ပထမႏွစ္ စျပီးတက္ခါစက ဒါမ်ိဳးေလးေတြေရးဖူးတယ္။ ဘုတ္အုပ္ေလးနဲ႔ေပါ့။ ကိုယ္လည္း သူမ်ားကို ေရးခိုင္းဖူးတယ္။ ေရးရတာလည္း ၾကိဳက္သလို သူမ်ားေတြေရးထားတာကို ဖတ္ရတာလည္း ၾကိဳက္တယ္။ တစ္ခါတေလ ပ်င္းရင္ အဲ့ဒါပဲ ထိုင္ဖတ္ ေနတက္တယ္။ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းတယ္။ သူမ်ားဘေလာဂ့္ေတြထဲမွာ ေရးထားတာေတ႔ြကတည္းက ေရးခ်င္ ေနတာ။ ကိုယ့္ကို တက္မယ့္သူလံုး၀မရွိေတာ့ရင့္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ့္ဘဲ တက္ျပီးေရေတာ့မလို႔။ ဟိဟိ။ အခုလိုတက္တဲ့ ဦးဇူလိုင္ၾကီးကို ေက်းဇူး။

• ကိုယ့္နာမည္- ဘေလာဂ့္ထဲမယ္ေတာ့ ႏွင္းဆီနီနီေပါ့။
• ကိုယ္ကိုသူငယ္ခ်င္းေတြက ဒီလိုေခၚတယ္ - နီနီ။ အနီေရာင္။
• ကိုယ္ဒီမွာေနတယ္ - ကမၻာ့ေျမပံုေပၚက အနီေရာင္အစက္ေလးမွာ။
• ကိုယ္႔ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ - ၆၅၆၅....(ေနာက္ဆံုးေလးလံုး ေမ့ေနလို႔)။
  

ကိုယ္႔ရဲ႕အၾကိဳက္ဆံုးေတြက

• အေရာင္ဆိုရင္ - အနီေရာင္။ တစ္ျခားအေရာင္ေတြလည္း ၾကိဳက္ပါတယ္။
  

• အ၀တ္အစားဆိုရင္ - ကိုယ္နဲ႔အဆင္ေျပတာေလးေတြေရြးတက္ေပမယ့္ အစြန္ေရာက္ ၾကိဳက္တက္တယ္။
  

• အစားအစာဆိုရင္ - မစားေကာင္းတဲ့အစားအစာကလြဲရင္ အကုန္စားတယ္။
  

• ပစၥည္းဆိုရင္ - တာရွည္အသံုးခံမယ့္ ပစၥည္းမ်ိဳးေရြးတက္တယ္။
  

• သီခ်င္းဆိုရင္ - အဆိပ္ခြက္ နဲ႔ ရန္သူတစ္ေထာင္(မ်ိဳးၾကီး)။ ေက်းဇူး(ဒိုးလံုး)။ မယ္တင္(ဟန္ထူးလြင္)။
  

• စာေရးစာဆရာ - ခင္ႏွင္းယု၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၊ ႏုႏုရည္(အင္း၀)၊ မိုးမိုး(အင္းလ်ား)၊ တာရာမင္းေ၀၊ နီကိုရဲ၊ အၾကည္ေတာ္၊ ဂ်ဴး။
  

• စာအုပ္ - ေက်ာင္စာအုပ္မွလြဲျပီး အကုန္ၾကိဳက္တယ္။
  

• Life style – အရိုးသားဆံုး နဲ႔ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး။
  

• ကိုယ္႔ရဲ႕၀ါသနာ - သစ္ပင္စိုက္တာ။
  

• အလိုခ်င္ဆံုးလက္ေဆာင္ - ဘ၀ကေပးမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းလက္ေဆာင္။

• ကိုယ္႔ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူက -ေဖေဖ၊ ေမေမ နဲ႔ ေမာင္ေလး။
• ကိုယ္႔ရဲ႕ အေလးစားဆံုးသူက - ျမတ္စြာဘုရား။
  

• ကိုယ္႔ရဲ႕ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက - အင္းးးး။
  
• ကုိယ္႔ကို အမ်ားဆံုးနားလည္မွဳေပးႏိုင္သူက- ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ။
• ကိုယ္႔ရဲ႕ အမုန္းဆံုးသူက - ကိုယ့္ကိုမုန္းတဲ့လူ ကို အမုန္းဆံုးဘဲ။
  

• ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္ - အပါခ်ီေပၚတက္ခါနီးအခ်ိန္နဲ႔ အပါခ်ီေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္။
  
• အေၾကာက္ဆံုးအခ်ိန္ - ၁၆ ၾသဂုတ္မွစလို႔ အခုထိ။
  
• အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ - ပထမဆံုးေမြးေန႔ကိတ္ လက္ေဆာင္ရျပီး လွီးတုန္းက။
  
• အမွတ္တရေန႔ - ၁-၄-၂၀၀၆
  
• ဆုေတာင္းတုိင္းသာ ျပည္႔မယ္ဆိုရင္ေတာင္းမဲ႔ဆု - ေတာင္းတဲ့ဆုတိုင္းျပည့္ရပါေစသား။
  

• အခ်စ္ဆိုတာ - အခ်စ္လည္းမဟုတ္ အမုန္းလည္းမဟုတ္တာ က သံုညဆို အခ်စ္က +၁။
  
• အမုန္းဆိုတာ - သံုညရဲ႕ အျခားတစ္ဘက္က -၁။
  
• အလြမ္းဆိုတာ - ရင္ထဲမွာ နင့္နင့္သီးသီး၊ ဆို႔ဆို႔နင့္နင့္ နဲ႔ အသက္ရွဴက်ပ္သလိုမ်ိဳးျဖစ္တာ ထင္တယ္။
  
• သံေယာဇဥ္ဆိုတာ - ေသမေလာက္မုန္းေနရင္ေတာင္ ျဖတ္လို႔မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါ အခ်စ္မဟုတ္ဘူး။
  
• ဘ၀ဆိုတာ - ဘ+၀။
  
• သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ - သူငယ္ခ်င္း+သူငယ္ခ်င္း=သူငယ္ခ်င္း
• ခ်စ္သူဆိုတာ - ခ်စ္သူဆိုတာ...ကိုယ့္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ဆံုး ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့သူ။
  

• ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ဒီလိုထင္တယ္ - ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေပမယ့္ သိပ္ျပီးရစ္တက္တယ္။ ဟိ။အခုထိေတာ့ အသံုးမက် ေသးဘူးေပါ့။
  

• ကိုယ္႔ရဲ႕လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္က - "ညီမွ်ျခင္း"
• အေျပာခ်င္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း - ဘယ္ေတာ့မွ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မစြန္႔လႊတ္ခ်င္ဘူး...ရမလား။

ဒီပိုစ့္ေလး ဖတ္ျပီးေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ရွိသူမ်ားကို တက္လို္က္တယ္လို႔မွတ္လို္က္ပါ။

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ႏွင္းဆီနီနီ။။

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြကို တင္လုိက္ပါတယ္။ ေနမပူလို႔ ပံုေတြသိပ္မလွဘူး ျဖစ္ေနတယ္။

ဒီေန႔ စကၤာပူေလေၾကာင္းရဲ႕ ႏွစ္ (၄၀)ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ျပပြဲကိုသြားၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီေလာက္ အပင္ပန္းခံျပီးသြားဖုိ႔ အစီအစဥ္မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ Apache ဆိုတဲ့ ရဟတ္ယာဥ္ကို အရင္ကတည္းက အရမ္းသေဘာက်ျပီး အဲ့ဒီ ရဟတ္ယာဥ္ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္ေတြကို သေဘာက်ခဲ့တာေၾကာင့္ သြားဖုိ႔ကို ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာပါ။ ရဟတ္ယာဥ္ေတြထဲမွာ အဲ့ဒီ Apache ရဟတ္ယာဥ္ေလာက္ၾကည့္ေကာင္းတာ မရွိဘူးလို႔ အျမဲထင္ခဲ့တာပါ။အဲ့ဒီရဟတ္ယာဥ္ကို အျပင္မွာျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္ ဒီတသက္ျမင္ဖူးလိမ့္မယ္လို႔လည္း တစ္ခါမွ မစဥ္းစားမိပါဘူး။ ဒီလို အခြင့္အေရးမ်ိဳးရလိမ့္မယ္လို႔လည္း မထင္မိပါဘူး။ ဒီတစ္ခါက ေလယာဥ္ေတြကို ျပထားရံုမက ေလယာဥ္ စီးခြင့္ကံစမ္းမဲကိုပါ ေဖါက္ေပးမယ္ဆိုလို႔ ပိုျပီး စိတ္၀င္စားျပီးသြားခဲ့တာပါ။ ပြဲမွာ လူေတြ သိပ္ျပီးမမ်ားေပမယ့္ လာတဲ့လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စကၤာပူႏိုင္ငံသားေတြမ်ားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြ။

ေျမပံုလမ္းညႊန္နဲ႔ ကံစမ္းမဲလက္မွတ္ပါေသာ စာအုပ္ေလး။

Apache AH-64


Apache AH-64 ရဲ႕ တပ္ဆင္ႏိုင္တဲ့ လက္နက္ေတြ။

ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ေရာင္းစားထားတဲ့ ေလယာဥ္အေဟာင္းေတြကို စကၤပူေလေၾကာင္းရဲ႕ ျပတိုက္ထဲမွာ ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ေလယာဥ္အေဟာင္းၾကီးေတြနဲ႔လည္း ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ခဲ့ပါတေသးတယ္။ ဓါတ္ပံုေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားရိုက္ခဲ့ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ပံုမယ္မယ္ရရ ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုမွမထြက္ခဲ့ပါဘူး။ ရိုက္ခဲ့သအမွ်ထဲက ေကာင္းမယ္လို႔ထင္မယ့္ ပံုေလးေတြပဲေရြးျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။

Alouette (အရင္တုန္းက နာမည္ၾကီး ရဟတ္ယာဥ္ေပမယ့္ အခုေတာ့ ျပတိုက္ထဲမွာ)

ပဲြလာတဲ့လူတိုင္းကို ဒီလိုမ်ားစတစ္ကာေလးေတြလက္ေဆာင္ေပးၾကပါတယ္။

ျပီးေတာ့ ဒါမ်ိဳးေလးေတြကပ္ထားၾကတယ္။

ကၽြန္မအရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ကို စကၤာပူ ထံုးစံအတိုင္း တန္းစီးရတာ တစ္နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ မိုးကရြာေသးတယ္၊ ေတာပါ္ေသးရဲ႕မိုးရြာတဲ့အခ်ိန္က တန္းစီဖို႔ အမိုးေအာက္ေရာက္ေနလို႔ ေရမစိုခဲ့တာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ အခ်ိန္ယူရက်ိဳးနပ္ပါတယ္။ တကယ့္ေလယာဥ္အစစ္ကို တကယ္၀င္ထိုင္းခြင့္ရတာအရမ္းကို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေလယာဥ္စီးခြင့္ ကံစမ္းမဲကေတာ့ မေပါက္ခဲ့လို႔ ေလယာဥ္ေတာ့ မစီးခဲ့ရဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုေတာ့ ဒီေန႔ျပည့္ခဲ့ပါတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲေပါ့။

ႏွင္းဆီနီနီ။

ၾသဂုတ္လ ဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ အျမဲအေျပာင္းအလဲေတြ သယ္လာတဲ့လေပါ့။ ဒီလေရာက္ရင္ ကၽြန္မအတြက္
အေျပာင္းအလဲတစ္ခုေတာ့ မျမဲရွိတက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြန္မအတြက္ ေကာင္းေသာေျပာင္းလဲခ်င္းေတြ သယ္ေဆာင္မလာတက္ဘူး။ ၾကီးမားတဲ့ ေျပာင္းလဲမွေတြျဖစ္ရင္ေတာင္ ကၽြန္မျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ အျမဲဆန္႔က်င္တဲ့ ေျပာင္းလဲမွဳေတြသာ သယ္ေဆာင္လာတက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလကို ကၽြန္မ မမုန္းမိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ေတာ့ မခ်စ္မိဘူး။

အခုလည္း သူ ယူလာျပန္ျပီ ေျပာင္းလဲမွဳေပါ့။ ဒီေျပာင္းလဲမွဳကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ ဒီလမေရာက္ခင္အထိ ဆက္လက္တည္ရွိေနမွာပါ။ ေနာက္ႏွစ္ ဒီအခ်ိ္န္မွာေတာ့ ေျပာင္းလဲမွဳတစ္ခုေနာက္မွာ ကၽြန္မ ရွိေနမွာပါ။ ေမြးေန႔ျပီး ဒီလေရာက္ရင္ ေရာက္တဲ့ အသက္ရဲ႕ ကံၾကမၼာက ဒီလမွာ စျဖစ္တယ္လို႔ ေဗဒင္တစ္ခုက ေျပာဖူးတယ္။ ဒီလကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ေျပာင္းလဲခ်င္းေတြ ယူေဆာင္လာမလဲဆိုတာ မသိေပမယ့္ ၾသဂုတ္လမွစလို႔ ကၽြန္မလိုခ်င္တဲ့ ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲခ်င္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္။

အမွန္ေတာ့ ဖုန္တက္ေနတဲ့ ကၽြန္မဘေလာဂ့္ေလးကိုဖုန္ခါလိုက္တာပါ။ ကၽြန္မကဘဲဆိုးတာလား ကံကဘဲဆိုးတာ လားေတာ့မသိဘူး။ ထားပါေတာ့ ကံကဆိုးတာဘဲ။ ကၽြန္မက အျမဲဆိုးတဲ့သူဆိုေတာ့ တစ္ခါတေလ ကံကိုဘဲ ေပးျပီးဆိုးလိုက္ေတာ့မယ္။ ကၽြန္မမွာရွိတဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြထဲက တစ္ခုက ကၽြန္မနဲ႔ အဆင္မေျပမွန္းသိရက္နဲ႔ ဆုေတာင္းတက္တဲ့အက်င့္။ ကိုယ္နဲ႔လည္း အဆင္မေျပ၊ ေျပရင္လည္း အဆင္မေျပျဖစ္မဲ့အရာေတြကို ဆုေတာင္းတက္တယ္။ အမွန္ေတာ့ အဲ့ဒီလို ဆုေတာင္းတဲ့အခ်ိန္ေတြတုန္းကေတာ့ တကယ္ကို လိုခ်င္လို႔ေတာင္းခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ ဆုေတာင္းေတြ အျမဲဘဲေနာက္က်တက္တယ္။ အခ်ိန္မွီမျပည့္ဘူး ဆိုပါေတာ့။

အခုလည္း ကၽြန္မအလြန္႔အလြန္ကို လိုခ်င္လို႔ လြန္းခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေလာက္က ေတာင္းခဲ့တဲ့ဆု တစ္ခု လြန္ခဲ့တဲ့လက ျပည့္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပည့္ရံုေလးျပည့္တယ္လို႔ ေခၚခ်င္တယ္။ ကၽြန္မဆုေတာင္းျပည့္ေပမယ့္ အခ်ိန္ဆိုတာ က ရွိေသးေတာ့..။ ဆုေတာင္းျပည့္ေပမယ့္ ေနာက္က်တယ္လို႔ ေျပာရမလိုျဖစ္ေနတယ္။ ျပည့္တာကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ေနာက္က်မွျပည့္တဲ့အတြက္ ကံၾကမၼာကို အျပစ္တင္မိတယ္။ ျပည့္တဲ့ဆုေတာင္းကို ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္မကိုကၽြန္မလည္း ေဒါသထြက္မိတယ္။

ကၽြန္မဘေလာဂ့္မွာတင္ဖူးတဲ့ ေက်ာင္းပံုျပင္ထဲက တစ္ေယာက္ေသာသူေပါ့။ ေက်ာင္းျပီးလို႔ တေနရာစီ ေ၀းခဲ့ေပမယ့္ ျပန္ဆံုဖို႔ ဆုေတာင္းမိတယ္။ ဆုေတာင္းတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၄ ေလာက္ေပါ့။ ဆုေတာင္းဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ႏွစ္ေတြၾကာတဲ့အထိ ကၽြန္မရဲ႕ ဆုေတာင္းက နဲနဲေလးမွ အရိပ္အေရာင္ေတာင္မျမင္ရတဲ့ အေျခအေနမွာ။ မထင္မွတ္ဘဲ ၀ုန္းကနဲ ကၽြန္မဆုေတာင္းထျပည့္ေတာ့ ကၽြန္မ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္တာ ကၽြန္မအျပစ္မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးေနာ္။ ကံကိုဘဲ ပံုခ်ရေတာ့မွပါဘဲ။ မထင္တဲ့ေနရာမွာ၊ မထင္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ။ မထင္မွတ္ဘဲ ျပန္ဆံုခဲ့ၾကတယ္။

ကၽြန္မအလြတ္ရေအာင္က်တ္ျပီး ကၽြန္မမ်က္စိေရွ႕ေရာက္လာခဲ့ရင္ေတာင္မွ ကၽြန္မမွတ္မိေလာက္ေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ယံုၾကည့္ျပီး ေမ့ထားခဲ့တဲ့ အရိပ္တစ္ခု မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ကၽြန္မေရွ႕မွာ ေပၚလာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအရိပ္နဲ႔ ပက္သက္ျပီး ကၽြန္မမွတ္ဥာဏ္ေတြ အေတာ္ဘဲေကာင္းတုန္းဘဲ၊ အသိစိတ္ေတြ တစက္ေလးမွမလြတ္ဘဲ အဲ့ဒီအရိပ္တစ္ခုကို လုိက္ၾကည့္မိတယ္။ အျမဲ ဦးထုပ္ေဆာင္းတက္တဲ့သူ႔အက်င့္ကို ေမ့ေနေလာက္ေအာင္ကို ေမ့ထားခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ အသိစိတ္က ဒီအရိပ္ကို ကၽြန္မေရွ႕မွာ ေပၚလာခဲ့ခ်ိန္မွာ မခ်ိဳ႔ယြင္းခဲ့ဘူး။ မွတ္မိေနတုန္းဘဲ။ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ အေတာ္အ့ံၾသယူ ရေလာက္ေအာင္မွတ္မိေနတုန္းပါဘဲ။

ကၽြန္မအၾကိဳက္ဆံုး လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ စတိုင္မ်ိဳးနဲ႔ လမ္းေလာက္လာတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး လိုက္ၾကည့္မိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ။ သူျဖစ္ေနေတာ့ ပိုအံ့ၾသမိတယ္။ ၀မ္းသာမိတယ္။ ခဏေလာက္ေတာ့ ေအးစက္သြားတယ္။ ဦးထုပ္အနားသတ္ကေန လံုး၀မမွတ္မိဘဲၾကည့္သြားတဲ့အရိပ္တစ္က ကၽြန္မရွိရာ ဒီကၽြန္ေလးမွာရွိေနခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ ျပန္ဆံုဖို႔ေ၀းေနတုန္းပါဘဲ။ ျပန္ဆံုခဲ့ရင္ေတာင္ ကၽြန္မရဲ႕ဆုေတာင္း ေတြ မျပည့္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကံဆုိးတက္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ဆုေတာင္းေတြ အခ်ိန္မွီမျပည့္တက္လြန္းလို႔ ေနာက္ဆိုရင္ ဆုေတာင္းေတြအခ်ိန္မွိျပည့္ဖို႔ကိုပါ ထပ္ျပီးဆုေတာင္းရမယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မဆုေတာင္း ပါတယ။္ ကၽြန္မဆုေတာင္းေတြ အခ်ိန္မွီျပည့္ပါေစလို႔။

ႏွင္းဆီနီနီ။