း စာခ်င္တာေတြ ေျပာရ၊ျပရ၊ ပိုက္ဆံရွင္းရ။ အေမခ်က္ေပးတဲ့ထမင္း တစ္ပဲြက အျပင္ေရာက္မွ သိပ္ျပီးတန္းဖိုးရွိပါတယ္။ အိမ္မွာေနတုန္းက ဟိုဟာခ်က္တာမစားခ်င္ဘူး၊ အေမခ်က္တာ ငံတယ္၊ ခ်ဥ္တယ္၊ ဒီလိုခ်က္တာစားမေကာင္းဘူးလို႔ အျမဲဂ်ီက်တက္တဲ့ ကြၽန္မ။ အျပင္ေရာက္မွ ဟဲ့ နင္တို႔ခ်က္တာကလည္း ေပါ့လိုက္တာ၊ နင္တို႔ အရြက္ေတြကို ႏူးေအာင္ေၾကာ္မထားဘူး၊ အဲ့ဒီေလာက္ထည့္တာ ငါဘယ္၀ပမလဲ..စတဲ့ စိတ္ထဲက အလိုမက်တာေတြ ထမင္းဆိုင္ကလူကို သြားေျပာလို႔မရျပန္ဘူး။ ဒါေတာင္ကိုယ့္မွာ ၀ယ္စားစရာ ပိုက္ဆံကို အိမ္ကေပးေနေသးလို႔။

ကိုယ္တိုင္ပိုက္ဆံရွာရ၊ အရာရာသာစီစဥ္ရရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲမသိဘူး။အိမ္မွာ တခုလုပ္ျပီးရင္ ေနာက္တစ္ခုမလုပ္တက္တဲ့ကြၽန္မ ခုေတာ့ အကုန္လံုး ကိုယ္တိုင္လုပ္ေနရျပီ။ ဟင္းခ်က္ရင္ ပန္းကန္မေဆးခ်င္ဘူး၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ရင္ မီးပူမတိုက္ခ်င္ဘူး။ တခုဘဲရမယ္ ႏွစ္ခုမရဘူးလို႔ အျမဲဆင္ေျခနဲ႔ တြက္ကပ္တက္တဲ့ကြၽန္မ။ ခုေတာ့ ....

ဒီရက္ပိုင္းတြင္း ကၽြန္မဘာမ်ားလုပ္ေနလဲဆိုျပီး စိတ္ပူေနတဲ့သူမ်ားရွိမလားလို႔ အေၾကာင္းၾကားစာ တင္လုိက္ရတာ ပါ။ ဟဲဟဲ စိတ္မ၀င္စားတဲ့သူမ်ားအတြက္ေတာ့ အေၾကာင္းရွာျပီး ဆားခ်က္တယ္လို႔ မွတ္ေပးၾကပါေနာ္။

ဒီတေလာမွာမွ ဒီဇင္ဘာလည္းျဖစ္၊ ရွဳပ္စရာေတြကလည္းမ်ား၊ အိမ္ကလည္း ေျပာင္းဖို႔ျပင္ေနတာ ဒီလမွလာျပီး ေျပာင္းရတယ္လို႔။ ဟိုဟိုဒီဒီစာပို႔ေတာ့လည္း စာက မျပန္၊ ျပန္တဲ့စာကလည္း က်က္သေရကမရွိနဲ႔။ စိတ္နဲ႔ ငါနဲ႔ညစ္ ေနတာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကိုေတာင္ မေရာက္ျဖစ္တာအေတာ္ၾကာေနပါဘီ။ ခါတိုင္း ကိုယ့္ဆီအလည္လာတဲ့ သူေတြဆီကိုေတာ့ မေရာက္ေရာက္ေအာင္သြားျဖစ္တယ္။ အရင္ကေတာ့ တေန႔တေန႔ လိပ္စာေတြ႔တာနဲ႔ ၀င္ေတာ့တာဘဲ။ ခုမ်ားေတာ့ ကိုယ့္ဘေလာဂ့္ေလးေတာင္ ကိုယ္၀င္မၾကည့္ျဖစ္တဲ့အျဖစ္။

ဘာမွမလုပ္ဘဲကို အလုပ္ကရွုပ္ေနေတာ့တာ။ ပိုက္ဆံမရဘဲ အခ်ိန္ကုန္ေနတက္တယ္။ ဘေလာဂ့္ေရးခါစ ကေတာ့ မ်က္စိေတြေပါက္ထြက္မတက္ စာေတြလိုက္ဖတ္မိလုိ႔ အခုေတာ့လည္း က်န္းမာေရး အဆင္ေျပေအာင္ ေနရင္ကေန ကၽြန္မ ဘေလာဂ့္နဲ႔ ျပတ္ေတာ့မယ္။ အခ်ိန္တုိင္းသူ႔အေၾကာင္းမစဥ္းစားျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ျပတ္ခ်င္တုန္းကေတာ့ မျပတ္ဘဲ ခုေတာ့လည္းျပတ္ေနသလိုဘဲ။ဟဲဟဲ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ဘေလာဂ့္တရာျပည့္ေအာင္ ထိန္းထားတယ္လို႔ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ့္အားေပးေနမိပါတယ္။ တစ္ရာမေက်ာ္ေအာင္ ဒီဇင္ဘာမွာ ထိန္းထားတာ အခုဆို ၉၈ ခုျဖစ္ေနဘီထင္တယ္။

ဘေလာဂ့္ေလးေရ ငါ့ကိုခြင့္လႊတ္ေနာ္။ ငါတာ၀န္ေၾကဘူးျဖစ္ေနတယ္။ တခါတခါေတာ့လည္း မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္ရဲ႕ လူျဖစ္ရတဲ့ဒုကၡသီခ်င္းေတာ့ ညည္းမိသား။ စိတ္ကုန္မိပါတယ္ ေလာကရယ္။ အားလံုးဘဲ အဆင္ေျပပါေစေနာ္။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ဒီပိုစ့္ကို ကၽြန္မရင္းႏွီး ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေကာင္းေစခ်င္ေသာ ဆႏၵျပင္ျပလြန္းလို႔ သူမ်ားေတြဘာေျပာေျပာ ခံမယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေရးျပီးတင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ပညာရွိမ်ား ေမ့ေလွ်ာ့ေန သည္ကို ျပန္လည္ သတိရေစရန္ေထာက္ျပျခင္း၊ မသိေသးသူမ်ားကို ဒီလိုေတြရွိပါတယ္ဆိုတာ သိေစခ်င္တာ ေၾကာင့္ေျပာျပျခင္း၊ သိျပီးသားသူမ်ားကိုလည္း ယံုၾကည့္ခ်က္ခိုင္မာေစရန္အေၾကာင္းတခု အေနနဲ႔ ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ မည္သူ တဦးေယာက္ကိုမွ မရည္ရြယ္သလို၊ မည္သည့္မေကာင္းသည့္ သေဘာတရားမ်ားကို ရည္ရြယ္ေရးသားျခင္းမဟုတ္ပါ။ ေရးသားမည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ကၽြန္မကိုယ္ပိုင္ ခံစားခ်က္၊ အေတြးအေခၚမ်ား၊ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကိုသာ ေရးသားထားပါသျဖင့္ တိုက္ဆိုင္မွဳမ်ား ရွိခဲ့ရင္ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါရန္။ စာဖတ္သူမ်ား စာမဖတ္ခင္ အရင္ဆံုးေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။

ခ်စ္တယ္မခ်စ္ဘူးဆိုတာေတြ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္ စကားေျပာတက္စ အရြယ္ကတည္းက ေျပာဖူး၊ ၾကားဖူး၊ ရင္းႏွီးဖူးတဲ့ စကားလံုးပါ။ သမီး ေဖေဖကိုခ်စ္လား၊ သမီး ေမေမ့ကိုခ်စ္လား စသည့္ စကားလံုးမ်ားမွ စျပီး ခ်စ္သည္၊ မခ်စ္ဘူးကို သင္ၾကားဖူးပါတယ္။ ေဖေဖကို ပိုခ်စ္သည္၊ ေမေမ့ကို ပိုခ်စ္သည္ စသည္ျဖင့္ လို႔ေျပာလိုက္တိုင္း အေျပာခံရသူက ေက်နပ္ၾကျမဲျဖစ္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ခ်စ္သည္၊ ခ်စ္တယ္၊ မခ်စ္သည္၊ မုန္းသည္ အမ်ားမ်ားေသာၾကားတြင္ ကၽြန္မတို႔ ကိုယ္တိုင္ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ဦးမယ္ ဆိုတာေတာ့ အဲ့ဒီအရြယ္မွာ လံုး၀မသိခဲ့ၾကပါဘူး။

ငယ္ငယ္က။ ငယ္ငယ္ကဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မ စာဖတ္တက္ခါစတုန္းကပါ။ ဟဲဟဲ ေတြ႔သမွ်စာ အကုန္ဖတ္ပါတယ္။ အေဖအေမရဲ႕ ရည္းစားစာပါမက်န္ စာျမင္သမွ် အကုန္ဖတ္ပါတယ္။ ဟဲဟဲ ေမေမတို႔ ရည္းစားစာေတြ အခုထိ သိမ္းထားတုန္းဘဲဗ်။ သြားမေျပာနဲ႔ေနာ္ နဲနဲ ဖြမယ္။ ေမေမက သူ႔စာေတြအားလံုး ကၽြန္မစာဖတ္တက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ရွင္းလိုက္ျပီဗ်။ ေဖေဖစာေတြဘဲက်န္ေတာ့တာ။ တခါတေလ ပ်င္းရင္ ေဖေဖရဲ႕စာေတြ ျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ေဖေဖက လက္ေရးလွျပီး စာအေတာ္အေရးေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ အရင္ႏွီးဆံုး ရည္းစားစာေတြဆိုရင္ အဲ့ဒီစာေတြကို ျပရမလိုျဖစ္ေနတယ္။ ေမေမက ေဖေဖကို စိတ္ေကာက္တိုင္း၊ ေဖေဖ စိတ္ဆိုးတိုင္း ကၽြန္မက အဲ့ဒီရည္းစားစာေတြ ရြတ္ျပလိုက္ရင္ အဆင္ေျပသြားေရာ။ ဟဲဟဲ။ စာေတြကလည္း မနည္းဘူး လက္ဆြဲအိတ္ တအိတ္ေလာက္ရွိတယ္။ လက္ေရးေလးေတြက လွမွလွ၊ ၀ိုင္း၀ိုင္းညီညီေလးေတြ။ လြန္းထားထား အခ်စ္၀တၳဳေရးတာ ေဖေဖကို ဘယ္မွီမလဲ ဟဲဟဲ။ ကို္ယ့္ အေဖမို႔ ၾကြားတာမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ေၾကြေလာက္ေအာင္ ေရးတက္တာပါ။ ကဲကဲ ဖြတာေလး ဒီနားခဏရပ္လိုက္မယ္ေနာ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မအတြက္ အခ်စ္ေတြဘာေတြေတာ့ မသိဘူး။ ေမေမတို႔ေခတ္က တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ သစၥာရွိ ရွိ ခ်စ္ၾကတာေတာ့ စိတ္ထဲမွာ သေဘာက် ႏွစ္သက္မိတယ္။ ကၽြန္မမိဘေတြက ၈ႏွစ္ေလာက္ခ်စ္ျပီးမွ ယူၾကတာကို။ အဲ့ဒီထက္ၾကာတဲ့သူေတြ ျမင္ဖူးပါတယ္။ ၁၀ ႏွစ္တဲ့ ကၽြန္မေမာင္ေလးကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ အတြဲပါ။ ဒီလိုဒီလို ၾကားမွာ ေနထိုင္လာတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ အခ်စ္ ဆိုရင္ သစၥာရွိ၊ ကတိတည္၊ စည္းကမ္းရွိရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ႏွလံုးသားထဲ၊ ဦးေႏွာက္ထဲ ကို ေသရာပါစဲြေနတာ မဆန္းဘူးလို႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ေရာက္ေတာ့လည္း အမွန္ေျပာရရင္ အခ်စ္၀တၳဳေတြဘာေတြလည္း ကၽြန္မ သိပ္မဖတ္ျဖစ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ေခတ္လူငယ္ေတြ ဘယ္လိုေတြးသလဲ ဘာေတြလုပ္ေနလဲဆိုတာ ကၽြန္မ အဆက္ျပတ္ေနတက္ပါတယ္။ ကၽြန္မဖတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက ကၽြန္မအဖြားေတြ ေခတ္က ၀တၳဳေတြနဲ႔ မဂၢဇင္းေတြမ်ားေတာ့ ဘာဆိုဘာမွမသိၾကပါဘူး။ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာေတာ့ ကံခၽြန္ရဲ႕စာေတြက ကၽြန္မအၾကိဳက္ဆံုးပါဘဲ။ ကံခၽြန္ရဲ႕ အယူအဆေတြက ေလာကထဲမွာ အဆင္အေျပဆံုး အေျဖေတြလို႔ ယူဆျပီး လက္ခံက်င့္သံုး ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း၊ ေက်ာင္းတက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ဟိုၾကားဒီၾကား(အတင္း၊ သတင္း)၊ ကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္ကေတြ႔ဖူးတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေတြမဟုတ္တာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႔ရပါတယ္။ စိတ္လည္း မေကာင္းဘူး။ သူတို႔အတြက္ပါ။ အဲ့ဒါက ၉၉၊ ၂၀၀၀ ေလာက္ကပါ။ အခုဆုိလို႔ကေတာ့ ေျပာမေနပါ နဲ႔ေတာ့။ လူေတြက ပိေတာက္ပန္းေတြက သစၥာမရွိေတာ့ဘူး၊ ရာသီဥတုေတြ ေဖါက္ျပန္တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေတြက သစၥာမရွိေတာ့တာကိုေတာ့ မေျပာၾကပါဘူး။

သူတို႔ေတြ ဘယ္လိုစဥ္းစားေတြးေခၚၾကလည္း တခါတေလလိုက္မမွီပါဘူး။ တခါတေလေတာ့လည္း သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ျပန္ေျပာျပလို႔ ေအာ္ဒီလိုပါလားဆိုျပီး နားလည္လိုက္ရပါတယ္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း အေတြးအေခၚေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႔မိေတာ့ ဘယ္ကေန ဘယ္လိုစေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ေတြထဲမွာ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အထိ ရည္းစားရွိတဲ့သူ တေယာက္မွမရွိပါဘူး။ ပထမဆံုး ေကာင္ေလး ရသြားတာက ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းပါ။ သူ႔ရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလးနဲ႔ၾကိဳက္ၾကတာပါ။ ဘာသာမတူလို႔ သူ႔အိမ္က သေဘာမတူေပမယ့္ သူကေတာ့ အခ်စ္ဟာ အခ်စ္ပါပဲတဲ့။ ငါကေတာ့ သူ႔ကို ခ်စ္ပါတယ္တဲ့ေလ။ အဲ့ဒီေလာက္ထိေတာ့ ကၽြန္မလက္ခံပါတယ္။ အိမ္က သေဘာမတူလည္း ေနာက္ပိုင္း ၾကိဳးစားသြားရင္ အဆင္ေျပသြားမယ္ေပါ့။

အဲ့ဒီလို လက္ခံထားပါတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး သူ႔ေကာင္ေလးက ေနာက္တေယာက္တြဲျပီး ကြဲသြားပါတယ္။ သူက အရမ္းခ်စ္ေတာ့ သူ႔ေကာင္ေလး ေနာက္ေကာင္မေလး ရသြားလည္း ခ်စ္ေနတာပါဘဲ။ သူ႔ေကာင္ေလးက သူ႔ကို ဖ်တ္လိုက္၊ ဆက္လိုက္လုပ္ေနတာကိုေတာ့ လံုး၀လက္မခံနိုင္ပါဘူး။ ဘာတဲ့ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ေျပာင္းေျပာင္း သူ႔ေလာက္ခ်စ္လို႔မရဘူးဆိုဘဲ။ သူငယ္ခ်င္းက ယံုတုန္း။ သူ႔ေကာင္ေလး မိန္မယူသြားမွ ကိစၥျပတ္သြားတယ္။ သူ႔အိမ္ကလည္း မိန္မယူသြားတဲ့ ေကာင္ေလးကို ေက်းဇူးေတြတင္လို႔။ ကၽြန္မကေတာ့သူ႕ကို ရိုးသားျပီး ခ်စ္နိုင္လို႔၊ ကိုယ္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနလို႔ မ်က္ႏွာလိုက္ျပီး သနားတယ္။ ေကာင္ေလးကိုေတာ့ အေသသတ္ခ်င္တာဘဲ။ သူတို႔ကိုၾကည့္ျပီး အေတာ္အခ်စ္ကို အေတာ္စိတ္ပ်က္မိတယ္။ သူကဘဲ ကၽြန္မကို မိုးမိုး(အင္းလ်ာ)ရဲ႕ ေမွာင္ေသာလမ္းမွာ စမ္းတ၀ါးဆိုတဲ့ စာအုပ္ေပးဖတ္ပါတယ္။ သူ႔ေတာင္ကံေကာင္းလို႔တဲ့ ကၽြန္မကို သူ႔လို စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ပါဘူးတဲ့ေလ။

ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကိစၥေတြကို နမူနာယူတက္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က လဲ ရည္းစားထာတာ အိမ္ကသိသြားလို႔ အိမ္နဲ႔ စကားမေျပာဘူးတဲ့ေလ။ သူ႔မိဘေတြက စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေန တာပါ။ သူကေတာ့ သူ အရမ္းဆိုးတာမဟုတ္ဘဲ သူ႕ကိုေျပာလို႔စိတ္ဆိုးတာပါ။ စိတ္ဆင္းရဲေနတဲ့ သူ႔မိဘေတြကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္မမိဘေတြကို ဒီလို စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ပါဘူး။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မအသက္ ၁၉ ႏွစ္ေပါ့။ ကၽြန္မသိပ္ျပီး လိမၼာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဆိုးတဲ့ ေနရာေတြလည္း ဆိုးတာပါဘဲ။ သူမ်ားေတြနဲ႔ ဆိုးတဲ့ ေနရာ မတူတာဘဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ အဲ့ဒါကိုေတာ့ ကၽြန္မက မိဘေတြကို ကၽြန္မစိတ္ဆႏၵထက္ပိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာရင္ မစြံလို႔ အေၾကာင္းရွာတယ္လို႔ေျပာလဲ ခံရံုေပါ့။

ကၽြန္မဖက္ဖူးပါတယ္ ကံခၽြန္ေရးထားတာ။ ခ်စ္တာနဲ႔ၾကိဳက္တာ ဘာကြာသလဲဆိုတာ။ သူကေတာ့ ေသခ်ာေရး ထားတာပါ။ ကၽြန္မကေတာ့ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ခ်စ္တာတယ္ဆိုတာက ႏွလံုးသားက ဆံုးျဖတ္တာျဖစ္သလို၊ တခဏတြင္းလည္း ေျပာင္းလဲႏို္င္တယ္လို႔ေတာ့ မွတ္ထားမိတယ္။ ၾကိဳက္တယ္ဆိုတာကေတာ့ ကို္ယ္က မၾကိဳက္ဘူးလို႔ ထင္လည္း ကိုယ္မသိလည္း ၾကိဳက္ခ်င္ၾကိဳက္ေနတက္တာဘဲတဲ့ေလ။ ကို္ယ့္မိန္းမကို ကိုယ္က သိပ္ျပီး ခ်စ္ခ်င္ခ်စ္ေနေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ စရိုက္ေတြ၊ အေနအထိုင္ေတြကို အကယ့္ဘ၀ထဲမွာ ၾကိဳက္ခ်င္မွ ၾကိဳက္မွာ တဲ့။ ကိုယ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တာ တျခား၊ တပံုစံျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနနိုင္တယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ တခါတေလမွာ ကိုယ့္မိန္းမ ထက္ တျခားမိန္းမကို အထင္ၾကီးေလးစားတာမ်ိဳးေတြ အိမ္ေထာင္သည္ေလာကမွာ ေတြ႔ရတက္သလို။ မိန္းမေတြကလည္း ခြင့္လႊတ္ေပးသင့္တယ္တဲ့ေလ။ အဲ့ဒါမ်ိဳးကို ဖိအားေပးမိရင္ေတာ့ အေျခအေနေတြ တမ်ိဳးျဖစ္နိုင္ပါတယ္တဲ့။

ဒါဆိုရင္ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ သူကိုယူမလား၊ ကိုခ်စ္တဲ့သူကိုယူမလားဆိုတာ ေမးစရာျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ပိုင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အေပၚမွာ မူတည္ပါတယ္။ ကို္ယ္ခ်စ္လို႔ ႏွစ္သက္လို႔ တဲြတဲ့သူ၊ ယူတဲ့သူကို ဘယ္သူ ကမွ စိတ္ဆင္းရဲေစခ်င္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကလည္း လူသားမို႔ တခါတေလ စိတ္လြတ္သြားရင္ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးရင္ အဆင္ေျပႏိုင္ေပမယ့္၊ နားလည္မွမေပးႏိုင္ရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ကို္ယ္က ခ်စ္တာလား၊ ၾကိဳက္တာလားဆိုတာေတာ့ ကို္ယ္တိုင္က ခဲြျခားသိဖို႔လိုပါတယ္။ ဥပမာ- ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ သူက ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အရည္အခ်င္းျပည့္ခ်င္မွ ျပည့္မွာေပါ့။ ဒါကိုနားလည္ေပးဖို႔လိုပါတယ္။ ကိုယ္က ခ်စ္တယ္လဲေျပာေသးတယ္။ သူ႔အားနည္းခ်က္ကို နားလည္ခြင့္လႊတ္မေပးႏိုင္ဘူးဆိုရင္ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ေနာက္ျပီး ကိုယ္က သူ႔ကိုေတာ့ သိပ္မခ်စ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔အရည္အခ်င္း(အားလံုးပါတယ္ေနာ္)ကို ႏွစ္သက္လို႔ယူျပီးမွ၊ တြဲျပီးမွ ငါသူ႔ကိုမခ်စ္ဘူးလို႔ ခံစားရလို႔ ေနာက္တေယာက္တြဲတာ။ ေဖါက္ျပန္တာဆို ကို္ယ္ကမေကာင္းတာပါ။ သူကမတရားတာမဟုတ္ပါဘူး။ အခုေျပာခ်င္တာက ႏွစ္ေယာက္လံုးဘက္ကိုေျပာ ခ်င္တာပါ။

ကၽြန္မေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ကို္ယ္ကခ်စ္လို႔ တြဲျပီးမွ ေကာင္မေလးက သိပ္ျပီး အူတိုလို႔ဆိုျပီး အေၾကာင္းျပ၊ ေနာက္ေကာင္မေလးေတြနဲ႔တြဲ၊ ေနာက္ေကာင္မေလးေတြကိုလည္း သနားေအာင္ေျပာ။ အဲ့ဒါမ်ိဳးဆို ေကာင္မေလးက မေကာင္းတာမဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ကို္ယ္က တကယ္တရား၀င္ မတြဲခင္ကတည္းက စဥ္စားေပါ့၊ ေလ့လာေပါ့။ လြယ္လြယ္စဥ္စားျပီး စကားေလးေျပာလို႔ ေကာင္းရံု၊ လူၾကားထဲတြဲထြက္ လို႔ေကာင္းတာနဲ႔ ရည္းစားျဖစ္ျပီး ေနာက္ အေၾကာင္းသိမွ မတြဲခ်င္ဘူးဆိုေတာ့ ေကာင္မေလးဘက္ကိုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ မိန္ကေလးဆိုတာ နာမည္တလံုးနဲ႔ ေနတာပါ။ ဟဲ့ သူက အရင္ ဘယ္သူနဲ႔ ဆိုတာမ်ိဳးကို ထည့္စဥ္းစားသင့္ပါတယ္(ဒါမ်ိဳးစိတ္ဓါတ္ မရွိဘူး။ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တယ္ သိပ္ျပီးခ်စ္တာဘဲဆိုတဲ့ သူေတြကိုေတာ့ မေျပာလိုပါဘူူး။ ခ်စ္ၾကိဳက္ၾကျပီးမွ တခ်ိန္လံုး စဥ္းစားျပီး စိတ္ဆင္းရဲေနရင္ေတာ့ မေျပာတက္ပါဘူး)။ ကို္ယ္က မခ်စ္ေတာ့လို႔ ငါနဲ႔ဘာမွ မဆိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးကေတာ့ အမ်ိဳးေကာင္းသားေတြမွာ မရွိတက္ၾကပါဘူး။ အနဲဆံုး မိန္ကေလး ပတ္၀န္းက်င္၊ အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္၊ ကိုယ့္ အသိုင္းအ၀န္း အဲ့ဒါေတြ ထည့္တြက္ဖို႔ လိုမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္မအကို တေယာက္ေျပာဖူးပါတယ္။ ကို္ယ္တကယ္မယူႏိုင္တဲ့ မိန္မဟုတ္မဟုတ္ အရင္ၾကည့္ပါတဲ့။ ျပီးမွတြဲပါတဲ့။ မဟုတ္ရင္၊ မေတာ္လို႔ ယူလိုက္ရရင္ ကိုယ့္အေပ်ာ္တြဲတာ။ အေျခအေနက မယူရင္မရေတာ့တဲ့ အေျခအေန(အိမ္ျပန္ေနာက္က်တာတို႔ဘာတို္႔ကို ေျပာတာပါ)။ အဲ့ဒါမ်ိဳးဆို ဘယ္လိုေျဖရွင္မလဲ။ အဲ့ဒါမ်ိဳးေတြကို အစကတည္းက ၾကိဳစဥ္းစားသင့္ပါတယ္တဲ့။ တခ်ိဳ႕ေတြက တြဲတုန္းကတြဲျပီး ယူဆိုေတာ့မွ ေကာင္မေလးက ဘဲ ဖမ္းတာလိုလို။ ဘာလိုလို၊ ညာလိုလုိ။ ေျပာတက္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကိုယ့္က အစကတည္းက စဥ္းစားရမွာပါ။ ကိုယ္ဖာသာကို္ယ္ တြက္ခ်က္ျပီး မွားေတာ့မွ သူမ်ားကို လက္ညွိဳးထိုးတက္တဲ့ သူမ်ား အထင္ၾကီးစရာမရွိပါဘူး။

ဘယ္သူ႔ကိုဘယ္သူက ဖမ္းလိုက္လို႔။ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ေငြမက္လို႔ ယူလိုက္တာ စသည္ျဖင့္ ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ဒါက မိမိၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့သူကို ေရြးခ်ယ္ၾကတဲ့သူေတြပါ။ ဘာမွေျပာစရာမရွိပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ကလည္း မိမိႏွစ္သက္တဲ့သူကို ေရြးခ်ယ္ယူၾကတဲ့သူေတြကေတာ့ အခ်စ္ကိုေရြးခ်ယ္တဲ့သူေတြပါ။ ဒါကလည္း ကို္ယ္ႏွစ္သက္လို႔ ေရြးခ်ယ္တဲ့လမ္း၊ အကို္ယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ကို္ယ္က အေလးထားရင္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္မွာပါ။ ေယာက္်ားေတြခ်ည္း ေရြးေျပာေနလားလို႔ ေမးရင္။ သူတို႔ကို ဘဲေရြးေျပာရတာက သူတို႔က အဓိကက်တဲ့ သူေတြမို႔ပါ။ သူတို႔မွာဘဲ ေရြးခ်ယ္ခြင့္၊ ဆံုျဖတ္ခြင့္ေတြရွိလို႔ သူတို႔ကိုဘဲ အဓိကထားျပီး ေျပာေနရတာပါ။

ကၽြန္မေျပာတာ အေနာက္ႏိုင္ငံရဲ႕ ယဥ္ေက်းမွုေတြဘာေတြ၊ ၂၁ ရာစုေတြဘာေတြကို ထည့္ျပီး မေျပာပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔က ဗမာလူမ်ိဳး၊ ဗုဒၶဘာသာေတြျဖစ္လို႔ ယဥ္ေက်းမွဳေတြ၊ အစဥ္အလာေတြ၊ ဓေလ့ထံုးစံေတြကို ေမ့ထား လို႔ မရပါဘူး။ အခုေခတ္ေတြေျပာင္းေနျပီ။ ရိုးရားဓေလ့ေတြ ေမ့သင့္ျပီလို႔ ယူဆ၊ ေျပာဆိုေနတဲ့ သူေတြ ရွိခ်င္ရွိမွာပါ။ ေျပာင္းခ်င္တဲ့သူေတြ ေျပာင္းလို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ မေျပာင္းခ်င္တဲ့သူမို႔ ဒီဓေလ့ေတြထဲမွာ ဘဲ ေနခဲ့ျပီး ဒီလိုေရးေနတာပါ။ အနဲဆံုး ကၽြန္မေသတဲ့ အထိေတာ့ ဒီယဥ္ေက်းမွုေတြ၊ ဓေလ့ေတြ က်န္ဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။

မထင္မွတ္ဘဲ တရားတခုမွာနာဖူးတာက ဗုဒၶဘာသာအစစ္ဆိုရင္၊ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ တရားေတြကို ယံုၾကည့္တဲ့ သူသာ ဆိုရင္ ဘာသာျခားေတြနဲ႔ မယူသင့္ဘူးဆိုတာပါဘဲ။ အဲ့ဒီတရားမနာခင္က ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကို ကၽြန္မေျမွာက္ေပးဖူးပါတယ္။ ဘာသာျခားေကာင္ေလး တေယာက္နဲ႔ အဆင္ေျပဖို႔။ ဘာသာသာ ျခားတာ ေကာင္ေလးက သူ႔ကို အရမ္းခ်စ္ျပီး အလိုလိုက္မယ္ထင္လို႔။ သိပ္လည္း အႏြံအတာခံတာကို။ ဒါေပမယ့္ တကယ္လည္း ၾကိဳက္သြားေရာ ကၽြန္မအထင္နဲ႔ သူတို႔ လက္ေတြ႔က တျခားစီ။ ကၽြန္မအလြန္ဘဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ကၽြန္မေျမွာက္ေပးလို႔ ျဖစ္သြားတာကို။ ဘာသာမတူေတာ့ အေတြးမတူပါဘူး။ အေတြးမတူေတာ့ သြားတဲ့လမ္းေၾကာင္းက တျခားစီေပါ့ေလ။ သူတို႔ အေျခအေနက ေကာင္းခ်င္လည္း ေကာင္းသြားႏိုင္ပါတယ္။ မေကာင္းခ်င္လည္း မေကာင္းႏို္င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တရားေတာ္နာျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီလို ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ လံုး၀မသိဘဲ ကို္ယ့္စနက္ျဖစ္သြားလို႔ အေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။

ဘာသာျခားေတြ နဲ႔ယူထားတဲ့ မိဘေတြကေမြးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကၽြန္မမွာ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ထူးျခားတာ ေတာ့ ဘယ္ဘာသာနဲ႔ယူယူ ေမြးလားတဲ့ ကေလးေတြ ဗုဒၶဘာသာမျဖစ္ၾကတာ အေတာ္ဘဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိ ပါတယ္။ ကၽြန္မ Global အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းတက္ တုန္းက စာသင္ရင္ ဂိမ္းတခု(ေဆြးေႏြးပြဲတခု) အတန္း ထဲမွာလုပ္ရပါတယ္။ သူက ကိုယ္ကေရြးခ်ယ္မဲ့ သူကို ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကို ေရြးခ်ယ္မလဲဆိုတာကို ေမးခြန္း ၅ ခုနဲ႔ ေမးျပီး ေျဖရွာခိုင္ပါတယ္။ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဘာသာေရးကို အရင္စဥ္စားရမယ္လို႔ ေရြးၾကပါတယ္။
အဲ့ဒီေမးခြန္းေတြကို မွတ္မိသေလာက္ျပန္ေရးလိုက္ပါတယ္။
၁) ဘာသာေရး
၂) ပတ္၀န္းက်င္
၃) ေငြေရးေၾကးေရး
၄) အခ်စ္
--စသည္ျဖင့္ပါ။

အေတာ္မ်ားမ်ားဆို ေကာင္ေလးေတြထဲမွာ ေငြကိုေရြးတဲ့သူေတြရွိပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ရဲ(သတိၱရွိတာပါ) တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ မိန္းကေလး အေတာ္မ်ားမ်ားက ဘာသာေရးကိုေရြးၾကပါတယ္။ သူတို႔ထဲမွာ စိတ္ထဲကေန ေငြကိုေရြးတဲ့သူေတြ ပါခ်င္ပါမွာပါ။ လူၾကားထဲ ထုတ္မေျပာရဲတာဘဲျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္ေလးေတြကို ရဲတယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ ဒုတိယ အေရြးမ်ားဆံုးက ပတ္၀န္းက်င္ပါ။

ေနာက္ဆံုမွာ ဆရာမက အေျဖကိုေျပာပါတယ္။ အေျဖက ပတ္၀န္းက်င္ကို အဓိကထားေရြးပါတဲ့။ သူက ဘာသာေရးလည္း အဓိကထားသလို၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္ျပီး လက္တြဲေဖာ္ေရြးေစခ်င္ပါတယ္တဲ့။ ပတ္၀န္းက်င္မတူတဲ့ ေနရာကလာတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းဖို႔ကေတာ့ အေတာ္မလြယ္တာပါတဲ့။ ညွိစရာေတြ တပံုတပင္နဲ႔ ျဖစ္တက္သလို ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ မိသားစုဘ၀ကို ရရွိဖို႔ အေတာ္ခက္ခဲပါတယ္တဲ့ေလ။

ကၽြန္မအျမင္ကေတာ့ ဘယ္လူမ်ိဳး၊ ဘယ္ဘာသာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကိုယ္နဲ႔ အတူဆံုးပတ္၀န္းက်င္ကလူ၊ ကိုယ္နဲ႔ ဘာသာတူတာကို ေရြးခ်ယ္မွ သင္ခန္းစာ အေတာ္ေပးတက္တဲ့ ေလာကၾကီးထဲမွာ အခ်ိဳ႕ေသာ သင္ခန္းစာေတြရွင္းျပီးသာ ျဖစ္ေနမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ မတူတာေတြ လိုက္ညွိေနတာနဲ႔ ဘ၀ တ၀က္က်ိဳးတဲ့ အထိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္မေနလိုက္ရဘဲျဖစ္မွာစိုးရိမ္ရပါတယ္။

ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္အေျခအေနကဘဲ လာလာ၊ ဘာေတြပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန လူတိုင္းကေတာ့ သာယာျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးတဲ့ ဘ၀ကို ရခ်င္ၾကတဲ့သူခ်ည္းပါဘဲ။ လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိတဲ့ ကမၻာၾကီးေပၚမွာ ကိုယ္နဲ႔ အဆင္ေျပမယ့္ နံရိုးက အရွားသား။ ကံပါလို႔ ေတြ႔တယ္ဆိုရင္လည္း ေကာင္းဆံုးျဖစ္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုတာက ကိုယ္ကို္တိုင္ရဲ႕ၾကိဳးစား အားထုတ္မွုနဲ႔ သက္ဆိုင္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္ကိုတိုင္ ေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့ ဘ၀မွာ အေရးအၾကီးဆံုး လက္တဲြေဖာ္ကို လြယ္လြယ္မေရြးမိၾကဖို႔နဲ႔။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ (မိန္ကေလးေတြ) အခ်ိန္ယူ စဥ္စားၾကဖို႔ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။

ကၽြန္မအေတြးကေတာ့ ကိုယ္က ေကာင္းမြန္တဲ႔ မိသားစုဘ၀၊ ေကာင္းမြန္တဲ႔ မ်ိဳးဆက္ေတြ ဖန္တီးခ်င္တယ္၊ အလိုရွိတယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကိုတုိင္က ေကာင္းမြန္တဲ့လမ္းကို သြားမွရမွာပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ ၾကိဳက္တာလုပ္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းတာေလးလည္း လိုခ်င္တယ္။ ဒါမ်ိဳးေတာ့ ရမယ္မထင္ပါဘူး။ ရတဲ့သူေတြလည္း ရွိမွာပါ၊ သိပ္ျပီး ေရွးကုသိုလ္ေကာင္းရင္ေပါ့။ ကို္ယ့္စိတ္က ကိုယ္ရတာ မေကာင္းဘူးထင္ေနျပီး မေၾကမခ်မ္းျဖစ္ ေနတဲ့ သူေတြလည္း ရွိရင္ရွိမွာပါ။ ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ေရွးကုသိုလ္လို႔ မွတ္ရမွာပါ။

ဒါဆိုရင္ ဟိုလိုလည္းမဟုတ္၊ ဒီလိုလည္းမဟုတ္နဲ႔ သိပ္ျပီး ဇယားရွုပ္တာဘဲလို ေျပာရင္ေတာ့။ လူေတြမ်ားၾကီး အတြက္ တူညီတဲ့ ခ်က္ေတြအမ်ားရွိရွိႏိုင္လို႔ ကိုယ္နဲ႔ အဆင္ေျပတဲ့ အရာ။ လက္လွမ္းမွီရာကို အဆင္ေျပသလို ညွိျပီး လုပ္ေဆာင္ရင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႔အသင့္ေတာ္ဆံုး အေကာင္းဆံုး ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ကို ေတြ႔မွာပါ။ အားလံုး အဆင္ေျပပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။

++++++++++++++++++++++++++(ျပီးပါျပီ)++++++++++++++++++++++++++++

ဖတ္ရတဲ့သူေတာ့ မသိဘူး။ ေရးတဲ့သူေတာ့ စိတ္ေရာ၊ လူေရာေမာျပီ။ အခုထိေတာ့ ဒီေပတံနဲ႔ လိုက္တိုင္းေနတာ တေယာက္မွမေတြ႔ေသးပါဘူး။ ဒီပိုစ့္ဖတ္ျပီး အပ်ိဳၾကီး၊လူပ်ိဳၾကီးေတြ ျဖစ္သြားရင္ေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ လံုး၀မဆိုင္ပါ။ ေရးခ်င္တာက မ်ားေနျပီး၊ စိတ္ကလည္း ေလာေနလို႔ စာပိုဒ္ေတြ အဆက္အစပ္မရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အခုမွ စာစေရးတာျဖစ္လို႔ အမွားေတြ တပံုတပင္ေတြ႔မွာပါ။ အမွားရွိရင္ ျပင္ေပးၾကပါဦးလို႔လည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။

စိတ္ထဲရွိတာေတြကို ေရးခ်လိုက္တာပါ။ ဖတ္လို႔ အဆင္ေျပခ်င္မွ ေျပမွာပါ။ စာအေရးအသားမေကာင္တဲ့ အတြက္ အမွားပါရင္၊ ကၽြန္မရည္ရြယ္သလို စာဖတ္သူ မခံစားမိရင္ ခြင့္လႊတ္ နားလည္ေပးၾကပါလို႔ ေလးစားစြာေျပာၾကားလိုပါတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

Reader Digest ဖတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ရွည့္ျပီး ပ်င္းစရာေကာင္းမယ္ထင္တာေတြ မဖတ္တက္ပါဘူး။ တိုတို ေလးနဲ႔ ျမန္ျမန္ျပီးမယ့္ ဟာသေတြကိုေရြးဖတ္တာမ်ားပါတယ္။ တေန႔က ဟာသေတြဖတ္ရင္းနဲ႔ ဖတ္မိတဲ့ ဟာသေလး ေတြကို ပိုစ့္တင္ရင္ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစာမိပါတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ အၾကံကုန္ေတာ့ ဂဠန္ဆားခ်က္ လုပ္ရတာပါ။ မိမိ အဆင္ေျပသလို ဘာသာျပန္ထားပါသျဖင့္ အဆင္မေျပမွဳမွားကို ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါ။

ဘယ္လိုသိသလဲ
ေမာင္ေမာင္ တေယာက္ထဲ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ယင္ဖမ္းတဲ့ ယပ္ေတာင္တခုနဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေနပါတယ္။
မမ။ ။ ေမာင္ေမာင္၊ နင္ဘာေတြလုပ္ေန တာလဲ။

ေမာင္ေမာင္။ ။ ကၽြန္ေတာ္ ယင္ေကာင္လိုက္ဖမ္းေနတာ၊ မမရဲ႕။
မမ။ ။ ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ မိျပီတုန္း။ ယင္ေကာင္ က။

ေမာင္ေမာင္။ ။ ဒီမွာ အထီးႏွစ္ေကာင္၊ အမ တစ္ေကာင္မိျပီဗ်။
မမ။ ။ ဟင္.. ေနပါဦး။ မင္းက ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ယင္ေကာင္ကို အထီးမွန္း၊ အမမွန္း သိသလဲ။

ေမာင္ေမာင္။ ။ ေၾသာ္..ဘာခတ္တာမွတ္လို႔။ ႏွစ္ေကာင္က ဘီယာဘူးေပၚမွာ နားေနတယ္။ တစ္ေကာင္က
တယ္လီဖုန္းေပၚမွာ နားေနတာေလ။

ဖမ္းမယ္
ေႏြရာသီျဖစ္လို႔ မယ္တင္နဲ႔ သူအမ်ိဳးအသား သာယာတဲ့ ေရကန္တခုမွာ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ၾကပါတယ္။ မယ္တင္က ကန္စပ္မွာ စာဖတ္ျပီး သူ႔ရဲ႕ အမ်ိဳးသားက ငါးဖမ္းးပစၥည္း အျပည့္အစံုပါတဲ့ ေလွတစီးနဲ႔ ကန္ထဲမွာ ငါးဖမ္းပါသတဲ့။ တေနကုန္ ငါးျမွားေပမယ့္ ငါးတစ္ေကာင္မွ မရလို႔ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ မယ္တင့္အမ်ိဳးသား ကမ္းေပၚ ျပန္တက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေန အေတာ္ေစာင္းေနပါျပီ။ မယ္တင္ကလည္း ေရကန္ထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆး စာဖတ္ခ်င္တာေၾကာင့္ သူ႔အမ်ိဳးသားအသံုးျပဳထားတဲ့ ေလွနဲ႔ဘဲ ကန္ထဲကို ထြက္လာ ခဲ့ပါတယ္။ စာဖတ္လို႔ သိပ္ျပီးမၾကာခင္မွာဘဲ ရဲ အရာရွိတစ္ဦးေယာက္လာပါတယ္။

ရဲ။ ။ အမၾကီး ကို ငါးျမွားခ်ိန္ျပင္ပ ငါးျမွားတဲ့ အတြက္ ဒဏ္ေငြေဆာင္ရပါမယ္ခင္ဗ်ာ။
မယ္တင္။ ။ ကၽြန္မက ငါးျမွားေနတာ မဟုတ္ပါဘူးရွင္။ ကၽြန္မစာဖတ္ေနတာပါ။ ငါးျမွားကိရိယာ ေတြက ကၽြန္မအမ်ိုဳးသား မနက္က သံုးထားတာေတြပါ။

ရဲ။ ။ မရပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ အမၾကီးမွာ ငါးျမွားကိရိယာ အျပည့္အစံုရွိတဲ့ အတြက္ ဒဏ္ေငြေဆာင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
မယ္တင္။ ။ ဒါဆိုရင္ ရွင့္ကိုလည္း ကၽြန္မက လိမ္ဆိုင္ရာ အဓမၼၾကံစည္မွဳနဲ႔ တရားဆြဲမယ္။

ရဲ။ ။ ဗ်ာ.....(အံ့ၾသစြာျဖင့္။)
မယ္တင္။ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ရွင့္မွာ ျပစ္မွဳက်ဴးလြန္ဖို႔ ပစၥည္းအျပည့္အစံုရွိေနတာကို။

ိကုန္ေအာင္စားပါဦး
တခါကရြာ တစ္ရြာတစ္ရြာမွာ ညီအကို ႏွစ္ေယာက္ရွိပါသတဲ့။ မိဘမ်ား မရွိၾကေတာ့လို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သိပ္ခ်စ္ၾကပါသတဲ့ေလ။ အကိုၾကီးက ရိုးသားျပီး၊ ညီငယ္ေလးကေတာ့ လူရည္လည္ပါသတဲ့။ သူတို႔ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ဟာ ေတာထဲမွာ ထင္းခုတ္ျပီး ျမိဳ႕ေပၚတက္ျပီး ထင္းေရာင္းရင္း အသက္ေမြးၾကပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုးဟာ လူလြတ္ေတြျဖစ္လို႔ အစားအေသာက္အတြက္ စီစဥ္ေပးမယ့္သူ မရွိလို႔ ျဖစ္သလိုသာ ေနထိုင္ေနၾကပါတယ္။

တရက္မွာ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ ေတာထဲကို ထင္းခုတ္ထြက္ရာမွာ ထမင္းထုတ္က ထမင္းနဲ႔ ငရုပ္သီးေထာင္းသာ ပါျပီး။ ဘာမွ မပါလို႔ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္လံုး စိတ္ညစ္ေနပါသတဲ့ေလ။ အဲ့ဒါနဲ႔ ညီလုပ္တဲ့ သူက အကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာဟင္းမွလဲ မပါဘူး။ ဒီလိုလုပ္ပါလား တေယာက္တလွည့္စီ ထမင္းစားမယ္။ တေယာက္စားေနခ်ိန္မွာ တေယာက္ကေဘးကထိုင္ျပီး စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ေတြ ေျပာေပးရင္ ထမင္းမိန္ တာေပါ့လို႔ ေျပာပါသတဲ့။

အဲ့ဒါနဲ႔ ရိုးသားတဲ့ အကိုက ကဲကဲ ငါကအၾကီးဆိုေတာ့ မင္းအရင္စား ငါကေဘးကေန စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ ေတြ ထိုင္ျပီး ေျပာေပးမယ္လို႔ ဆိုပါသတဲ့။ ညီငယ္က ထမင္းတလုပ္သြင္းလိုက္တိုင္း အကိုလုပ္သူက ညီေလးစာကြ ၾကက္ေကာင္လံုးေၾကာ္ၾကီး။ ေနာက္ထပ္တလုပ္သြင္းေတာ့ ညီေလး ၾကက္သားဆီျပန္စားကြ။
ေနာက္တလုပ္က်ေတာ့ ၀က္သားအလွဴခ်က္ကြ စားကြာ အားမနာနဲ႔။

အဲဒီလိုေျပာေပးလိုက္တာ သူ႔ညီထမင္းျပီးသြားတဲ့ အထိပါဘဲတဲ့။ ဒီတခါေတာ့ သူထမင္းစားမယ့္ အလွည့္ဆိုျပီး ငါ့ညီ ငါထမင္းစားရင္ ငါၾကိဳက္တက္တာေလးေတြ ေျပာေပးေနာ္လို႔ ေျပာပါသတဲ့။ ညီလုပ္တဲ့သူကလဲ စိတ္ခ်ပါ အကိုၾကီးရာ အကိုၾကီးၾကိဳက္တာေတြ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေပးပါ့မယ္ စိတ္ခ်ဆိုျပီး ေျပာပါသတဲ့။ အကိုၾကီးစ စားတဲ့ အခ်ိန္မွာဘဲ သူက အကိုၾကီး ၾကက္ေကာင္လံုးေၾကာ္ၾကီး စာဗ်ာလို႔ ေျပာေတာ့ အကိုၾကီးက ထမင္းတလုပ္ သြင္းလိုက္ပါသတဲ့။ ေနာက္ထပ္တလုပ္စားဖို႔ ျပင္ေနခ်ိန္မွာ သူညီဆီက အေျပာကိုေစာင့္ ေနပါသတဲ့။ သူညီက ဘာမွ မေျပာတဲ့ အဆံုး။ ဟ ေျပာပါဦး ဒီမွာ ေနာက္တလုပ္စားဖို႔ ေစာင့္ေနတယ္ကြလို႔ ေျပာပါသတဲ့။ အဲ့ဒီ အခါမွာေတာ့ ညီလုပ္တဲ့သူက ဘာျပန္ေျပာသလဲ ဆိုေတာ့ ခုနက ၾကက္ေကာင္လံုးေၾကာ္ကိုဘဲ ကုန္ေအာင္ စားပါဦးတဲ့။ ။
-------------------------------------------------------------------------------------------------
ဆံုက်ိမ္းလို႔
တခါက ရြာတရြာက ထင္းခုတ္ထြက္ၾကတဲ့ ထင္ခုတ္သမားတစုဟာ ေတာထဲကိုထင္ခုတ္ဖို႔ ေရာက္လာပါသတဲ့။ အားလံုးသာ ထင္ခုတ္ထြက္လို႔ ထမင္းခ်က္မယ့္သူ မရွိရင္ ဒီေန႔ေတာ့ သူတို႔ ထမင္းငတ္ရခ်ည္ရဲ႕ဆိုျပီး။ သူတို႔ထဲက တေယာက္ကေတာ့ ထမင္း၊ ဟင္း ခ်က္ဖို႔ ေနခဲ့ရမွာျဖစ္တယ္လို႔ တိုင္ပင္ၾကပါသတဲ့။ ထမင္းခ်က္ ကိုလည္း ရလာတဲ့ထင္းေတြထဲက ညီညီမွ်မွ်ေ၀ ေပးပါမယ္လို႔ အားလံုးက သေဘာတူပါသတဲ့ေလ။ အဲ့ဒါနဲ႔ အားလံုးထဲက ခ်က္တက္ျပဳတ္တက္တဲ့ တေယာက္က မပင္ပန္းဘဲ ရမဲ့ ေ၀စုကို မက္ျပီး သူထမင္းခ်က္ဖို႔ တာ၀န္ယူမယ္ဆိုျပီး ေနခဲ့ပါသတဲ့။

အားလံုးထြက္သြားေတာ့ စခန္းခ်ရာေနရာ အနီးက မက်ီးပင္က မက်ီးရြက္ခူးျပီး ခ်ဥ္ေရဟင္းခ်က္ လိုက္ပါသတဲ့။ ျပီးေတာ့ ပါလာတဲ့ ငါးေျခာက္ေလးေလးကို ေၾကာ္လိုက္ပါသတဲ့။ ျပီးေတာ့ မက်ီးသီ ေလးေတြ ေတြ႔လို႔ မက်ီးသီးေထာင္း တခြက္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ အားလံုးျပန္ေရာက္ေရာ ဟင္းနံ႔ကလဲေမႊး၊ ဟင္းေတြကလဲ စားေကာင္းလို႔ ထမင္းျမိန္တဲ့ အေၾကာင္းကို ထမင္းခ်က္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာပါသတဲ့။ မက်ီးသီေထာင္း ကေတာ့ အလြန္ဘဲ စားလို႔ေကာင္းေၾကာင္း ခ်ီးမြမ္းပါသတဲ့။ ထမင္းခ်က္ကေတာ့ မသက္မသာမ်က္ႏွာနဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္တာ ကေတာ့..........

-ေအး မင္းတို႔ ကသာ စားလို႔ေကာင္းေန ဒီမွာက ဆံုက်ိမ္းတယ္ကြတဲ့။

-မက်ီးသီေထာင္းဖို႔ ငရုပ္ဆံု မပါလို႔ အံနဲ႔က်ိတ္ထားရတာ ဒီမွာ ထမင္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မစားႏိုင္ပါဘူးတဲ့။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ကၽြန္မလား စိတ္ညစ္ရင္ ေလွ်ာက္လုပ္တက္တယ္။ စိတ္ညစ္ရင္ မုန္႔စားတယ္။ ေတြ႕တဲ့မုန္႔ေတြအကုန္စားတယ္။ မရွိရင္ ၀ယ္စားတယ္။ အိတ္ထဲမွာ ရွိသမွ်ကုန္ေအာင္ မုန္႔၀ယ္စားလိုက္တယ္။ ေပးသမွ်မုန္႔ဖိုးေတြကို အိမ္ကို မလိမ္ခ်င္လို႔ အကုန္မုန္႔၀ယ္စားတယ္။ သူမ်ားမုန္႔စားေနတာေတြ႕ရင္လဲ အရွက္မရွိေတာင္းစားတက္ပါတယ္။ ကိုယ္မုန္႔စားေနရင္ေတာ့ မုန္႔မကုန္မခ်င္း ဘယ္သူ႕ကိုမွမၾကည့္ဘူး။ မုန္႔ေတာင္းစားမွဆိုးလို႔။

အိမ္မွာ စိတ္ဆိုးရင္ ရွိသမွ်မုန္႔ေတြကို အကုန္စားပစ္တယ္။ အရမ္း စိတ္ဆိုးရင္ ရယ္တယ္။ တ၀က္တပ်က္ စိတ္ဆိုးရင္ စကားမေျပာဘူး။ စိတ္နာသြားရင္ေတာ့ အဲ့ဒီလူကို ျပံဳးျပံဳးေလးၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ခင္ရင္ မုန္႔၀ယ္ေၾကြးခိုင္းတယ္။ မ၀ယ္ေၾကြးရင္ ဘလက္လစ္ထဲ သြင္းလိုက္တယ္။ အဲ ကိုယ့္ကို တစ္ခါမုန္႔၀ယ္ေၾကြးဖူးရင္ ေနာက္ကို ကိုယ္ကဘဲ အျမဲမုန္႔၀ယ္ေၾကြးတယ္။

ကိုယ္အကူအညီေတာင္း လို႔မေပးရင္ စိတ္မဆိုးဘူး။ သူကို ျပန္ျပီးမ်ားမ်ား ကူညီလိုက္တယ္။ ကူညီတယ္ဆိုတာ ဘာလဲသိေအာင္လို႔။ သေဘာတရားနားမလည္တဲ့ သူေတြနဲ႔။ စိတ္ေကာင္းမရွိတဲ့သူေတြကို စိတ္ေကာင္းဘယ္လိုထားရသလဲ သင္မေပးေတာ့ သူတို႔ ငရဲသြားမွ မုန္႔ဟင္းခါး မေကၽြးလဲ လိုက္ပို႔လိုက္ ေတာ့မယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ နတ္ျပည္သြားမယ္။ ဟဲဟဲ

စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းတဲ့သူေတြကုိ စိတ္ဆိုးေနပါသျဖင့္ စိတ္ထဲရွိရာေလွ်ာက္ေရးထားပါသည္။ သည္းခံျပီး ဖတ္ၾကပါ။

ေရးမယ္ေရးမယ္ဆိုျပီး ေရးလိုက္တာ မနက္ကတည္းက ျပီးခါနီးေလာက္က်ေတာ့ အလုပ္ေလးေပၚလာလို႔ ခဏထြက္သြားလိုက္တာ။ ျပန္လာေတာ့ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ မသိမ္းထားမိလို႔ထင္ပါရဲ႕ အားလံုးဘာမွ မေရးထားသလိုဘဲ။ ေကာင္းပါေလေရာ တမနက္လံုးရိုက္ထားသမွ်။ အခုေတာ့အစကေနျပန္ ရိုက္ေနရျပီ။ စာစီစာရိုက္ က်င့္ေနသလားမွတ္ရတယ္။ အဲ့ဒီလိုဘဲ မွတ္လိုက္တယ္။ ကိုယ္ကလည္း ခါတိုင္းလို သိမ္းစရာမလိုဘူးဆိုျပီး မသိမ္းဘဲဒီအတိုင္း ထြက္လိုက္မိတာ ကိုကကိုယ္အမွားမို႔။ ဘယ္သူမွ လက္ညွိဳးထိုးလို႔မရတဲ့အဆံုး....

ကဲစပါျပီ။ ဟိုတစ္ေန႔က ကိုရီးယားအစီအစဥ္ေတြၾကည့္ရင္က သူတို႔ဆီမွာ လုပ္တဲ့ ဗဟုသုတၪာဏ္စမ္း ကစားပြဲ အစီအစဥ္ေလးတစ္ခုၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုရီးယားလိုေျပာေပမယ့္ အဂၤလိပ္လိုစားတန္းထိုးလို႔ နည္းနည္း နားလည္ပါတယ္။ အဲ သူတို႔ကစားပဲြကစိတ္၀င္စားစရာေတာ့ အေကာင္းသား။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း၊ သမိုင္းနဲ႔သိပၸံ၊ အစားအေသာက္၊ အာဟာရနဲ႔ ပက္သက္တာပါမက်န္ အကုန္ေမးပါတယ္။ ေျဖတဲ့သူေတြကလည္း ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြဆိုေတာ့ ၾကည့္တဲ့သူက စိတ္၀င္တစား ၾကည့္တာေပါ့။

ကၽြန္မၾကည့္တဲ့ေန႔ကေတာ့ က်ားအေၾကာင္းေမးခြန္းေတြေမးပါတယ္။ က်ားေတြဘာကို ႏွစ္သက္သလဲလို႔ ေမးတာပါ။ အဲေျဖတဲ့သူေတြကလည္း ကိုယ္ထင္ရာကိုယ္ေျပာတာ တခ်ိဳ႕ကက်ားေတြက ညစ္ပတ္ရတာ ၾကိဳက္တယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကလည္း အိပ္ရတာၾကိဳက္တယ္ စံုေနတာပါဘဲ။ အဲ အေျဖမွန္ကေတာ့ က်ားေတြက အနံ႔နဲ႔ပက္သက္ျပီး သိပ္ႏွစ္သက္ပါတယ္တဲ့။ အထူးသျဖင့္ ၀တ္ေလွ်ာ္ျပီးရင္သံုးတဲ့ Fibric Softener အနံ႔ကို က်ားေတြကသိပ္ၾကိဳက္ပါသတဲ့။

က်ားေတြ ၾကိဳက္မၾကိဳက္ကို သူတို႔စမ္းသပ္ထားပါတယ္။ ပထမဆံုး သိုးေတြနဲ႔စမ္းသပ္ပါတယ္။ သိုးေတြရွိတဲ့နားမွာ Softener ေတြသြားျပီးျဖန္းထားတာ။ သိုးေတြအားလံုး အနံ႔ရလို႔ထြက္ေျပးၾကျပီး အနံ႔ရတဲ့ အနားကိုေတာင္မကပ္ၾကေတာ့ပါဘူး။ သိုးေတြလည္း အနံ႔ေၾကာက္တာဘဲတဲ့။ ေနာက္ အိမ္ေမြးေခြးေတြကို စမ္းပါတယ္။ အိမ္ေမြးေခြေတြနားကို Softener အရည္ေတြသြားျပီးျဖန္းေတာ့ ေခြးေတြလန္႔ေျပးပါေရာ။ သူတို႔လည္း သိုးေတြလိုဘဲ အနံ႔ရတဲ့နားကို ျပန္မလာၾကေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ အနံ႔ခံေကာင္းတဲ့ ေခြးအေတြကို သြားျပီးစမ္းပါတယ္။ ေခြးအေတြ အနံ႔ရတာနဲ႔ ကေသာကေရာေျပးတာတန္းေနပါေရာ။ ေခြးအေတြလည္း အနံ႔ကို
မၾကိဳက္ၾကဘူး ဆိုတဲ့ အေျဖဘဲထြက္ပါတယ္။

က်ားေတြထားတဲ့ ေနရာကိုေရာက္ေတာ့ Softener အရည္ကိုျဖန္းထားေတာ့ က်ားေတြေရာက္လာျပီး အနံ႔ရွိတဲ့ေျမျပင္ကို လွိမ့္ျပီး၊ကိုယ္လံုးနဲ႔ပြတ္ေပးပါတယ္။ အနံ႔ေတြသူ႔ကိုယ္ေပၚကို ေရာက္ေအာင္လို႔ ထင္ပါရဲ႕။ ေနာက္ စမ္းတဲ့သူေတြက က်ားေတြရဲ႕အီအီးပံုနားမွာသြားျပီးေလာင္းထားလိုက္ပါတယ္။ က်ားေတြက အနံ႔ရတာနဲ႔ ေရာက္လာျပီး နမ္းၾကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အီအီးေတြကို စားပါေတာ့တယ္။ အနံ႔ကသာေမႊးတာ စားၾကည့္ေတာ့ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲ။ က်ားေတြမ်က္ႏွာေတြ ရွံဳ႕မဲ့ေနတာပါဘဲ။

ေနာက္ျပီး က်ားေတြကသူတို႔ကိုေလ့က်င့္ေပးတဲ့သူေတြရဲ႕ အနံ႔ကိုမွတ္ထားတက္ပါသတဲ့။ ေလ့က်င့္ေပးသူန႔ဲ၊ အစာေကၽြးတဲ့သူေတြက က်ားေတြဆီကိုသြားရင္ အကီၤ်တစ္ထည္တည္းသာ၀တ္ရပါတယ္တဲ့။ ေျပာင္းလိုက္ရင္ သူတို႔ကမမွတ္မိေတာ့ဘဲ ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္လို႔ ထင္ေနပါတယ္တဲ့။

က်ားေတြတင္မကပါဘူး Cheaper က်ားသစ္ေတြလည္း Softener အနံ႔ကိုၾကိဳက္ၾကတာပါဘဲတဲ့။ သူတို႔ဆီသြားျပီး စမ္းေတာ့လည္း က်ားေတြလို ေျမေပၚမွာလူးျပီး ေပ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ Wild Animal ေတြက အန႔ံနဲ႔ပက္သက္ျပီး သေဘာက်တာေတြ႔ရပါတယ္တဲ့။

ကၽြန္မကေတာ့ အဲ့ဒီ့ ရွိဳးေလးၾကည့္ျပီး သိပ္ျပီးအံ့ၾသလို႔ ဘေလာဒ့္ေပၚမွာတင္ဖို႔ေရးဦးမွဘဲဆိုျပီး စဥ္းစားထားတာ ၾကည့္ျပီးကတည္းကပါ။ မေရးျဖစ္ မေရးျဖစ္နဲ႔ ဒီေန႔မွဘဲ ျပီးေအာင္ေရးမယ္ဆိုျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆို ေတာထဲသြားမယ္ဆိုရင္ Softener အရည္ဘူးေတြေဆာင္သြားရင္ ေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္။ ေတာေခြးေတြက ေၾကာက္ၾကျပီး အနားမကပ္ၾကဘူး။ က်ားေတြ၊ က်ားသစ္ေတြကေတာ့ အဲ့ဒီ့အနံ႔ကိုခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾကေတာ့ ကိုယ့္ကို ရန္မူၾကေတာ့ဘူးေပါ့။ ကၽြန္မေတာ့အဲ့ဒီလို ျမင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာဘယ္လိုျမင္လဲ။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

မိုးခ်စ္သူတက္ထားလို႔၊ အိတ္ထဲရွိတာအကုန္ထုတ္ဆိုလို႔။ ကဲထုတ္လိုက္ျပီ။ ကၽြန္မအိတ္ထဲမွာ ကၽြန္မအျမဲထည့္တက္တဲ့ပစၥည္းေတြကေတာ့။ အဲ ကၽြန္မအိတ္ကေတာ့ အရူးလြယ္အိတ္နဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္တူပါရဲ႕။ အိတ္ၾကီးၾကီးေတြကိုသာကၽြန္မၾကိဳက္တက္သလို။ အိတ္ေသးေသးေလးေတြလည္း ခ်စ္လို႔၊ ၀ယ္ျပီးအိတ္ ၾကီးၾကီးထဲကိုထည့္ျပီးေဆာင္ေလ့ရွိပါတယ္။ အိတ္ၾကီးၾကီးထဲမွာေတာ့...

၁။ ေရေတြထည့္ဖို႔ ေရထည့္တဲ့အိတ္။

၂။ ရာသီဥတုဒတ္ကကာကြယ္ရေအာင္ ထီတစ္ေခ်ာင္းေတာ့ အျမဲေဆာင္တက္ပါ၏။

၃။ ဂ်ဴး ဆိုတဲ့ရာပန္းဆီတစ္ဗူး။

၄။ အဘထလို ေဆးျမစ္ေတြပါတဲ့။ ရွဴဗူးတစ္ဗူး။

၅။ အေၾကြေစ့ေတြထည့္ဖို႔ ပိုက္ဆံအိတ္ေသးေသးေလးေနာက္တစ္လံုး။

၆။ အိတ္ၾကီးၾကီးရဲ႕ ဇစ္ထဲမွာကေတာ့၊ စတစ္ကာဓါတ္ပံုေတြ၊ ပစ္စပို႔ဓါတ္ပံုေတြထည့္ထားတဲ့ ပလပ္စတစ္ အိတ္
တစ္လံုး။

၇။ ႏွဳတ္ခမ္းဆိုးေဆးတစ္ေတာင့္။ ႏွဳတ္ခမ္းေဆးဆိုးတာ မၾကိဳက္ေပမယ့္ ဓါတ္ပံုရိုက္ရင္ ဆိုးရေအာင္ လိေမၼာ္ေရာင္(သို႔) ပန္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ (သို႕) အညိဳေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ တစ္ေခ်ာင္း အျမဲေဆာင္ထားတက္ပါတယ္။

၈။ ႏွဳတ္ခမ္းနီဆိုးရင္ ၾကည့္ဖို႔မွန္တစ္ခ်ပ္ရွိပါတယ္။

၉။ အျမဲတမ္း ရွဳပ္ေနတက္တဲ့ဆံပင္ေတြအတြက္ ေခါင္းဖီးေသးေသးေလး တစ္ေခ်ာင္။

၁၀။ Memory Stick တစ္ခု။

၁၁။ ဖုန္းနံပါတ္ေတြနဲ႔ တိုလီမုတ္စေရးရေအာင္ စာအုပ္ေသးေသးတစ္အုပ္။

၁၂။ ေကာ္ဗူးတစ္ဗူး။ သုပ္ခ်င္တာေတြသုပ္လုိ႔ရေအာင္။

၁၃။ ပစ္စပို႔တစ္ခု(ရန္ကုန္တုန္းကေတာ့ ရွိသမွ်ေက်ာင္းသားကဒ္ေတြ အကုန္ထည့္ထားတက္တယ္။ လက္နက္ၾကီးအေနနဲ႔ေပါ့။)

၁၄။ ရွဳပ္ပြတက္တဲ့ ဆံပင္ေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္ဖို႔ ေခါင္းစည္းၾကိဳးအနက္ေရာင္ ေသးေသးေလး၁၀ခုေလာက္နဲ႔၊
ေခါင္းစည္းၾကိဳးအၾကီး ၁ ခုနဲ႔၊ ကလစ္တခ်ိဳ႕။

၁၅။ ေရာင္စံုေဘာပင္။ Correction Pen။ ေဘာပင္။ ခဲတံ။ ခဲဖ်က္။ ခဲတံခၽြန္ဖို႔ ဓါးတစ္ခ်ာင္း။ ခဲခၽြန္စက္တစ္ခု။ ေပတံေသးေသးတစ္ေခ်ာင္းလည္း ပါေသးတယ္။

၁၆။ အပ္ခ်ိပ္ေသးေသးေလးေတြလည္း ပါေသးတယ္။ လိုအပ္ရင္သံုးဖို႔။

၁၇။ အသံအျမဲပိတ္ထားတက္လို႔ Miss Call အျမဲတမ္းေပၚတဲ့ ႏို႔ဆီခြက္တစ္လံုး။

၁၈။ ပိုက္ဆံအိတ္ကိုင္ရမွာ ပ်င္းတဲ့ ကၽြန္မအေမရဲ႕ ပိုက္ဆံအိတ္ရယ္။ စာၾကည့္မ်က္မွန္ရယ္၊ သူ႕ရဲ႕ႏို႔ဆီခြက္ရယ္။

၁၉။ ဗိုက္ေအာင္ရင္ေသာက္ဖို႔ Digene နဲ႔ Spasmo ။ ပါရာနဲ႔ ဘာမီတြန္ ။

၂၀။ ေလွ်ာက္ျခစ္ထားတဲ့ ေျပစာစာရြက္အေဟာင္းေတြ။

၂၁။ ပဲမ်ားရေအာင္ ေဆာင္ထားတက္တဲ့ နားကတ္တြဲေလာင္းေတြထည္ထားတက္တဲ့ ဗူးတစ္ဗူး။

မပါ မျဖစ္ကေတာ့ ေျခဦးတည့္ရာေလွ်ာက္သြားတက္တဲ့ ေျခေထာက္တစ္စံုရယ္။ ေတြ႔ကရာေလွ်ာက္စား တက္ တဲ့ ပါးစပ္တစ္ေပါက္ရယ္ပါ။ ကဲ အားလံုးအကုန္ဘဲ။ အျပင္သြားရင္ အဲ့ဒီအိတ္တစ္ လံုး ဆဲြျပီးထြက္လိုက္ရင္ ဘာမွ မလိုသေလာက္ျဖစ္သြားျပီ။
ျပီးပါျပီ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လင့္ေပးလို႔၀င္ၾကည့္ျပီး သူေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြကိုေျဖၾကည့္တာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႔ တင္းထားလိုက္တာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း စိတ္၀င္စားမယ္ ထင္လို႔။

Your EQ is 113

50 or less: Thanks for answering honestly. Now get yourself a shrink, quick! 51-70: When it comes to understanding human emotions, you'd have better luck understanding Chinese. 71-90: You've got more emotional intelligence than the average frat boy. Barely. 91-110: You're average. It's easy to predict how you'll react to things. But anyone could have guessed that. 111-130: You usually have it going on emotionally, but roadblocks tend to land you on your butt. 131-150: You are remarkable when it comes to relating with others. Only the biggest losers get under your skin. 150+: Two possibilities - you've either out "Dr. Phil-ed" Dr. Phil... or you're a dirty liar.

What's Your EQ (Emotional Intelligence Quotient)?

You Are a Good Girl!

You're into fun - but it has to be your own brand of fun Drinking? No thanks. You rather spend your time differently... Whether it's talking with friends, taking up a hobby, or reading You're not the type to socialize just for socializing's sake!

Are You a Party Girl?