လွည္းနဲ႔ ႏြား

ငါဆိုတဲ့ လွည္းၾကီးကို
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊
ရည္မွန္းခ်က္(ေလာဘ )
ဆိုတဲ့ ႏြားၾကီးေတြနဲ႔
ေမာင္းလာခဲ့တာ
ခုဆို ၂၆ ျပည့္ေပါ့။
ငါ့ႏြားေတြလည္း
ပင္ပန္းလွျပီ။
ေရငတ္လွျပီ။
ငါဆိုတဲ့လွည္းၾကီးကေတာ့
ဆက္ျပီး သြားခ်င္တုန္းဘဲ
ငါ့ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏြား၊
ငါ့ ရည္မွန္းခ်က္ႏြား၊
မနားေသးနဲ႔ဦး ဟဲ့၊
မေမာေသးနဲ႔ဦး ဟဲ့။
ငါ့ကိုေတာ့ ခရီးဆံုးထိ
ပို႔ဦးဟဲ့။

ကဗ်ာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ စာလည္းမဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ထဲ စဥ္းစားမိတာေလးခ်ေရးထားတာ။ အခုမွ တင္ျဖစ္တာ။

မခြန္္ျမလွိဳင္းရဲ႕ ဒီပိုစ့္ထဲမွာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ က်န္းမာေရးနဲ႔ပက္သက္တဲ့ အသိပညာေပးေလးေတြပါလို႔ လင့္ထားလိုက္တာပါ။
ေရခဲျပင္ထဲမွာပြင့္တဲ့ပန္း သို႕မဟုတ္ ခြန္ျမလိႈင္: လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႕ ၾကက္ဥျပဳတ္နည္း (ေရွာင္ရန္မ်ား)

သၾကၤန္ေရာက္ေတာ့ ေပ်ာ္သလိုလို မေပ်ာ္သလိုလိုနဲ႔။ စာေတြလည္းမေရးၾကာေပါ့။ ႏွစ္သစ္မွာေတာ့ အားလံုးအဆင္ေျပခ်င္တယ္။ ဒါပါဘဲ
ဒီေန႔ သၾကၤန္အက်ေန႔ေပါ့။ သၾကၤန္သီခ်င္ေတြၾကားေတာ့ သတိရမိတယ္ သၾကၤန္ကို။ သၾကၤန္ဆို သူမ်ားေတြလို မရူးတက္ေပမယ့္ သိပ္ေပ်ာ္တက္တဲ့ ေဖေဖကို ၾကည့္ျပီးေပ်ာ္ရတာက ဘယ္အရာနဲ႔မွ မတူတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွုပါ။ သၾကၤန္ေရာက္ရင္ ကိုယ္က ေျပာစရာမလိုဘဲ သၾကၤန္လည္မယ္စေျပာတက္တဲ့ ေဖေဖကို သၾကၤန္ေရာက္တိုင္း သတိရတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၁ သၾကၤန္ထင္ပါတယ္။ မႏၱေလးက ဘၾကီးလူပ်ိဳၾကီးတစ္ေယာက္ဆံုးတာ သၾကၤန္တြင္မို႔ ေန႔မကူခင္ အသုဘခ်ရတယ္။ မနက္ပိုင္း ကိစ္စေတြျပီးေတာ့ တစ္အိမ္လံုး လွုပ္လွုပ္ရြရြနဲ႔ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ သၾကၤန္မလည္ရလို႔ေလ။ အဲ့ဒီဒါနဲ႔ အၾကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ေဖေဖက ကဲကဲ ကားသြားငွားခ်ည္ လည္ၾကမယ္လည္းေျပာ ေရာ အားလံဳးက ေ၀းးဆိုျပီး ေပ်ာ္သြားၾကတယ္။ ဘၾကီးက လူပ်ိဳၾကီးဆိုေတာ့ ငိုမယ့္သူလဲမရွိဘူးေလ။ ဗိုက္ၾကီး သည္အမကလည္း သူလည္းလိုက္မယ္အတင္းေျပာေနတာ။ သူကႏွစ္တိုင္းကဲေနက်ဆိုေတာ့ မကဲရရင္မေနႏိုင္ ဘူးတဲ့ေလ။ ဟီးး။ အဲ့ဒါနဲ႔ဘဲ ဘၾကီးအသုဘမွာ တေပ်ာ္ၾကီးလည္လိုက္ၾကတာ။ ရပ္ကြက္ကေတာင္ ေအာခ်ယူ ၾကတယ္။

စလံုး.. စလံုး နဲ႔ နာမည္ၾကီးေနတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္။ တကယ္တန္းကိုယ္ေရာက္ေတာ့လည္း သူမ်ားေတြေျပာသလို ေပ်ာ္စရာမေကာင္းပါဘူး။ အိမ္နဲ႔မခြဲဖူးတဲ့သူေတြေတာ့ မသိပါဘူး။ ကြၽန္မ အိမ္နဲ႔ ခြဲေနက်၊ အေဆာင္ေနဖူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳရွိတာကိုေတာင္ အိမ္ကို သိပ္ျပီးလြမ္းပါတယ္။ အထီးက်န္သလိုဘဲ ခံစားရပါတယ္။ အိမ္ကိုျပန္ခ်င္စိတ္ေတြေရာက္မလာေအာင္ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ရွိေနတာပါဘဲ။မနက္မိုးလင္းေရ မနက္စာမစားေသးဘူးလားလို႔ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ မိုးလင္းတာနဲ႔ထိုင္တက္တဲ့ ကြၽန္မကိုလာေျပာမယ့္ အေမမ

ရွိဘူး။ ဟင္းမခ်က္ေသးဘူးလားလို႔ ေမးမယ့္ ေမာင္ေလးမရွိဘူး။ ထမင္းခူးေတာ့လို႔ ေျပာမယ့္ အေဖမရွိဘူး။

ထမင္းေလး တခါစာဖို႔ ေပးၿပီးေရးပါတခါးေတြအခါခါဖြင့္ ေလွခါးထစ္ေပါင္းမ်ားစြားဆင္း၊ ထမင္းထည့္ေပးမယ့္ ဆိုင္ရွင့္ကိုျပံဳျပ၊ ျပံဳမျပရင္လည္း စာခ်င္တာေတြ ေျပာရ၊ျပရ၊ ပိုက္ဆံရွင္းရ။ အေမခ်က္ေပးတဲ့ထမင္း တစ္ပဲြက အျပင္ေရာက္မွ သိပ္ျပီးတန္းဖိုးရွိပါတယ္။ အိမ္မွာေနတုန္းက ဟိုဟာခ်က္တာမစားခ်င္ဘူး၊ အေမခ်က္တာ ငံတယ္၊ ခ်ဥ္တယ္၊ ဒီလိုခ်က္တာစားမေကာင္းဘူးလို႔ အျမဲဂ်ီက်တက္တဲ့ ကြၽန္မ။ အျပင္ေရာက္မွ ဟဲ့ နင္တို႔ခ်က္တာကလည္း ေပါ့လိုက္တာ၊ နင္တို႔ အရြက္ေတြကို ႏူးေအာင္ေၾကာ္မထားဘူး၊ အဲ့ဒီေလာက္ထည့္တာ ငါဘယ္၀ပမလဲ..စတဲ့ စိတ္ထဲက အလိုမက်တာေတြ ထမင္းဆိုင္ကလူကို သြားေျပာလို႔မရျပန္ဘူး။ ဒါေတာင္ကိုယ့္မွာ ၀ယ္စားစရာ ပိုက္ဆံကို အိမ္ကေပးေနေသးလို႔။

ကိုယ္တိုင္ပိုက္ဆံရွာရ၊ အရာရာသာစီစဥ္ရရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲမသိဘူး။အိမ္မွာ တခုလုပ္ျပီးရင္ ေနာက္တစ္ခုမလုပ္တက္တဲ့ကြၽန္မ ခုေတာ့ အကုန္လံုး ကိုယ္တိုင္လုပ္ေနရျပီ။ ဟင္းခ်က္ရင္ ပန္းကန္မေဆးခ်င္ဘူး၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ရင္ မီးပူမတိုက္ခ်င္ဘူး။ တခုဘဲရမယ္ ႏွစ္ခုမရဘူးလို႔ အျမဲဆင္ေျခနဲ႔ တြက္ကပ္တက္တဲ့ကြၽန္မ။ ခုေတာ့ ....

ဒီအေတာအတြင္းမွာ လာေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တကယ္ကို မအားတာေရာ စက္မရွိတာေရာေၾကာင့္ ဘေလာဂ့္မေရးျဖစ္ေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ ဘေလာဂ့္အျမဲရွိေနပါတယ္။ ေက်ာင္းက နဲနဲက်ပ္ေတာ့ ဘေလာဂ့္ေရးဖို႔အေတာ္အဆင္မေျပတာလည္း ပါပါတယ္။ ခုေတာ့ ၀င္းကေန ေဇာ္ဂ်ီေျပာင္းတဲ့ ကြန္ဘတ္တာနဲ႔ ေ၇းျပီးတင္လို႔ရေတာ့ အေတာ္ေပ်ာ္မိပါတယ္။ ကိုယ့္ဘေလာဂ့္ေလး ေျခာက္ခန္းေနတာကိုၾကည့္ျပီးလည္း အေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္မစာျပန္ေရးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။
အလည္လာၾကတဲ့သူေတြအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သတင္းေမးျပီး ကြန္းမန္႔ပြက္သြားတဲ့သူေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြၽန္မ ဘေလာဂ့္ေလာကၾကီးနဲ႔ အဆက္ပ်က္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ အေတာ္အေျပာင္းအလဲအမ်ားၾကီးျဖစ္သြားတာၾကာေပမယ့္ ကိုယ္ဘာမွမလုပ္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြျဖစ္လို႔ အေတာ္ဘဲစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ အခုလည္း ၾကားရသမွ်သတင္းေတြ အားလံုးကတခုမွမေကာင္းေတာ့ ထပ္ဆင့္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ပါေစ။ ႏွင္းဆီနီနီ ဘေလာဂ့္ျပန္ေရးပါေတာ့မယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။

ႏွင္းဆီနီနီ။